“อย่ามาดึงฉัน!” ลู่สวินสะบัดลู่อิ๋นออกอย่างแรง ก่อนตะโกนสวนกลับ
เจียงเฝิงกวาดตามองรอบข้าง ก่อนเตือนเสียงเย็น “พอได้แล้ว พวกคุณอยากให้เรื่องนี้รู้กันไปทั่วหรือไง? ถ้าดึงดูดคนอื่นให้มามุงแล้วถึงจะพอใจหรือ?”
คำเตือนได้ผล ทั้งสองหยุดยื้อยุดฉุดกระชากกัน
ยังมีอีกสองคนที่จับจ้องทุกอย่างไม่วางตา
ทันทีที่ฉินเยี่ยนเห็นเซี่ยซวี่ เขาก็ปล่อยมือจากลู่หมิงจือโดยไม่รู้ตัว ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง
เขาเสียใจจนแทบอยากย้อนเวลา หากสนใจผู้หญิงลึกลับของเจียงเฝิงเร็วกว่านี้ หรือได้พบเธอเร็วกว่านี้ก็คงดี
ลู่หมิงจือไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา ใบหน้าของเซี่ยซวี่ตรงกับใบหน้าที่ติดอยู่ในความทรงจำของเธอ
วันนั้นเธอไม่ได้ตาฝาดจริง ๆ ด้วย เธอเห็นผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ ใช่ไหม? ความงามไร้ที่มาทำให้คนอยากเข้าใกล้ พอเห็นว่าเธอสนิทกับสวี่เจินขนาดนั้น...
ความอิจฉาก็ผุดขึ้นในใจ
ทั้งที่เธอเป็นที่ชื่นชอบมากกว่าสวี่เจินแท้ ๆ คนที่ควรเป็นเพื่อนกับผู้หญิงคนนั้นก็น่าจะเป็นเธอ หากเธอย้ายออกจากบ้านตระกูลลู่ ผู้หญิงคนนั้นจะมาห่วงใยเธอบ้างหรือเปล่า?
สวี่เจินรู้สึกได้ถึงสายตาเปี่ยมความเกลียดชังคู่หนึ่งที่จับจ้องมาทางเธอ เมื่อหันไปมองก็พบว่าเป็นลู่หมิงจือ
เป็นอะไรไป? เพราะวันนี้เธอแย่งซีนหรือไง?
ขณะที่กำลังคิดอยู่ ลู่หมิงจือก็เดินเข้ามา แล้วพูดกับเซี่ยซวี่ว่า “ฉันไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตระกูลลู่ สวี่เจินต่างหากที่ใช่ เพราะฉะนั้นคนที่คุณควรรู้จักตั้งแต่แรกคือฉัน”
ทำเอาสวี่เจินตั้งตัวไม่ทัน
เซี่ยซวี่: ?
“ฉันชื่อลู่หมิงจือ ฉันขอ...”