เซี่ยซวี่ยิ้ม
เธอแกล้งทำต่างหาก
เธอหันกลับมา สีหน้าเรียบเฉย “รู้ไหมว่าคุณทำคนตกใจมาก”
ซางซวี่เสียดายเหลือเกินที่ไม่ได้ถ่ายรูปไว้ พอเห็นริมฝีปากสวยของเธอเม้มแน่น สัญชาตญาณทางสังคมอันน้อยนิดก็บอกเขาว่าควรขอโทษก่อนค่อยว่ากัน “ขอโทษ”
พ่อบ้านที่เดินเข้ามารีบกดบันทึกเสียง
วันหน้าถ้าคุณชายทำให้เขาปวดหัวอีก เขาจะเปิดเสียงนี้ให้ฟังสักสิบยี่สิบรอบ
หลังเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าอย่างดีแล้ว พ่อบ้านก็สังเกตคนทั้งคู่ ก่อนจะเข้าใจเรื่องราวขึ้นมา ที่แท้คุณชายบ้านเขากำลังเกี้ยวสาวอยู่นี่เอง
เซี่ยซวี่เปิดดูรูปในอัลบั้ม รู้สึกว่าพอใช้ได้แล้วจึงลุกขึ้น
ซางซวี่ลุกตามราวกับก๊อปปี้ท่าทางกันมา จากมุมของเขามองเห็นขนตายาวงอนของเธอ ทุกครั้งที่ขยับเหมือนเสียงกลองที่กระทบลงกลางใจ
“ซวี่ซวี่ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่”
ได้ยินเขาเรียกแบบนั้น เซี่ยซวี่กะพริบตาปริบ ๆ มองเขา “เราสนิทกันเหรอ”
“ผมเป็นคนสนิทง่ายน่ะ” ซางซวี่ตอบได้ทันควัน
น่าเสียดายจัง เขายังไม่ได้เรียกเธอว่าที่รักเลย
ถึงเซี่ยซวี่จะจัดการได้ทั้งฟ้าและดิน ก็จัดการปากคนอื่นไม่ได้อยู่ดี ปล่อยเขาไปแล้วกัน เธอพยักหน้าอย่างขอไปที “ฉันมาเก็บบรรยากาศ”
เธอคิดว่าพูดแค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว ใครจะคิดว่าคนตรงหน้าซึ่งมีใบหน้าหล่อราวกับหลุดออกมาจากการ์ตูน จะพูดออกมาโดยไม่คิดว่า “บางครั้งผมก็คลั่งอยู่เหมือนกัน คุณมาเก็บบรรยากาศจากผมก็ได้นะ”