ทางเดินทอดยาวคดเคี้ยว รอบด้านเป็นกระจกจนพอมองเห็นเงาสะท้อนของผู้คนราง ๆ ฝูงปลาหลากสีแหวกว่ายอย่างอิสระ
บางทีเพราะแสงโดยรอบมืดลง เฮ่อซีจึงมองเซี่ยซวี่ได้อย่างเปิดเผยมากขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศจอแจ เขาต้องเพิ่มเสียงอีกเล็กน้อย «ที่บ้านคุณมีลูกคนเดียวเหรอครับ?»
เซี่ยซวี่ขานรับเบา ๆ พลางเดินมองตรงไปข้างหน้า ไม่คิดจะมองปลาที่ว่ายผ่านไปมา ถ้าเก่งจริงก็ให้พวกมันพาเธอลงไปว่ายสักสองรอบสิ
«ผมก็เหมือนกันครับ ไม่มีพี่น้องให้ต้องกระทบกระทั่งกันก็น่าจะสบายใจกว่าเยอะ» เฮ่อซียิ้ม «แต่ผมจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ แม่อยากมีลูกสาวอีกคนมาก พออายุมากขึ้นก็ไม่ได้พูดถึงอีก»
«บางทีพวกเขาน่าจะพยายามต่ออีกหน่อยก็ได้ ไม่แน่ผมอาจมีน้องสาวเพิ่มขึ้นมาสักคน ผมเชื่อว่าเราต้องเข้ากันได้ดีแน่»
โกหกทั้งเพ
น้องชายหรือน้องสาวคืออะไร เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน
เป็นคนไม่เห็นหัวญาติพี่น้องสุด ๆ
เขาหันไปหาเซี่ยซวี่ ดวงตาเรียวยาวฉายแววเหมือนนักล่า «อย่างน้องสาวแบบซวี่ซวี่...»
«อ้อ ฉันชอบพี่สาวค่ะ» เซี่ยซวี่ไม่รับมุกเขาเลยสักนิด
【ซวี่ซวี่ลืมไปแล้วเหรอ? ฉันนี่แหละพี่สาวของเธอ! ตอนคลอดออกมา พ่อแม่เห็นว่าฉันมีรสนิยมดี ก็เลยโยนฉันทิ้ง】
【งั้นพ่อของเขาก็เป็นพี่ชายสิ!】
【บ้าเอ๊ย ทำไมฉันถึงเป็นผู้ชายล่ะ?!】
เฮ่อซีสังเกตสีหน้าของเธอ รู้ว่าเซี่ยซวี่ไม่สนใจหัวข้อนี้ จึงถามต่อว่า
«ธุรกิจของคุณพ่อคุณแม่อยู่ในแวดวงไหนครับ? เผื่อผมพอช่วยอะไรได้»