ห้องนั่งเล่นสลัว ผู้ชายโยนกระดาษชำระที่ใช้แล้วลงถังขยะ ดึงกางเกงขึ้น
สวี่ไป๋อวิ๋นช่วยรูดซิปกางเกงให้เขาอย่างเอาใจ
"ต่อจากนี้ ออเดอร์ของว่านรุ่ยฉันจะยกให้เธอจัดการทั้งหมด"
ได้ยินเขาพูดแบบนี้ สวี่ไป๋อวิ๋นดีใจจนกดจูบลงบนแก้มเขาฟอดหนึ่ง พร้อมกอดเขาแน่น "ขอบคุณนะที่รัก"
ผู้ชายมองสวี่ไป๋อวิ๋นด้วยสายตาล้ำลึก คว้าเสื้อนอกแล้วเดินจากไป
พอเขาไปแล้ว สวี่ไป๋อวิ๋นดึงกระโปรงขึ้นแล้วมาที่ห้องน้ำ "เสี่ยวซาน ออกมาได้แล้ว"
ผมชื่อเฉินหย่วนซาน ปีนี้ 21 ปี วันนี้เป็นวันที่ผมถูกปล่อยตัวจากคุก
หกปีก่อน จ้าวชิงฮวา บุตรสาวบุญธรรมของพ่อแม่เลี้ยงผม ถูกเจียหย่ง ลูกชายผู้ใหญ่บ้าน ล่วงเกิน ด้วยความโกรธ ผมเลยแทงไอ้เจียหย่งตรงนั้นของมัน
ตอนแรกศาลตัดสินจำคุกสามปี แต่ผู้ใหญ่บ้านใช้เส้นสาย เพิ่มโทษให้ผม จนสุดท้ายติดคุกหกปี
ตลอดหกปีนี่ จ้าวชิงฮวาไม่เคยมาเยี่ยมผมเลย
ผมจำได้ไม่มีวันลืม ตอนที่ผมโดนตำรวจจับตัวไปต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน จ้าวชิงฮวาร้องไห้พลางด่าผมว่าเป็นตัวซวย
สัปดาห์ก่อน จ้าวชิงฮวาไปเยี่ยมผมในที่สุด แต่เธอกลับบอกผมเสียงเย็นชาว่าพอออกจากคุกห้ามกลับไปที่หมู่บ้าน
เธอบอกว่าเธอแต่งงานกับเจียหย่งแล้ว ถ้าผมกลับไป เธอจะลำบากใจมาก
ตอนนั้นผมพูดกับเธอแค่ประโยคเดียว "ตอนนั้นกูไม่น่าช่วยมึงเลย"
จ้าวชิงฮวาด่าผมด้วยความเกลียดชัง เตือนผม ผมก็วางสายหูโทรศัพท์แล้วเดินออกไปเลย
วันนี้เป็นวันที่ผมออกจากคุก ผมนึกว่าจะไม่มีใครมารับ ไม่คิดว่าตอนเดินออกจากประตูคุก ผมจะเจอเพื่อนสนิทที่สุดของจ้าวชิงฮวา นั่นก็คือสวี่ไป๋อวิ๋น
ผมจำสวี่ไป๋อวิ๋นได้ดีมาก เธออยู่หมู่บ้านเดียวกับเรา หุ่นสูงเพรียวเหมือนนางแบบ ผิวขาวเนียนดุจหยก อีกทั้งยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยหญิงคนเดียวของหมู่บ้าน
เด็กสาวบ้านนอกส่วนใหญ่จะซื่อๆ แต่สวี่ไป๋อวิ๋นเหมือนดอกโบตั๋นที่แทรกตัวอยู่ในกอหญ้าหางหมา
โดดเด่นและมีเสน่ห์ดึงดูดใจเสมอ
ก่อนเกิดเรื่อง สวี่ไป๋อวิ๋นไปหาจ้าวชิงฮวาที่บ้านบ่อยๆ และมักเอาของอร่อยๆ มาให้ผมด้วย
ทุกครั้งที่เห็นเธอ ผมอดใจนึกคิดฟุ้งซ่านไม่ได้ และเคยจินตนาการอย่างกล้าว่าเธออาจเป็นผู้หญิงคนแรกในชีวิตผม
ต่อมา สวี่ไป๋อวิ๋นสอบติดมหาวิทยาลัยก็ไปอยู่ในเมือง ผมเลยไม่ค่อยได้เจอเธออีก
แต่เธอกลับปรากฏตัวในความฝันของเด็กหนุ่มโง่เขลาอย่างผมเสมอ
สวี่ไป๋อวิ๋นบอกผมว่า จ้าวชิงฮวาให้เธอมารับผม และให้เธอช่วยหางานในเมืองให้ผม
ผมรู้ดี จ้าวชิงฮวากลัวว่าผมจะกลับไปที่หมู่บ้าน แล้วทำให้เธอขายหน้า
ผมแทงคนเพื่อเธอ ติดคุกหกปี แต่เธอกลับหลีกเลี่ยงผมเหมือนผมเป็นโรคระบาด
