“นี่เป็นความปรารถนาของมัน อยู่ที่บ้านมันใหญ่ที่สุด พอห้ามมัน มันก็จะเห่าโฮ่ง ๆ แถมยังกระโดดขึ้นโต๊ะมากินข้าวของผม ที่หนักกว่านั้นคือมันตามผมไปถึงห้องประชุม แล้วงับขากางเกงไม่ยอมให้ผมนั่ง จนประชุมต่อไม่ได้เลย”
ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่บนใบหน้าของเขากลับไม่มีแววโกรธเลย
หรือว่าที่ตรงนั้นจะเป็นของเจ้าหมาน้อยกันนะ?
เซี่ยซวี่แอบคิด
เจ้าหมาน้อยจะทำผิดอะไรได้ล่ะ?
รูปมีทั้งหมดห้ารูป จี้จิ่นไม่ชอบถ่ายรูป จึงเก็บไว้ไม่มากนัก หลังดูจนพอใจ เซี่ยซวี่ก็เอ่ยว่า “น่ารักจัง”
จี้จิ่นนั่งเอนกายอย่างเกียจคร้าน—หรืออาจพูดได้ว่าแข็งทื่อ จากมุมนี้ สายตาของเขาสามารถหยุดอยู่บนใบหน้าของเธอได้ชั่วครู่ เขาตอบไปพลางใจลอยไปพลาง “อืม น่ารักมาก”
รูปน้อยเกินไปแล้ว
เขาคิด
เมื่อเห็นเซี่ยซวี่กลับไปนั่งที่เดิม ความรู้สึกอิ่มเอมในใจก็ค่อย ๆ จางหาย เหลือเพียงความว่างเปล่าราวกับเกาไม่ถูกที่คัน
“ไม่งั้นเราเพิ่มช่องทางติดต่อกันไหม? เห็นคุณชอบมันมาก ถ้ามีเวลาว่างผมจะส่งความเคลื่อนไหวล่าสุดของยูริกาให้ดู”
เซี่ยซวี่ตอบตกลง
ทั้งสองเพิ่มช่องทางติดต่อกันเรียบร้อย
ทุกอย่างราบรื่นกว่าที่เขาคิดไว้มาก เขาปักหมุดหน้าต่างแชตไว้เงียบ ๆ จนข้อความเกี่ยวกับราชวงศ์และแวดวงการเมืองถูกดันลงไปหมด
เขาบอกเซี่ยซวี่ว่า “ผมชื่อจี้จิ่น”
หลังจากอธิบายว่าชื่อเขาเขียนอย่างไร และเห็นเธอพิมพ์ชื่อนั้นลงไปในช่องบันทึก จี้จิ่นก็รู้สึกราวกับได้รับการปลอบประโลม หัวใจสั่นไหวตาม ราวกับทั้งโลกหมุนรอบตัวเธอ
กลิ่นหวานจาง ๆ ในรถกลบกลิ่นไม้สนที่เขาคุ้นเคยเสียสนิท เมื่อก่อนเขาไม่ชอบให้ใครรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวเป็นที่สุด แต่ตอนนี้กลับรู้สึกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง