หานเยว่!
คุณหนูใหญ่ตระกูลหานแห่งจงไห่
“คุณหาน?”
หลายคนต่างตกใจ จำหานเยว่ได้
“ซี้ด!”
ในงานฉลองครบรอบ 100 ปี เกิดเสียงสูดลมหายใจดังระงม!
เหล่านักเรียนทั้งหมดต่างตะลึงงัน!
“หนึ่งพันล้านเหรียญเลยนะ!”
“สมเป็นตระกูลหาน รวยจริง ๆ!”
แม้แต่พวกเศรษฐีก็อดดูดปากไม่ได้
เงินสดหนึ่งพันล้านเหรียญ แม้แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกเจ็บเนื้อเจ็บตัว
“ดูเหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นที่เจียงหนานจะจริงเสียส่วนใหญ่ ไม่เช่นนั้นตระกูลหานคงไม่แสดงท่าทีแบบนี้ต่อเย่เป่ยเฉิน” มีคนพูดเสียงเบา
เหล่าเศรษฐีจงไห่คนอื่น ๆ ต่างรู้สึกเย็นวาบในใจ
หวังฉางอานกับหลี่เค่อฉวินได้แต่ยิ้มเย็นในใจ: ‘ความสามารถของคุณเย่ พวกแกจะไปรู้ได้ยังไง?’
“ตัวตลก!”
หานเยว่เดินเข้ามา จ้องหลินเซียวอย่างเย็นชา
หลินเซียวแทบจะกลัวตายคาที่ หมอบอยู่กับพื้นไม่กล้าพูดอะไร!
‘เป็นไปได้ยังไง?’
‘หมายความว่ายังไง?’
‘หานเยว่นางหมายความว่ายังไง? หรือว่า... หรือว่าสิ่งเหล่านั้นไม่ใช่แค่ข่าวลือ? ล้วนเป็นเรื่องจริงทั้งหมด?’
‘ดังนั้น ที่พ่อฉันมีปฏิกิริยาแบบนั้นเมื่อกี้... ให้ตายเถอะ เย่เป่ยเฉิน! เย่เป่ยเฉินฆ่าจวินอู๋ฮุ่ยจริง ๆ งั้นเหรอ?’ หลินเซียวคิดอะไรได้หลายอย่างในทันที
ในชั่วขณะนั้น เขาอยากตายให้พ้น ๆ ไปเลย
ใบหน้าของหลินเซียวซีดขาวไร้สีเลือด พูดเสียงอ่อนแรง:“พ่อ... ช่วยผมด้วย...”
หลินฉงซานรีบวิ่งเข้ามา ค้อมหัวคำนับ:“คุณหาน ครับ ลูกชายผม...”
“หุบปาก!”
หานเยว่ตวาดเสียงเย็นยะเยือก
จากนั้นก็เดินก้าวยาว ๆ มาที่หน้าเย่เป่ยเฉิน:“ท่านหมอเย่ จะจัดการยังไงดี?”