ฉินกวนหลานดูสูงส่งสง่างาม น้ำเสียงโอ้อวดราวกับติดตัวมาแต่กำเนิด «ไม่ใช่ทุกคนจะได้รับคำแนะนำจากพ่อหรอกนะ ซวี่ซวี่ ลูกต้องเห็นคุณค่านะ»
«สิ่งที่คนอื่นได้มา ไม่ได้แปลว่าหนูต้องสูญเสียอะไรไปด้วย» เซี่ยซวี่เอ่ยเสียงเนิบช้า
ฉินกวนหลานไม่มีวันเข้าใจทัศนคติแบบนี้ตลอดชีวิต เขารู้จักแต่ช่วงชิงทุกอย่างมาเป็นของตัวเอง เขาแก้คำพูดอย่างจริงจังว่า «ผิดแล้ว สิ่งที่คนอื่นพลาดไป พ่อต้องได้มา นี่เป็นธรรมเนียมของตระกูลฉินเรา»
เขาหมุนคอมพิวเตอร์ในมือ ไม่เปิดโอกาสให้เซี่ยซวี่พูดแทรก ก่อนเหลือบมองเวลา «เอาละ เริ่มกันเถอะ เรียนแค่ชั่วโมงเดียว พอครบชั่วโมงแล้วพ่อจะปล่อยลูกไป»
ไม่ใช่เพราะกลัวเซี่ยซวี่ปฏิเสธ แต่กลัวตัวเองจะใจอ่อนอีกต่างหาก
สองพ่อลูกนั่งเรียนกันตามลำพัง หลินเจาเหยี่ยเห็นว่าไม่มีอะไรให้ช่วย จึงนั่งตัวตรงชิดขาราวกับนักเรียนที่มานั่งฟัง ความแตกต่างมีเพียงอย่างเดียวคือ เขาฟังสิ่งที่ฉินกวนหลานพูดไม่รู้เรื่องสักคำ
เนื้อหาชวนปวดหัวหลายอย่างถูกยัดใส่สมองเซี่ยซวี่ เสียงพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด ทั้งที่สมองยังไม่ทันเริ่มทำงาน เธอก็ไม่อยากฟังเสียแล้ว ราวกับได้ย้อนกลับไปเรียนวิชาคณิตศาสตร์กับฟิสิกส์ โชคดีที่สาขาที่เธอเลือกในโลกนี้ง่ายกว่ามาก
อ้อ ไม่สิ โลกนี้เธอไม่ได้ไปเข้าเรียนเลยต่างหาก
«ตอนนั้นพ่อเรียนยังไงคะ?»
ใบไม้ด้านนอกหน้าต่างเสียดสีกันดังซ่า คลอด้วยเสียงนกร้อง บรรยากาศสงบสุข
ฉินกวนหลานตอบอย่างไม่ใส่ใจ «ก็ต้องตื่นแต่เช้า นอนดึก แล้วลงมือทำจริงถึงจะได้ความรู้»
เขาถามต่อ «แล้ววิธีไหนถึงจะได้ผลกับซวี่ซวี่ล่ะ?»