ให้ความรู้สึกเหมือนพวกเขากำลังตะลุมบอนกันอยู่ข้างหน้า พอหันกลับมาอีกที บ้านก็โดนขโมยไปแล้ว
พวกเขาแทบใจสลายกันสุด ๆ
เซี่ยซวี่ส่งเมิ่งจงกลับไป แล้วกลับมานั่งหน้ากล้องอีกครั้ง ในมือมีกล่องบรรจุภัณฑ์อย่างประณีต สีชมพูหวานแหวว เข้ากับเธอมาก
บนหน้าจอแชตต่างถามกันว่าอีกฝ่ายเป็นใคร มีคนปลอบใจตัวเองว่า 【ฮ่า ๆ เบบี๋ เมื่อกี้เป็นคนส่งอาหารเหรอ?】
เซี่ยซวี่นั่งให้เรียบร้อย ปรับท่านิดหน่อยก่อนตอบว่า “เพื่อนบ้านค่ะ”
【เทียนจือเจี่ยวจื่อ: เพื่อนบ้าน?】
【ผู้ใช้ 245369: เพื่อนบ้าน?】
【คิง: เพื่อนบ้าน?】
【……】
【ดาวดวงน้อยมีแสงริบหรี่: เบบี๋เพิ่งย้ายบ้าน อย่าเชื่อคนอื่นนะ ออกไปเปิดประตูตอนดึกอันตรายมาก! ของที่เบบี๋ถืออยู่คืออะไรเหรอ เพื่อนบ้านคนนั้นเอามาให้หรือเปล่า?】
ท่ามกลางข้อความที่ลอยผ่านหน้าจอ เซี่ยซวี่ยกของในมือให้ทุกคนดู นิ้วเรียวยาวขาวผ่องกวัดแกว่งผ่านหน้ากล้อง “เขาเอาผลไม้มาฝากนิดหน่อยค่ะ”
【มือของเบบี๋ก็ดูนุ่มนิ่มน่าทะนุถนอม... ไม่สิ บ้านไหนเขาส่งผลไม้ให้กันตอนกลางคืน!】
【เทียนจือเจี่ยวจื่อ: ผลไม้?】
【ผู้ใช้ 245369: ผลไม้?】
【คิง: ผลไม้?】
【……】
ข้อความลอยผ่านหน้าจออีกระลอก ราวกับชาตินี้ไม่เคยเห็นผลไม้มาก่อน แถมไม่เข้าใจคำว่า “ผลไม้” ด้วยซ้ำ เซี่ยซวี่เริ่มมีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นมาเต็มหัว “นี่เครื่องเล่นเทปเหรอคะ?”
【ชอบซวี่ซวี่: •︵•】
“...ไม่ได้ว่าเธอนะ”
【ชอบซวี่ซวี่: อืม •⌣•】
ชายหนุ่มรูปงามชวนลุ่มหลงขยับมุมปาก นักบำบัดที่ได้รับค่าจ้างสูงลิ่วถูกปล่อยให้นั่งอยู่ข้าง ๆ คอยสังเกตและบันทึกอาการของเขา