"เฮ้ย!"
ปรมาจารย์ยุทธ์สามคน ปรมาจารย์ใหญ่สองคน ยิ้มเหี้ยมตรงเข้ามาหาเย่เป่ยเฉิน!
"ระวังหน่อย เขาไม่ได้อ่อนแอ" ชิบะ มาซาโกะพูดเสียงเรียบ
"คุณมาซาโกะวางใจได้!"
ปรมาจารย์ใหญ่จากเกาะญี่ปุ่นคนหนึ่งหัวเราะอย่างดุร้าย: "แค่หนุ่มหลงกั๋วคนหนึ่ง ใช้มือเดียวก็ทำให้เขาคุกเข่าร้องขอชีวิตได้แล้ว!"
"ปัง!"
วินาทีถัดมา ปรมาจารย์ใหญ่ชาวญี่ปุ่นคนนี้กระโดดทะยานขึ้น ลงจอดตรงหน้าเย่เป่ยเฉิน
เย่เป่ยเฉินยืนนิ่งอยู่กับที่
เหมือนกำลังเหม่อ!
ปรมาจารย์ใหญ่ชาวญี่ปุ่นยิ้มอย่างมีเลศนัย: "รู้สึกว่าฉันเร็วเกินไป จนเธอตั้งตัวไม่ติดหรือไง?"
"ตกใจจนแข็งทื่อแล้วหรือไง หึหึหึหึ!"
"คนหลงกั๋วโง่เขลา เธอไม่ควรมาผิดใจกับคุณมาซาโกะ!"
"ตายซะ!"
เย่เป่ยเฉินพ่นคำหนึ่งออกมา
ชั่วขณะนั้น ปรมาจารย์ใหญ่ชาวญี่ปุ่นเกิดอาการหลอน!
ราวกับเย่เป่ยเฉินเป็นยมทูตที่อยู่เหนือกว่ามนุษย์ปุถุชน ใช้คำเดียวประกาศชะตากรรมของเขา!
"ว่าไงนะ?"
ปรมาจารย์ใหญ่ชาวญี่ปุ่นโกรธจัด
เขาเกลียดความรู้สึกแบบนี้!
เขายกมือขึ้น เตรียมจะตบเย่เป่ยเฉินให้ล้มคว่ำ
ภาพอันเหลือเชื่อปรากฏขึ้น ปรมาจารย์ใหญ่ชาวญี่ปุ่นเพิ่งจะเงยหน้าขึ้น เตรียมจะฟาดลงมา!
เย่เป่ยเฉินออกทีหลัง แต่เร็วกว่า รุนแรงกว่า แม่นยำกว่า!
"ปัง——!"
เสียงดังสนั่น
หัวของปรมาจารย์ใหญ่ชาวญี่ปุ่นคนนี้ แตกเหมือนแตงโม!
แตกค่อกแค่ก!
ร่างของเขายังยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่ขยับแม้แต่น้อย