ช่างน่าขันจริงๆ
แต่ก็ดีเหมือนกัน พ่อแม่เลี้ยงผมมาสิบกว่าปี โทษจำคุกหกปีนั่นก็ถือว่าใช้หนี้บุญคุณของพวกเขาแล้ว
จากนี้ไปผมไม่ติดหนี้อะไรตระกูลจ้าวอีก
สายตาของผมถูกสวี่ไป๋อวิ๋นดึงดูดอย่างลึกซึ้ง
หลายปีไม่เจอ เธอยิ่งดูมีเสน่ห์เย้ายวนและมีมนต์ขลังของความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
โดยเฉพาะความรู้สึกที่เปี่ยมไปด้วยความสาวเต็มวัยเหมือนกำลังยั่วยวนผม ทำให้ผมตื่นเต้นจนควบคุมไม่ได้
ในหัวของผมผุดความคิดนั้นขึ้นมาอีกครั้ง—ผมอยากได้เธอเป็นของผม
สวี่ไป๋อวิ๋นจูงมือผมขึ้นรถ ถามว่าผมเข้าไปข้างในได้ยังไง
เห็นได้ชัดว่าจ้าวชิงฮวาไม่ได้เล่าเรื่องของผมให้เธอฟัง
ผมแค่ตอบสั้นๆ ว่า "แทงคน"
สวี่ไป๋อวิ๋นไม่ได้ดุด่าผม รังเกียจผม หรือแม้แต่หลีกเลี่ยงผมเหมือนจ้าวชิงฮวา ตรงกันข้ามเธอกลับเตือนผมว่าต่อไปเจออะไรให้ใจเย็นๆ
ตอนนั้นที่หมู่บ้าน ตอนตำรวจจับผมพาตัวไป ทุกคนในหมู่บ้านชี้หน้าด่าผม
จ้าวชิงฮวาด่าผม
พ่อแม่เลี้ยงก็ด่าผม
แต่สวี่ไป๋อวิ๋น ผู้หญิงที่ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับผม กลับเป็นคนเดียวที่สอนให้ผมรู้จักใจเย็นเมื่อเจอเรื่องร้ายๆ
ผมอดมองเธอไม่ได้ เธอสวยเหลือเกิน วัย 26 ปี งดงามและเป็นผู้ใหญ่ในคราวเดียวกัน
โดยเฉพาะดวงตาของเธอ อ่อนโยนและมีเสน่ห์ ราวกับดวงดาว
เธอพาผมมาที่บ้านของเธอ ให้ผมอยู่ที่นี่อย่างสบายใจ
"จากนี้ไปนายก็อยู่ที่นี่อย่างสบายใจได้เลย เรื่องงานฉันจะช่วยหาให้ นายยังอายุน้อย หนทางยังอีกยาวไกล ตั้งใจพยายามเข้า ต่อไปต้องได้ดีแน่"
สวี่ไป๋อวิ๋นคือผู้หญิงที่อ่อนโยนที่สุดที่ผมเคยเจอ
อ่อนโยนเหมือนสายน้ำ
ผมรู้สึกหลงใหลในความรู้สึกนี้มาก
นี่คือความอบอุ่นไม่กี่อย่างที่ผมสัมผัสได้ในโลกใบนี้
ดังนั้น ผมเลยตัดสินใจอยู่ต่อ อยู่ในเป่ยเฉิง
ผมนั่งลงได้ไม่นาน โทรศัพท์ของสวี่ไป๋อวิ๋นก็ดัง
เธอเรียกผู้ชายในสายว่า "ที่รัก" และบอกว่าผู้ชายกำลังจะมาแล้ว
ผมรู้ทันทีว่าแฟนของเธอกำลังจะมา
ถึงผมจะไม่เคยมีแฟน แต่ช่วงที่อยู่ข้างในหลายปีนั้น ผมเห็นเหตุการณ์บังคับให้เก็บสบู่มาเยอะ รู้ว่าผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ด้วยกันต้องมีเซ็กซ์กัน
ผมเลยบอกว่าจะกลับเอง
สวี่ไป๋อวิ๋นว่ามันไม่ทันแล้ว
เธอกำลังนึกอยู่ว่าจะทำยังไงดี ผมไม่พูดพร่ำทำเพลง หันหลังเดินเข้าห้องน้ำไปเลย เรื่องกาลเทศะแบบนี้ผมพอมี
ไม่นานนักผู้ชายก็มา ผมแอบมองผ่านร่องประตูห้องน้ำ เห็นว่าผู้ชายคนนั้นอายุมากหน่อย รู้สึกว่าไม่คู่ควรกับสวี่ไป๋อวิ๋น
ทั้งสองเจอกันก็เหมือนฟ้าผ่าลงดินแห้ง
ชายแก่ขนาดนั้น จะตอบสนองสวี่ไป๋อวิ๋นได้หรือ?
