กลิ่นหอมหวานเลี่ยนจากด้านในพากันกรูกันเข้าสู่ปอดของเขา ทำให้จิตใจไม่สงบ ต่างจากกลิ่นแป้งผัดหน้า และต่างจากกลิ่นหมึกกับดอกไม้ใบหญ้า สรุปแล้วเป็นกลิ่นที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
เว่ยจั๋วชะงักฝีเท้า แววสำรวจใคร่รู้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเพียงน้อยนิด ซึ่งหาได้ยากยิ่ง
ตรงจุดที่สายตาทอดไป กระถางกำยานเหลือเพียงเถ้าถ่านเย็นชืด
ไม่ได้จุดกำยานหรือ?
ฉากกั้นบังทางอยู่ เว่ยจั๋วเองก็ไม่ได้คิดจะเดินเข้าไป เขาจึงนั่งลงแล้วเคาะโต๊ะ ไม่นานนักนางกำนัลก็นำชาร้อนหนึ่งกาเข้ามา กลิ่นสดชื่นช่วยให้จิตใจแจ่มใสขึ้นบ้าง
เขาไม่พูด คนด้านในก็ไม่พูดเช่นกัน
กระทู้ชื่อ 《ทะลุมิติมาเป็นจักรพรรดิที่ไร้อำนาจ ถูกคนอื่นบงการ ควรทำอย่างไร》โด่งดังขึ้นมาบนเครือข่ายดาวฤกษ์ ผู้คนต่างถกเถียงกันไปคนละทาง แต่คำตอบที่ได้รับการกดถูกใจมากที่สุดคือการนำอดีตมาใช้ในปัจจุบัน—อดทนเก็บงำความแค้น
ตอนนี้เก็บงำแล้ว แล้วจะได้ลิ้มรสความขมขื่นเมื่อไรล่ะ??
“สถานะกับสถานการณ์ของคุณเป็นแบบนี้ ยังนอนหลับลงได้อีกเหรอ?” ศูนย์สามห้าวิ่งวนไปมา พร่ำพูดซ้ำไปซ้ำมาอย่างหงุดหงิดที่เธอไม่เอาไหน
ศูนย์สามห้าอยากคุกเข่าขอร้องเซี่ยซวี่ว่าอย่านอนต่อเลย แต่พอลองคุกเข่าลงแล้วก็ยังเห็นเธอนอนหลับอยู่ดี
เซี่ยซวี่นอนอยู่บนเตียง “แล้วแกคิดว่าไงล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะดวงซวยของแก”
ข่าวดี: เธอเป็นจักรพรรดินีหญิง
ข่าวร้าย: เป็นจักรพรรดินีหุ่นเชิดที่ไม่มีใครใส่ใจ และอีกสองเดือนจะถูกยิงธนูพรุนไปทั้งตัว
ตายแบบนั้นก็สู้ตายตอนนี้เสียยังดีกว่า
พอพูดถึงเรื่องนี้ ศูนย์สามห้าก็รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีอย่างยิ่ง มันบิดนิ้วไปมา “ขอโทษนะโฮสต์ ฉันก็ไม่รู้จริง ๆ ว่ามันจะติดกันได้”