ประตูถูกผลักเปิดจากด้านนอก
ชายฉกรรจ์สวมเสื้อหนังสีดำกว่ายี่สิบคนกรูกันเข้ามา ก่อนแผ่กระจายเป็นรูปพัด ปิดกั้นเส้นทางไปยังประตูใหญ่ไว้อย่างแน่นหนา
หัวหน้าของพวกเขาเป็นชายวัยสามสิบต้น ๆ
เขาไว้ผมสั้นเกรียน บนใบหน้ามีแผลเป็นจากคมมีดพาดจากหางคิ้วไปถึงโหนกแก้ม
สวมแจ็กเก็ตหนังสีน้ำตาลเข้ม มือทั้งสองล้วงกระเป๋า มุมปากคาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้หนึ่งมวน
สายตาของเขากวาดมองทั่วทั้งห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ฉินฮ่าว
“คนไหนคือฉินฮ่าว?”
ทั้งห้องเงียบกริบราวกับหลุมศพ
สีหน้าของอวี๋เจิ้นตงเปลี่ยนไป
เขาจำชายคนนี้ได้
รองประธานแก๊งหมาป่าขาว ลี่เจ๋อชวน
แก๊งหมาป่าขาว หนึ่งในอิทธิพลใต้ดินของหลงไห่
ควบคุมธุรกิจสีเทาตั้งแต่เขตตะวันออกไปจนถึงเขตท่าเรือ มีนักเลงในสังกัดหลายร้อยคน
ส่วนลี่เจ๋อชวนเองก็ขึ้นชื่อเรื่องใจเหี้ยมมือโหด
เป็นพี่เขยของซูจิ้งเหยียน
ลี่เจ๋อชวนก้าวเข้ามา คนที่ตามหลังเขาแยกออกเป็นสองแถวโดยอัตโนมัติ ปิดทางออกของห้องจัดเลี้ยงไว้อย่างแน่นหนา
“ฉินฮ่าว” ลี่เจ๋อชวนดึงบุหรี่ออกจากปาก คีบไว้ระหว่างนิ้ว
“น้องเมียผม ซูจิ้งเหยียน ถูกนายทำลายความเป็นชาย นายว่าควรจัดการยังไง?”
ฉินฮ่าวไม่พูดอะไร
เสิ่นโย่วฉู่ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว
“คุณลี่” เธอพูดเสียงเรียบเย็น “วันนี้เป็นงานเลี้ยงส่วนตัว คุณพาคนตั้งมากมายบุกเข้ามาแบบนี้ ไม่เหมาะสมเลยนะคะ”
ลี่เจ๋อชวนเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาหยุดอยู่ที่เสิ่นโย่วฉู่
เขากวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
“อ้อ” เขาแสยะยิ้ม
“คุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่น? เสิ่นโย่วฉู่?”
“พูดไปก็ช่างบังเอิญ น้องเมียผมที่ว่าเคยหมายตาคุณนี่แหละ” เขาคาบบุหรี่กลับเข้าปาก น้ำเสียงหยอกเย้าอย่างยิ่ง