ภายในห้องยังคงไม่มีเสียงตอบกลับ ดูเหมือนเงื่อนไขที่เขาเสนอจะยังไม่ทำให้เธอยอมใจอ่อน ลู่วินจึงสบถด่าทอออกมาทันที:
“ทำไมเธอถึงเห็นแก่ตัวขนาดนี้?! รู้ไหมว่าเพราะเธอ หมิงจือถึงรู้สึกผิดจนคิดจะหนีออกจากบ้าน!”
เสียงจากด้านนอกดังขึ้นไม่ขาดสาย ไม่รู้เมื่อไรถึงจะดึงดูดคนอื่น ๆ ในตึกให้มารวมตัวกัน
สวี่เจินกอดกรอบรูปไว้แน่นอย่างหมดแรง ในรูปคือหญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าอ่อนโยน นั่นคือแม่บุญธรรมของเธอ
เธออยู่ในสถานสงเคราะห์จนถึงอายุ 4 ขวบ ก่อนจะมีครอบครัวหนึ่งรับไปเลี้ยง ตอนแรกทุกคนดีกับเธอมาก แต่ภายหลังพวกเขาก็มีลูกของตัวเอง
ภาระเลี้ยงดูลูกสองคนตกอยู่บนบ่าของพ่อบุญธรรม เขาจึงกลายเป็นคนติดเหล้าและอารมณ์ร้าย ทั้งยังเสียใจที่รับเธอมาเลี้ยง มักทำร้ายทุบตีเธอหลังดื่มจนเมามาย มีเพียงแม่บุญธรรมที่คอยปกป้องเธอ
เมื่อโตขึ้นทีละน้อย น้องชายของเธอก็ซึมซับพฤติกรรมของพ่อบุญธรรม มองเธอเป็นคนรับใช้ในบ้าน
เขาเลิกเรียนตั้งแต่มัธยมต้น ไปคบแก๊งอันธพาล ทั้งยังบังคับให้สวี่เจินเลิกเรียนไปทำงานหาเงินเลี้ยงเขา แต่แม่บุญธรรมยืนกรานขัดขวาง จึงทำให้เธอได้เรียนจนจบมัธยมปลาย
ต่อมา หลังพ่อบุญธรรมดื่มจนเมา เขาก็ลงมือทำร้ายเธออีกครั้ง แม่บุญธรรมเข้ามาปกป้องเธอ จนถูกตีตายต่อหน้าต่อตา เมื่อคนเดียวที่รักและห่วงใยเธอจากไป สวี่เจินจึงออกจากบ้านหลังนั้น
จนถึงตอนเรียนมหาวิทยาลัย เธอก็ยังต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย เลี้ยงดูตัวเอง และบางครั้งจะแวะกลับไปเยี่ยมสถานสงเคราะห์