ให้เป็นผมสิยังจะดีกว่า
ถึงผมจะหลบอยู่ในห้องน้ำ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องนั่งเล่น ผมได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้ง รวมถึงเสียงกระเส่าที่สวี่ไป๋อวิ๋นครางตอนซาบซ่าน
ผมตื่นเต้นขึ้นมา
ทั้งยังอิจฉาผู้ชายคนนั้น ที่ได้ครอบครองผู้หญิงอย่างสวี่ไป๋อวิ๋น
หกปีผ่านไป ผมเปลี่ยนจากเด็กหนุ่มขี้อายในวันนั้น เติบโตเป็นลูกผู้ชายเต็มตัว
ความโหยหาในตัวผู้หญิงก็พุ่งถึงจุดสูงสุดของความเป็นชาย
หนึ่งชั่วโมงให้หลัง ผู้ชายจากไป สวี่ไป๋อวิ๋นให้ผมออกมาจากห้องน้ำ
บนใบหน้าสวี่ไป๋อวิ๋นยังเหลือรอยแดงระเรื่อ มีเสน่ห์เย้ายวนเป็นพิเศษ ความคิดบ้าบิ่นและกระสับกระส่ายนั่นผุดขึ้นอีกครั้ง
แต่ผมรู้ดี ว่าผมทำไม่ได้
เธอเรือนผมยาวขึ้นเบาๆ ทุกท่วงท่าล้วนมีเสน่ห์น่าหลงใหล
"แฟนเธอกลับไปแล้วเหรอ?" ผมถามด้วยความอิจฉาปนหมั่นไส้
สวี่ไป๋อวิ๋นนิ่งไป "แฟน?"
แล้วก็หัวเราะ "เขาไม่ใช่แฟนฉันหรอก"
"อะไรนะ?" ผมอึ้งมาก นึกว่าตัวเองฟังผิด
สวี่ไป๋อวิ๋นหัวเราะพลางรินน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่ง "โลกของผู้ใหญ่ มีหลายเรื่องที่ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่นายคิด"
ผมแย้ง "ผม 21 แล้วนะ เป็นผู้ใหญ่แล้วเหมือนกัน"
สวี่ไป๋อวิ๋นมองเห็นผมสูงกว่าเธออีก แถมร่างกายก็พัฒนาเต็มที่ กำยำล่ำสันดี ก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่า ผมไม่ใช่เด็กเมื่อหกปีก่อนอีกต่อไปแล้ว
"แต่ความคิดนายยังไม่โตพอนะ แต่ว่า... แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ถูกสังคมน้ำเน่านี่ทำให้แปดเปื้อน"
เธอวางแก้วน้ำ เปลี่ยนเรื่อง "ชิงฮวาก็จริงๆ เลย รู้ว่านายสูงขึ้นขนาดนี้แล้วยังไม่รู้จักหาชุดที่พอดีตัวมาให้เลย"
"ไปสิ เดี๋ยวฉันพานายไปซื้อเสื้อผ้า"
ผมยืนนิ่งไม่ขยับ "ไม่เอาหรอก"
"ทำไม?"
ผมไม่มีเงิน!
แต่ผมพูดไม่ได้
นี่คือศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายอย่างผม
สวี่ไป๋อวิ๋นน่าจะรู้ในทันใด เธอพูดพลางยิ้มว่า "ถือว่าฉันให้ของขวัญนายแล้วกัน ไม่ต้องออกเงินหรอก"
ผมก้มมองเสื้อผ้าที่คับเกินไปไม่พอดีตัวของตัวเอง นี่เป็นชุดที่ผมใส่ตอนเข้าคุกตอนอายุ 15 ตอนนี้มันรัดแน่นบนร่างกายไปหมด
เมื่อตั้งใจจะอยู่ในเป่ยเฉิงแล้ว ผมก็จะแต่งตัวซอมซ่อไม่ได้ จะทำให้สวี่ไป๋อวิ๋นขายหน้า
แต่เงินค่าชุดพวกนี้ วันหลังผมต้องคืนเธอแน่
สวี่ไป๋อวิ๋นพาผมมาที่ห้างใหญ่แห่งหนึ่ง เลือกเสื้อผ้าให้ผมหลายชุด แต่ผมใส่แต่กางเกงเอวยางยืด ไม่เคยคาดเข็มขัดเป็นเลย
"ใช้ไม่เป็นเหรอ? ฉันสอนให้"
สวี่ไป๋อวิ๋นพูดพลาง เดินเข้ามาในห้องลองเสื้อ