โจวอวี่หลี่ชะงักค้างอย่างพูดไม่ออก ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับเพนกวินที่ถูกแช่แข็ง กว่าจะเรียกเสียงของตัวเองกลับมาได้ เขาก็ถามย้ำเพื่อความแน่ใจว่า “เซี่ยซวี่?”
เธอคือเซี่ยซวี่อย่างนั้นเหรอ?
จริงด้วย เสียงไพเราะขนาดนั้น มือก็สวยเกินไป แล้วจะหน้าตาไม่ดีได้ยังไง?
พอนึกถึงช่วงหลายวันที่ผ่านมาซึ่งเขามุ่งมั่นตามจีบเฉินอิน เขาก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา โชคดีที่เซี่ยซวี่คงไม่รู้เรื่องพวกนี้ เขาจึงแอบโล่งใจเล็กน้อย
เขาพูดต่อจากประโยคก่อนหน้าของเธอเอง “เรื่องหมั้นหมายตั้งแต่เด็กไง ซวี่ซวี่ลืมไปแล้วเหรอ? เรามีสัญญาหมั้นกันอยู่นะ”
ไม่รู้ว่าเขาพูดประโยคนี้ให้เธอฟัง หรือพูดให้ตัวเองฟังกันแน่
ความคิดของเขาต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ตอนนี้กลับรู้สึกว่าชาในห้องทำงานไม่มีถ้วยไหนคู่ควรกับเธอ เขากวาดตามองไปรอบห้อง หาของที่พอจะหยิบยื่นให้เธอได้