และแล้ว เซี่ยซวี่ก็รอจนถึงเดือนที่สาม
รอไม่ถึงวันก่อกบฏ แต่กลับรอเว่ยจั๋วกลับมาได้
กลางฤดูร้อนอันร้อนระอุ เซี่ยซวี่นั่งยอง ๆ ริมสระ หยอกปลาเล็ก ๆ อยู่ ขันทีและนางกำนัลด้านล่างกำลังช่วยเก็บฝักบัวให้ น่าประหลาดที่พวกมันไม่กลัวคน หรือไม่ก็อาจจะโง่เขลา เพียงนางเด็ดหญ้ามาเส้นหนึ่ง พวกมันก็ว่ายกรูกันเข้ามาแล้ว
“ฝ่าบาททรงมีอารมณ์สุนทรีย์จริง ๆ”
ใครคนหนึ่งนั่งยองลงข้างกาย น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยเจือเสียงหัวเราะ ปลาตัวน้อยแตกตื่นจนพากันแหวกว่ายหนีไป
เซี่ยซวี่เห็นเงาสะท้อนมาตั้งนานแล้ว จึงไม่ได้ตกใจ นางถลึงตามองเขา ก่อนจะลุกขึ้นยืน
เว่ยจั๋วยื่นมือมาประคองนาง พลันเห็นแขนเสื้อเลื่อนลง เผยให้เห็นท่อนแขนขาวผ่อง ชั่วขณะนั้นเขาถึงกับตาพร่าไปเล็กน้อย
พอได้สติกลับมา เซี่ยซวี่ก็ไปอยู่อีกฝั่งแล้ว
เขายิ้ม ตลอดหลายเดือนที่ไม่ได้พบนาง เขาคิดถึงนางทั้งกลางวันกลางคืน กว่าจะได้พบกันสักที หากทำให้นางโกรธขึ้นมาคงไม่ดี เขาจึงเดินตามไป “กระหม่อมผิดไปแล้ว ฝ่าบาทอย่าทรงกริ้วเลย”
เซี่ยซวี่นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ นางกำนัลช่วยแกะเม็ดบัวให้ เว่ยจั๋วรับช่วงต่อ บรรยากาศจึงสงบเงียบลงไม่น้อย
ข้างนอกอากาศร้อนอบอ้าว เซี่ยซวี่อยู่ได้ไม่นานก็กลับตำหนักไป เว่ยจั๋วจึงมีเวลาสอบถามความเป็นไปของนางในช่วงที่ผ่านมา เขาเรียกองครักษ์ลับออกมา “ช่วงที่ข้าไม่อยู่ มีใครมาพบฝ่าบาทบ้าง?”
องครักษ์ลับรายงานชื่อทีละคน
พอได้ยินรายชื่อยาวเหยียด สีหน้าเว่ยจั๋วก็หม่นลง เขารู้อยู่แล้ว มือคลึงรอยด้านบาง ๆ บนนิ้ว “ฝ่าบาทพบพวกเขาแล้วอารมณ์เป็นอย่างไร?”
องครักษ์ลับจับอารมณ์ในคำถามไม่ออก คิดว่าเขาเป็นห่วงฝ่าบาท จึงตอบตามจริงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ฝ่าบาททรงยินดีมากพ่ะย่ะค่ะ”