“ยังไม่รีบไปล้างหน้าล้างตาอีก เดี๋ยวก็ต้องไปเจอพ่อแม่แล้ว”
เขาไม่ทันสังเกตเลยว่า ทุกครั้งที่พูด ดวงตาของซางซวี่ก็ยิ่งหม่นลงทีละนิด เด็กน้อยไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าแม่มองเห็นอะไรในตัวผู้ชายคนนี้กันแน่
ตามเนื้อเรื่องเดิม เผยเส้าตามหาพวกเขาพบตอนซางซวี่อายุ 6 ขวบ ตอนนั้นซางจือประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ส่วนซางซวี่ก็เริ่มมีชื่อเสียงว่าเป็นเด็กอัจฉริยะ เผยเส้าจึงเป็นฝ่ายตามง้อภรรยาก่อน
แต่ตอนนี้ซางจือเป็นฝ่ายพาซางซวี่มาหาเขาเอง ท่าทีของเผยเส้าย่อมแตกต่างออกไป
สีหน้าของซางจือเองก็ดูไม่ดีนัก เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เผยเส้ากลับขมวดคิ้วตัดบท “ยืนทำอะไรอยู่?”
เขานึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าจึงแจ่มใสขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะขมวดคิ้วต่อ “คุณคงรับพ่อแม่ไม่ได้หรอกใช่ไหม?”
ซางจืออ้าปาก แต่ก็ถูกเขาขัดขึ้นอีกครั้ง เขาลุกยืน สีหน้าอ่อนโยนลงไม่น้อย ก่อนจะฝืนยิ้มอย่างจนใจแล้วเอื้อมไปจับมือเธอ
“จือจือ พ่อแม่ก็ทำไปเพราะหวังดีกับคุณทั้งนั้น เดิมทีฐานะของคุณก็ทำให้คนอื่นนินทาที่แต่งเข้าตระกูลเผยอยู่แล้ว ถ้ายังไม่อบรมคุณให้ดี คุณก็จะถูกคนอื่นหัวเราะเยาะมากกว่าเดิม แน่นอนว่าผมคุยกับพวกท่านแล้ว ต่อไปพวกท่านจะไม่เข้ามายุ่งเรื่องของเราอีก”
“ดูมือคุณสิ เมื่อก่อนเลี้ยงดูมาดีขนาดนี้ ตอนนี้กลับมีหนังด้านขึ้นมาอีกแล้ว ผม...”
“พอได้แล้ว เผยเส้า” ซางจือหลบมือเขา ทนฟังต่อไม่ไหวจึงเอ่ยห้าม
มือของเผยเส้าชะงักค้างกลางอากาศ เขาไม่อยากเชื่อ แต่สิ่งที่ทำให้ไม่อยากเชื่อยิ่งกว่านั้นยังตามมาไม่ขาด เขาได้ยินน้ำเสียงเย็นชาและรังเกียจของซางจือ ซึ่งฝืนกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ “ฉันกลับมาเพื่อหย่า”