“พี่โม่?”
ซูไป๋ซวงถูกบีบคอ ลมหายใจเริ่มติดขัด ใบหน้างดงามปรากฏรอยแดงเพราะขาดอากาศ ทว่านางกลับไม่หวาดกลัว เพียงมองจิ่งตี้อย่างงุนงงสับสน
พี่โม่ก็คือพี่ชายที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก เป็นดั่งคู่หมั้นวัยเยาว์ของนาง!
แต่นางไม่เข้าใจ เหตุใดพี่โม่จึงบีบคอนาง? สายตาที่มองนางช่างแปลกหน้า หรือว่านางจำคนผิดไป?
จิ่งตี้บีบคอนาง ยกขึ้นมาไว้ตรงหน้า ระยะห่างใกล้ชิดเสียจนแทบชิดกัน
เผชิญหน้ากัน สันจมูกโด่งงามของจิ่งตี้แทบชนปลายจมูกน้อยละเอียดอ่อนของซูไป๋ซวง
ดวงตาคมกริบของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหารอันบ้าคลั่งและกระหายเลือด ทั้งยังเจือความสับสนอยู่เล็กน้อย เขาจ้องพินิจคิ้วตาและใบหน้าของซูไป๋ซวงอย่างละเอียดลออ ไล่ดูทีละ寸 โดยไม่ปล่อยให้สิ่งใดเล็ดลอดสายตา
ซูไป๋ซวงแทบขาดใจ
นางเงยหน้าขึ้นอย่างทรมาน มือคว้าหลังมือของเขา น้ำตาหยดแหมะลงมาไม่ขาดสาย
เสียงอู้อี้เจือความเจ็บปวดและน้อยใจหลุดจากริมฝีปาก “พี่...โม่...พี่”
“ซู...ไป๋...ซวง?”
จิ่งตี้เรียกนางทีละคำ ราวกับไม่รู้จักนาง
แต่กลับรู้จักชื่อของนาง!
แววหวังผุดขึ้นในดวงตาซูไป๋ซวง นางน้ำตาคลอ พยักหน้าอย่างยากลำบาก
วินาทีถัดมา จิ่งตี้คลายมือ ซูไป๋ซวงกลับมาหายใจได้อีกครั้ง นางรีบกุมลำคอ ไออย่างทุกข์ทรมานและน่าสงสาร ดวงตาแดงก่ำชุ่มน้ำตาจ้องมองจิ่งตี้จนเสียงแหบพร่า
“พี่โม่เป็นอะไรไป? ลืมซวงเอ๋อร์แล้วหรือ?”
“ข้าจะลืมได้อย่างไร?”
จิ่งตี้ยกมุมปากขึ้นยิ้มในทันใด รอยยิ้มนั้นแฝงความชั่วร้ายและลึกลับอยู่หลายส่วน
เขายื่นมือแตะแก้มนาง ปลายนิ้วเปื้อนหยาดน้ำตาใส ก่อนบดขยี้จนแตกสลาย
เขาทิ้งกระบี่ลง แล้วรวบร่างซูไป๋ซวงอุ้มขึ้นจากเอว หมุนกายก้าวยาวไปยังส่วนลึกของตำหนัก ภายในไม่มีแสงเทียนสักดวง มืดมิดจนมองไม่เห็นสิ่งใด ทว่าจิ่งตี้กลับดูราวกับไม่ถูกรบกวนแม้แต่น้อย
เขาอุ้มซูไป๋ซวงไปวางบนแท่นบรรทมมังกร ก่อนโน้มกายลงทับด้วยท่าทีคุกคาม
“พี่โม่?”
ซูไป๋ซวงลนลานทำตัวไม่ถูก แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง นางเรียกเขา “พี่โม่ ข้ามองไม่เห็นอะไรเลย ท่านกำลังทำอะไร?”
“ซูไป๋ซวง เจ้าเป็นนางกำนัลกล่อมบรรทมใช่หรือไม่?”
“ข้า...” ซูไป๋ซวงอยากบอกว่านางไม่ใช่ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด พี่ชายวัยเยาว์ในความมืดผู้นี้จึงน่ากลัวยิ่งนัก ต่างจากเมื่อก่อนจนทำให้นางหวาดหวั่น
จิ่งตี้บีบเอวของนางแน่น
ในความมืด ปลายจมูกของเขาเฉียดผ่านจมูกซูไป๋ซวง ดวงตาคมกริบและบ้าคลั่งมองเห็นสีหน้าของนางได้อย่างชัดเจน ใบหน้างามเกินผู้ใด ทั้งน่าสงสารชวนให้คนเอ็นดูและทะนุถนอม
แววร้ายกาจวาบผ่านดวงตาจิ่งตี้
เขาจงใจถาม “ซูไป๋ซวง เจ้ารู้หรือไม่ว่านางกำนัลกล่อมบรรทมมีหน้าที่ทำสิ่งใด?”
