เซี่ยซวี่เช็ดมือเสร็จก็หยิบรายการของขึ้นมา ไม่ทันต้องไปตามหาสืออวี่ไป๋ เขาก็เดินมาหาเองแล้ว เธอกำลังจะลุกขึ้น แต่คำพูดของสืออวี่ไป๋ทำให้ต้องนั่งลงตามเดิม “ซวี่ซวี่รอพี่แป๊บนะ เดี๋ยวพี่ลงมา”
เธอพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตให้เขาไป
แม้คนอื่น ๆ จะอยากอยู่ในบ้านหลังเล็กต่ออีกสักพัก แต่พวกเขาต่างก็มุ่งมั่นจะคว้าชัยชนะ หลังบอกลาเซี่ยซวี่ก็รีบออกจากบ้านกันทันที
เพียงพริบตาเดียวก็เหลือเซี่ยซวี่อยู่คนเดียว จะว่าอย่างนั้นก็ไม่เชิง เธอหันกลับมาจากโซฟาอย่างสงสัย แล้วมองกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้า “พวกคุณไม่ตามพวกเขาไปเหรอ?”
ใบหน้าสวย ๆ ยื่นเข้ามาใกล้ตรงหน้า พวกเขาไม่มีแก่ใจจะแยกแยะด้วยซ้ำว่าเธอกำลังพูดอะไร
เซี่ยซวี่เตือนอีกครั้ง “พวกเขาไปไกลแล้วนะ”
คราวนี้พวกเขาฟังออก ผู้ช่วยผู้กำกับที่ติดตามถ่ายทำแขกรับเชิญอีกหลายคนถึงได้สะดุ้งรู้ตัวว่าคนที่ต้องถ่ายทำหายไปจากเฟรมตั้งนานแล้ว พวกเขารีบยกกล้องวิ่งตามออกไปอย่างลนลาน
ให้ตายเถอะ! เกือบลืมคนที่ต้องถ่ายไปแล้ว!
พอคนพวกนั้นออกไป บ้านหลังเล็กก็ดูกว้างขวางขึ้นมาทันตา
คนที่เหลืออยู่เป็นทีมถ่ายทำของเธอกับสืออวี่ไป๋ ทุกคนเป็นมืออาชีพ เมื่อถึงเวลาทำงานก็จะมองตรง ไม่พูดไม่จาอย่างเด็ดขาด
แต่เพียงครู่ต่อมา พอเซี่ยซวี่ถามว่าซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ ๆ อยู่ตรงไหน พวกเขาก็พากันพูดออกมาหมดเปลือก