เรื่องนี้เธอบังเอิญย้อนกลับไปเห็นเมื่อคราวก่อน อาจเป็นคุณลุงคุณป้าที่รับซื้อของเก่าก็ได้ เซี่ยซวี่ปลอบใจตัวเองจนเชื่อสนิท
พอหันกลับมา กลิ่นสะอาดสดชื่นของน้ำยาซักล้างผสมกลิ่นมินต์ก็จู่โจมเข้ามาใกล้ เธอยังไม่ทันตั้งตัวก็ชนเข้ากับอ้อมอกของชายหนุ่ม
ร่างเธอแข็งค้าง ก่อนจะส่งเสียง «อื้อ» เบา ๆ เพราะถูกชน
ยังดีที่สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากอีกฝ่าย หัวใจของเธอจึงค่อยสงบลง ไม่ใช่ผีก็ดีแล้ว
ชายหนุ่มสวมหมวกแก๊ป คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง แสงไฟถนนที่ส่องเฉียงตกกระทบร่างเขา ขับเน้นแววหยิ่งทะนงไม่ยี่หระในดวงตา เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโอบเอวเธอไว้โดยไม่รู้ตัว แขนที่โผล่พ้นเสื้อออกมาดูแข็งแรงมีพลัง
นุ่มจัง หอมด้วย
ภรรยาที่เดินมาหาถึงที่
มือที่รัดอยู่ตรงเอวออกแรงเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว
สิ่งแรกที่เซี่ยซวี่เห็นคือภาพลายบนเสื้อยืดสีดำที่ดูสบาย ๆ เธอเงยหน้าขึ้น แล้วใบหน้าที่คุ้นตาอยู่บ้างก็ปรากฏตรงหน้า
«ออกมาตอนดึกขนาดนี้ ไม่กลัวเจอคนร้ายเหรอ?» เขาถามพลางยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม มือที่แตะตัวเธอคลายออกตอนเธอเงยหน้า ความว่างเปล่าที่ชวนใจหายพลันตามมา
เธออยู่ใกล้แค่เอื้อม ผมดำสลวยทอดลงข้างแก้ม เธอลงมาข้างล่างแค่ครู่เดียวก็ไม่ได้สวมหน้ากาก ใบหน้าเล็ก ๆ งามหมดจด แก้มขาวอมชมพู ริมฝีปากสีสดราวกลีบดอกไม้ที่กำลังโรยรา
น่าเสียดายที่ระยะห่างระหว่างกันถูกดึงออกไปอย่างรวดเร็ว
แต่เขายังไม่ทันได้เสียดาย สายตาของเซี่ยซวี่ก็หันมามอง จากใบหน้าของเขาเลื่อนไปยังผมสีทองที่โผล่พ้นใต้หมวกแก๊ป สายตาของเธอบอกชัดว่าเขาดูเหมือนคนร้ายมาก