แต่ตอนนี้เขานับเป็นอะไรกันแน่ ในสายตาของเบบี๋เขามีที่ยืนบ้างไหม? เขาลบข้อความที่พิมพ์ค้างไว้เงียบ ๆ
〔คิง: ได้เลย เบบี๋เล่นให้สนุกนะ〕
เซี่ยซวี่ส่งสติกเกอร์กลับไปให้เขา แล้ววางโทรศัพท์ลง เสิ่นไจ้จิงนั่งตัวตรง ป้อนซูเฟล่เข้าปากเธอหนึ่งคำ ราวกับไม่ได้เก็บเรื่องเมื่อครู่มาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
ความจริงก็เป็นเช่นนั้น ตอนนี้คนที่อยู่ข้างซวี่ซวี่คือเขา ไม่ใช่พวกนั้นเสียหน่อย
ข้อดีที่สุดของขนมหวานคือไม่หวานเลี่ยน กินเยอะแค่ไหนก็ไม่เบื่อ ร้านนี้ทำได้ดีทีเดียว
โต๊ะของพวกเขาอยู่ห่างออกไปสองโต๊ะ แต่ละโต๊ะมีฉากกั้น ทว่าหากตั้งใจมองก็ยังพอเห็นกันได้
ตั้งแต่ก้าวเข้ามา สีหน้าของชายหนุ่มก็ไม่สู้ดีนัก ทั้งระแวดระวังและตื่นกลัว ราวกับใครบุกรุกอาณาเขตของตน ช่วงแรกความรู้สึกส่วนใหญ่เกิดจากสภาพแวดล้อมภายนอก เขาแทบไม่เคยมาสถานที่สาธารณะแบบนี้เลย ต่อมาสายตาของเขาก็จับจ้องไปยังทิศทางหนึ่ง สีหน้าพลันเปลี่ยนไป