เธออยากส่งข้อความหาเซี่ยซวี่ แต่กลับพบว่าประวัติแชตของพวกเธอหายไปหมดแล้ว
จังหวะนั้นเอง เสียงทักทายของคนรับใช้ก็ดังขึ้น อวี๋ทิงหยวนกลับมาจากข้างนอก พอเห็นเธอ มุมปากก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ เพียงชั่วพริบตา ก่อนจะกลับไปมีสีหน้าสุภาพและเย็นชาเช่นเดิม
อวี๋เสวี่ยเฟยไม่ทันสังเกต เธอถามเขาด้วยความสงสัยว่า “พี่ ประวัติแชตในบัญชีหนูหายไปได้ยังไงคะ?”
แววตาของอวี๋ทิงหยวนไหววูบ เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “เผลอลบไปน่ะ”
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ อวี๋เสวี่ยเฟยไม่ได้สงสัยอะไร ยังไงก็เป็นไปไม่ได้ที่พี่ชายจะจงใจลบหรอก โชคดีที่เปลวไฟยังไม่ดับ แสดงว่าพี่ชายเข้าไปเช็กอินทุกวันสินะ
พี่ชายนี่พึ่งพาได้จริง ๆ!
เธอบ่นกับเขาว่า “พี่ หนูจะบอกให้ วันนี้ตอนดูไลฟ์เจอคนประสาทอยู่คนหนึ่ง คอยแย่งอันดับกับหนูไม่หยุด น่าโมโหชะมัด!”
อวี๋ทิงหยวนที่กำลังหยิบของอยู่ด้านหลังเธอเกร็งแนวกรามเล็กน้อย ขณะฟังเธอบ่นด้วยความขุ่นเคือง
เธอพูดตั้งมากมาย แต่อวี๋ทิงหยวนไม่ตอบสักคำ จึงรีบเรียกร้องให้เขาเห็นด้วย “พี่ว่าเขาบ้าไหม?”
อวี๋ทิงหยวนเช็ดมือ สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ “ที่บ้านเราสอนให้พูดถึงคนอื่นตามใจปากแบบนี้เหรอ?”
ได้ยินน้ำเสียงของพี่ชาย อวี๋เสวี่ยเฟยก็อ่อนลงไปหลายส่วน รีบยอมรับผิดตรง ๆ “เอ่อ ไม่ค่ะ โอเค หนูผิดเอง ใครใช้ให้หนูโมโหมากขนาดนั้นล่ะ”
พี่ชายเธอก็เป็นแบบนี้ จริงจังแถมยังเคร่งครัดเหมือนหุ่นยนต์ ทั้งที่อายุห่างกันแค่ปีเดียว แต่กลับรู้สึกเหมือนห่างกันตั้งสิบปี ไม่รู้ว่าตอนคุยกับซวี่ซวี่เขาพูดอะไรบ้าง ซวี่ซวี่จะคิดไหมว่าช่วงก่อนหน้านี้เธอเย็นชาเกินไป?