ซูไป๋ซวงส่ายหน้าอย่างไร้เดียงสา
จิ่งตี้หัวเราะเสียงต่ำ แรงสั่นสะเทือนจากแผงอกที่แนบชิดกันส่งผ่านร่างซูไป๋ซวง ทำให้นางร้อนวูบไปทั่วร่าง หัวใจพลันหวั่นไหว
“เราใกล้สิ้นใจแล้ว นางกำนัลกล่อมบรรทมมีไว้สืบทอดสายเลือดให้เรา แต่เราไม่ชอบ เราฆ่าพวกนางไปคนแล้วคนเล่า พวกเขาก็ยังส่งคนมาข้างกายเราไม่หยุด...”
จิ่งตี้กล่าวพลางเลื่อนมือไปยังลำคอเรียวอ่อนนุ่มของซูไป๋ซวงอีกครั้ง
ในดวงตาเขามีแต่ความแค้น!
แค้นจนแทบคลุ้มคลั่ง อยากสังหารทุกคนให้สิ้น! แม้แต่หญิงในดวงใจของพี่ชายก็ไม่เว้น!
แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายคือ ซูไป๋ซวงกลับโผเข้าหาเขาอีกครั้ง กอดลำคอเขาแน่นในความมืด ร่างหอมอ่อนนุ่มอ่อนแอราวกิ่งหลิว ทว่ายังคงกอดรัดเขาไว้สุดกำลัง เสียงของนางเจือสะอื้น “พี่โม่ ข้าไม่ยอมให้ท่านตาย!”
“ท่านห้ามตาย! ซวงเอ๋อร์เพิ่งหาท่านพบ ซวงเอ๋อร์ขาดท่านไม่ได้ ฮือ ๆ...”
ในความมืด สีหน้าจิ่งตี้เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา
ท้ายที่สุด มือของเขาก็ลูบแผ่นหลังซูไป๋ซวงอย่างแผ่วเบา เสียงแหบพร่าคลุมเครือ “เจ้าไม่อยากให้ข้าตาย? ขาดข้าไม่ได้หรือ?”
ซูไป๋ซวงพยักหน้ารัว “อื้อ ๆ! พวกเราเคยสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป!”
“ดี”
พร้อมเสียงตอบแหบพร่าของจิ่งตี้ ผ้าไหมสีแดงชาดก็ถูกฉีกออกอย่างหยาบกระด้าง
ใบหน้าน้อยของซูไป๋ซวงเต็มไปด้วยความงุนงง ดวงตาไร้เดียงสาสะอาดบริสุทธิ์ดุจทะเลสาบที่เกิดจากหิมะละลาย “พี่โม่?”
จิ่งตี้ไม่ตอบ กลับก้มลงจูบนางอย่างหนักหน่วง
ซูไป๋ซวงถูกจูบจนพูดไม่ออก
นางไม่เคยจูบกับผู้ใดมาก่อน ไม่รู้เลยว่าการจูบจะดุดันรุนแรงถึงเพียงนี้ ราวกับอีกฝ่ายจะกลืนกินนางลงท้อง
สมองของนางพร่าเลือนจากจุมพิต อยากดิ้นหนี แต่เมื่อนึกได้ว่าเป็นพี่โม่ ซูไป๋ซวงก็ถอยแล้วถอยเล่า สุดท้ายร่างอ่อนระทวยในอ้อมแขน ถูกจิ่งตี้ครอบครองจนสิ้น!
“อย่าแล้ว...”
“ฮือ ๆ พี่โม่ อย่าแล้ว เจ็บเหลือเกิน ฮือ ๆ...”
ซูไป๋ซวงร้องไห้น่าสงสารจนชวนให้ปวดใจ
จิ่งตี้ไม่หยุดปลอบนาง กลับใช้ริมฝีปากปิดกั้นเสียงร้องไห้ แล้วช่วงชิงครอบครองนางอย่างบ้าคลั่งและดุดันยิ่งกว่าเดิม!
