พวกเขาจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว และได้รับอนุญาตจากซูเปอร์มาร์เก็ตให้รออยู่ข้างในต่อได้
ตอนซื้อของ ทั้งคู่ต่างใจลอย จะไปสนใจได้อย่างไรว่าจ่ายไปทั้งหมดเท่าไร?
แต่ฉีหลินยังคงถามอย่างมีความหวัง ด้วยท่าทีเหมือนกำลังลุ้นว่า “สองหยวนพอไหม?”
ถ้าไม่ต้องจ่ายอะไรเลยก็พออยู่หรอก
เซี่ยซวี่ไม่ได้พูดอะไร แต่กลับเหมือนพูดทุกอย่างออกมาแล้ว
“……”
ฉีหลินถูกมองข้ามความสามารถเข้าให้แล้ว
“ไม่เป็นไร เงินพอแล้ว”
สืออวี่ไป๋ยกถุงขึ้น เบียดผ่านข้างกายฉีหลินมาวางลงในรถเข็น จากนั้นก็พาเซี่ยซวี่ไปอยู่อีกฝั่ง แล้วรับหน้าที่เข็นรถเข็นเอง ทุกท่วงท่าต่อเนื่องลื่นไหลและดูคล่องแคล่วเป็นอย่างยิ่ง
ฉีหลินที่ถูกมองข้ามกัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิด
【วัยยี่สิบกว่า ๆ นี่แหละ เป็นวัยที่เก็บอาการไม่อยู่】
【สืออวี่ไป๋พาน้องเซี่ยซวี่ไปแล้ว ฉีหลินยังมีเวลามายืนกัดฟันอยู่ตรงนี้อีกนะ】
【กัดฟันอะไร เขาแทบจะแหลกเป็นผุยผงแล้ว! แฟนคลับตัวจริงของพวกคุณนี่ร้ายยิ่งกว่าแอนตี้แฟนอีก】
【ใครเป็นแฟนคลับตัวจริง? อย่ามายัดเยียดสถานะแฟนคลับให้กันสิ ฉันเป็นแฟนของน้องเซี่ยซวี่ต่างหาก!】
【พี่สาว เปลี่ยนชื่อเร็วเกินไปแล้วมั้ง】
【ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฮ่า ๆ ใครส่งชื่อพวกเขาเข้ารายชื่อยี่สิบอันดับแรกของคนที่น่าฆ่าที่สุดในเว็บมืดเนี่ย ตอนนี้มีค่าหัวสูงลิ่วเลยนะ】
【ฉันเป็นคนเคารพกฎหมาย ฉันเป็นคนเคารพกฎหมาย ฉันเป็นคนเคารพกฎหมาย… เอ้อ แล้วเว็บไซต์สมัครอยู่ที่ไหนนะ】
【ประโยคหลังนี่โดนใครเข้าสิงมาหรือไง?】
เดิมทีพวกเขาเดินทางกันค่อนข้างเร็ว แต่ระหว่างทางเกิดล่าช้าไปนิดหน่อย คนที่มาถึงก่อนจึงเป็นอวี๋ฉีเยว่กับจวงเข่อเหยียน