เซี่ยซวี่พาดตัวอยู่บนไหล่เขา หาวหวอดอย่างง่วงงุน แก้มขาวผ่องจนแสบตาแต้มสีแดงระเรื่อ เธอก้มหน้าซบลง หลับตาพริ้ม เส้นผมนุ่มนิ่มปัดผ่านลำคอของฉินกวนหลาน
ดูท่าว่าวันนี้คงไม่ได้เห็นจระเข้แล้ว เซี่ยซวี่จึงหลับได้ทุกที่ทุกเวลา
ฉินกวนหลานเดินอย่างมั่นคง ในใจราวกับถูกบางอย่างเกาสะกิด เกิดความสงบสุขอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ราวกับในที่สุดเขาก็ค้นพบสิ่งที่แท้จริงแล้วต้องการไขว่คว้า
หลังส่งเซี่ยซวี่กลับห้อง เขายังไม่รีบจากไป นั่งเฝ้าจนเธอหลับสนิทแล้วจึงยิ้มออกมา ขณะเดียวกันก็นึกถึงคำพูดที่เธอพูดข้างนอกขึ้นมาได้ในภายหลัง
เขาสงสัยว่าตัวเองฟังผิด หรือไม่ก็คิดผิดไปเอง ทว่าน่าเสียดายที่ต่อให้ย้อนนึกสัก 800 รอบ คำพูดนั้นก็ยังเป็นประโยคเดิม!
หน้ากากคุณพ่อแสนเมตตาร่วงหล่นลง เขาเริ่มเผชิญหน้ากับปัญหานี้อย่างจริงจัง หรือจะเป็นเพราะสายเลือดเดียวกัน ถ่ายทอดทางพันธุกรรมกันมา แม้แต่ความคิดของเขา ซวี่ซวี่ก็มีเหมือนกันงั้นหรือ?
ส่วนเธอหาเขาจนเจอได้อย่างไร ฉินกวนหลานลืมคิดไปเสียสนิท ในหัวมีเพียงความคิดว่าจะปรับเปลี่ยนนิสัยหดหู่ของซวี่ซวี่อย่างไร
เขาขมวดคิ้วจนเป็นปม เพราะเจอเรื่องยากเข้าแล้ว
จะเริ่มแก้จากตรงไหนดีนะ?
กลัวว่าเซี่ยซวี่จะยังเด็กเกินไปและหวาดกลัวนักจิตวิทยา เขาจึงไปปรึกษาด้วยตัวเอง คนที่มีอำนาจเด็ดขาดในเมืองอวิ๋นจิง นั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะหนังสือในยามค่ำคืน เรียนคอร์สออนไลน์พร้อมจดบันทึกไปด้วย
ศูนย์สามห้าที่เฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ พลันรู้สึกเหมือนได้เห็นตัวเองในอดีต