ตอนซางซวี่กลับมา เขาก็ได้รู้ว่าพ่อกับแม่ของเผยเส้ามาถึงแล้ว
ทั้งคู่คอยเร่งให้เผยเส้าตัดใจแล้วแต่งงานใหม่ ปีหนึ่งต้องพูดเรื่องนี้กันสักครั้ง พวกเขาคิดว่าหลังไล่ซางจือไปแล้ว เผยเส้าจะได้แต่งกับผู้หญิงที่ดีกว่า แต่ความจริงคือหลังหย่าร้าง เผยเส้ากลับใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาหนักกว่าเดิม ผู้หญิงที่คบด้วยไม่มีใครคิดจะแต่งงานกับเขาสักคน
เผยเส้ารำคาญจนทนไม่ไหว จึงนั่งอยู่ด้านนอกเพียงลำพังโดยไม่เข้าไปข้างใน เขาคีบบุหรี่ไว้ระหว่างนิ้ว กลิ่นอายหม่นหมองและความท้อแท้ที่สะสมมานานแผ่ซ่านอยู่รอบตัว พอดีกับที่ซางซวี่กลับมา ทั้งสองจึงเผชิญหน้ากันพอดี
ไม่มีอะไรให้พูดกันนัก ซางซวี่กำลังจะเข้าไปข้างใน แต่เผยเส้าเรียกเขาไว้ “ไปไหนมา?”
“พ่อก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ?” ซางซวี่ไม่ตอบ กลับย้อนถาม สีหน้าสบายใจไร้แววตื่นตระหนกเมื่อถูกซัก เขาถอดเสื้อคลุมแขวนไว้บนราวอย่างลวก ๆ แล้วเดินไปหยิบบุหรี่จากมืออีกฝ่าย “พ่อครับ ในบ้านอย่าสูบบุหรี่เลย สูบแล้วตายเร็ว”
เมื่อเห็นไฟตรงปลายบุหรี่ถูกบี้ดับ แววขุ่นเคืองก็ปรากฏในดวงตาของเผยเส้า “แกรู้ไหมว่าตัวเองเป็นคนตระกูลเผย? ใครอนุญาตให้ไปสนิทกับฉินกวนหลานขนาดนั้น?”
“เพราะลูกสาวเขาเหรอ?” เขาคาดเดา
พูดแล้วก็ไม่ได้เจอเด็กคนนั้นมานานมาก ตอนเด็กเธอสวยน่ารักจริง แต่เขาไม่มีวันยอมให้ทั้งสองคนลงเอยกัน “แกคิดจะแต่งกับเธอ?”
“ไม่ครับ” ซางซวี่ตอบสั้น ๆ เผยเส้ายังไม่ทันได้โล่งใจ คิดว่าในที่สุดก็ได้ยินคำพูดที่ถูกใจ ซางซวี่ก็พูดต่อว่า “ผมอยากแต่งเข้าบ้านเธอ”
“...อะไรนะ?”