เพชรเหรอ?
เซี่ยซวี่รับมา ปลายนิ้วนุ่มนิ่มสัมผัสฝ่ามือเขาแผ่วเบา เขากำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว
เมิ่งอวิ๋นชีที่เพิ่งลงมาจากห้องหนังสือเห็นภาพนี้เข้าพอดี สีหน้ามืดครึ้มจนแทบหยดหมึก ไอ้หัวแดงนั่นกำลังทำอะไรอยู่?
เสียงฝีเท้าบนบันไดวนดังชัดเจน ปะปนกับเสียงหัวใจเต้นรัวของฉีซู่ กว่าเขาจะรู้ตัว ก็ถูกไล่ให้ถอยออกไปยืนอีกด้านแล้ว
เมิ่งอวิ๋นชีวางเมล็ดแตงในมือเซี่ยซวี่ไว้ข้าง ๆ แล้วพูดว่า “กินเยอะไปเดี๋ยวร้อนใน ดื่มชาหน่อย”
เซี่ยซวี่ดื่มตามมือที่ยื่นมาไปสองอึก
จากนั้นก็ได้ยินเขาถามว่า “ซวี่ซวี่ เมื่อกี้คนนั้นเอาแต่เข้ามาใกล้คุณ เขาคิดจะยั่วคุณหรือเปล่า?”
เซี่ยซวี่ปัดเศษอาหารบนมือออก พลางคิดว่าอะไรคือคนนั้นคนนี้กัน “เขาไม่ใช่เพื่อนคุณเหรอ?”
เมิ่งอวิ๋นชีปฏิเสธ “ผมไม่มีเพื่อนแบบนั้น”
เซี่ยซวี่ไล่เขาไป เมิ่งอวิ๋นชีจึงพาฉีซู่ออกไปด้วย
เธอคิดว่าพวกเขาคงไปคุยธุระกัน แต่พอออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ กลับเห็นฉีซู่นอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้น ส่วนเมิ่งอวิ๋นชีกำลังเช็ดมืออย่างไม่รีบร้อน
?
“เขาเป็นอะไรไป?”
เมิ่งอวิ๋นชีเห็นเธอเดินเข้ามาหา จึงตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “เขาบอกว่าง่วงมาก ผมก็เลยให้เขานอนสักพัก”