ท้ายที่สุดซูไป๋ซวงร้องไห้จนหมดแรง แล้วหมดสติไปอย่างน่าเวทนา
ดวงตาจิ่งตี้เปี่ยมด้วยความปรารถนา ไร้ความอาทรแม้แต่น้อย
เขาครอบครองซูไป๋ซวงอย่างบ้าคลั่งและเผด็จการ
“ซูไป๋ซวง... ซูไป๋ซวง...”
จิ่งตี้ลุกขึ้นนั่ง มือร้อนผ่าวลูบใบหน้าน้อยของซูไป๋ซวง เขาหัวเราะหึ ๆ “พี่ชายผู้ประเสริฐของเราจุดธูปกราบไหว้พระมานานถึง 20 ปี เที่ยววอนขอเทพยดาทุกหนแห่ง สุดท้ายก็พาเจ้ามาหาจนได้”
“น่าเสียดาย เขาไม่ได้อยู่ที่นี่”
“เขายังจุดธูปขอพรเทพของเขาอยู่ข้างนอก ฮ่า ๆ ๆ!”
จิ่งตี้หัวเราะอย่างวิปลาส ความชั่วร้ายฝังลึกถึงกระดูก
ปลายนิ้วร้ายกาจถูไถริมฝีปากซึ่งถูกซูไป๋ซวงกัดจนช้ำแตกอย่างแรง จนมีหยดเลือดซึมออกมา ยามหลับใหลซูไป๋ซวงส่งเสียงครางเบา ๆ เพราะเจ็บ
จิ่งตี้โน้มกายลง กลืนหยดเลือดเล็ก ๆ นั้น
แววตาของเขาคลุ้มคลั่งวิปริต เต็มไปด้วยความมุ่งร้ายและการแย่งชิง “นางแยกเจ้าไม่ออกกับเรา ดูท่าแล้วคงไม่ได้รักเจ้ามากนัก”
“เรื่องราวของพวกเจ้า เจ้าเล่าให้เราฟังทุกวันไม่รู้จบมาตั้งแต่เด็ก... พี่ชาย หญิงในดวงใจของท่านตกเป็นของเราแล้ว!”
จิ่งตี้พึมพำกับตนเอง ความริษยาและความแค้นอันเข้มข้นในดวงตา สุดท้ายแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาครอบครองอันเผด็จการและวิปริต
เขาจะแย่งสตรีของพี่ชายมา!
ก่อนพี่ชายกลับมา จะทำให้ซูไป๋ซวงไม่อาจจากเขาไปได้อีก!
ซูไป๋ซวงรู้สึกหนาวในห้วงนิทรา จึงสั่นสะท้านเล็กน้อยแล้วควานหาความอบอุ่นโดยไม่รู้ตัว จิ่งตี้ก้มตาลงมองสาวงามผู้น่าสงสารที่ซุกเข้าหาอ้อมอกเขาเอง มุมปากบางยกขึ้นเล็กน้อย
เขาบีบคางซูไป๋ซวงแล้วหัวเราะหึ “ช่างบอบบางเสียจริง ไม่รู้ว่าพี่ชายเลี้ยงเจ้ามาอย่างไร?”
“ฮัดเช้ย!”
ห่างไกลออกไปนับพันลี้จากเมืองหลวงแห่งต้าฉู่ ฉู่โม่ พี่ชายฝาแฝดของจิ่งตี้ จามเสียงดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
องครักษ์รีบก้าวออกมาคารวะ น้ำเสียงที่เอ่ยกับเขาเต็มไปด้วยความกังวล “ท่านอ๋อง จะให้เรียกหมอหรือไม่?”
“ไม่จำเป็น”
ฉู่โม่มองรูปปั้นทองคำของพระโพธิสัตว์ที่สร้างค้างไว้เบื้องหน้า แววตาหมกมุ่นรักใคร่จนแทบกลายเป็นมาร “ทำต่อไป! เปิ่นหวังต้องเห็นพระโพธิสัตว์สร้างเสร็จด้วยตาตนเอง ขอให้พระโพธิสัตว์คุ้มครองซวงเอ๋อร์ของข้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น องครักษ์ก็อดทอดถอนใจมิได้
ทั่วหล้าต่างรู้ว่าในใจท่านอ๋องมีสตรีในดวงใจที่ไม่เคยมีผู้ใดเห็น เพื่อออกตามหานาง เขาถึงกับปฏิเสธบัลลังก์มังกร
แต่ตามหามา 20 ปีแล้ว ต่อให้สุดขอบฟ้าหรือสุดหล้าฟ้าเขียว นางจะอยู่แห่งหนใดได้อีก?
ขอพระโพธิสัตว์โปรดเมตตาท่านอ๋อง ให้สมหวังในเร็ววันเถิด