“ห๊ะ?”
ซู่อวี๋หนิงมีปฏิกิริยารุนแรง รีบหันขวับจนแทบจะตกจากเก้าอี้
“พี่เป่ยเฉิน เมื่อกี้พี่พูดหรือเปล่า?”
โจวรั่วอวี๋ยืนนิ่งอึ้ง ปากเล็กๆ เผยอออกมาน่ารักน่าเอ็นดู
หานเยว่มองเย่เป่ยเฉินด้วยความตกตะลึง: “ท่านหมอเย่... หนึ่งแสนล้าน? เป็นคนเรียกเองหรือ?”
ขนาดเธอยังคิดว่าเย่เป่ยเฉินบ้าไปแล้ว!
“เป็นผมเอง”
เย่เป่ยเฉินพยักหน้ารับโดยตรง
“เย่เป่ยเฉิน?”
“เย่เป่ยเฉินจากเจียงหนาน?”
“เขามีหนึ่งแสนล้าน?” บางคนเริ่มสงสัย
“บางทีอาจจะมีจริงก็ได้ สินทรัพย์ของตระกูลจ้าวอย่างน้อยก็หลายหมื่นล้าน แล้วรวมกับจวนเจียงหนานอ๋อง...” มีคนตอบกลับ
“ให้ตายสิ! ลูกเสเพล!”
“เขาเรียกเล่นๆ หรือไง?”
“นี่คืองานประมูลซูโฟว์ปี้ ตระกูลหลี่เป็นผู้จัด ถึงแม้จะเป็นตระกูลเย่แห่งเมืองหลงก็ไม่กล้าเรียกเล่นๆ” เศรษฐีบางคนส่ายหน้า
คราวนี้เย่เป่ยเฉินเจอเรื่องใหญ่แล้ว
ต้องเอาเงินหนึ่งแสนล้านออกมาซื้อสามขานี้
หรือไม่ก็... อาจมีคนตายได้
“เว้ย!”
หวังฉางอานตกใจจนตัวสั่น
หลี่เค่อฉวินกลืนน้ำลาย: “คุณเย่ เล่นใหญ่จริงๆ นะ”
“กลัวอะไร? ต่อให้มีเรื่อง ก็มีท่านนั้นคอยหนุนหลัง!” หวังฉางอานขมวดคิ้ว
หลี่เค่อฉวินนึกถึงท่านนั้นในเมืองหลงแล้วอดพยักหน้าไม่ได้
ตระกูลหลี่ + บริษัทประมูลซูโฟว์ปี้ รวมกันก็ยังสู้คำพูดของท่านนั้นไม่ได้!
“หนึ่งแสนล้าน?!!!”
เว่ยจื่อชิงตกใจ รู้สึกเหลือเชื่อ
เย่เป่ยเฉินคนนี้บ้าไปแล้วหรือไง?
เขามีอะไรเป็นทุนรอน!
ชิบะ มาซาโกะตาแดงก่ำทันที เธอตะโกนก้อง: “เป็นไปไม่ได้! เย่เป่ยเฉินจะมีหนึ่งแสนล้านได้ยังไง?”
“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”
“เขาเรียกสุ่มๆ แน่นอน เรียกสุ่มๆ ชัวร์!”
“ฉันขอตรวจสอบสินทรัพย์เขา ถ้าเขาไม่มีหนึ่งแสนล้าน สามขานี้ต้องเป็นของฉัน!”
ชิบะ มาซาโกะแทบคลั่ง
ถึงเธอจะอวดอ้างว่ายอมจ่ายทุกวิถีทางเพื่อเอาสามขานี้ไป
แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์ใช้เงินหนึ่งแสนล้านได้เช่นกัน!