เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ ทั้งยังแฝงความน้อยใจที่ยากจะสังเกตเห็น
ทว่าคนในอ้อมแขนกลับอ่อนปวกเปียก ผิวขาวจนแทบโปร่งแสง เอวคอดบางจนใช้มือเดียวโอบได้มิด แต่กลิ่นกายกลับหอมยั่วยวนเหลือเกิน
ภาพของอวี๋ฉีเยว่ในวันนั้นผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง เขาไปดูคลิปตัดจากไลฟ์นัดเดตของพวกเธอมา อวี๋ฉีเยว่มีสิทธิ์อะไรถึงได้กอดเธอ? ซวี่ซวี่อยู่ในวัยที่ชอบเล่นสนุก ในเมื่อจะเล่นกับใครก็ได้ แล้วทำไมคนนั้นถึงเป็นเขาไม่ได้?
นุ่มจัง น่าสงสารจัง นุ่มจัง น่าสงสารจัง นุ่มจัง น่าสงสารจัง...
อารมณ์สองขั้วสลับกันขึ้นลง ฉีหลินกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น
ห้องสว่างสะอาดตา หญิงสาวงดงามราวภาพวาดถูกชายหนุ่มโอบไว้แนบอกทั้งตัว เพียงมองก็รู้สึกว่าเธอควรได้รับการทะนุถนอมอย่างระมัดระวัง ภาพตรงหน้าทั้งงดงามและแฝงความดิบเถื่อน ไม่ว่าจะเป็นคนในทีมงานหรือผู้ชมที่อยู่นอกจอ ต่างก็พร้อมใจกันผ่อนลมหายใจให้ช้าลง
【ฉีหลินพึมพำอะไรอยู่ ไปทำกับข้าวให้เบบี๋กินสักสองอย่างสิ】
【ฮ่า ๆ ไม่เป็นไรหรอก ก็แค่ได้กอดเบบี๋เอง จะไปใส่ใจทำไม ฉันจะตายให้ดูเลย!】
【ทำให้เป็นเรื่องเป็นราวหน่อย】
【ตัวต่างกันขนาดนั้น... เบบี๋น่าสงสารจัง】
【เบบี๋ ฉีหลินหมายความว่าปกติเธอนิสัยไม่ดี เขาใส่ร้ายเธอมาตลอด ใจร้ายเกินไปแล้ว!】
【โลกนี้มีแต่คนไม่ดีจริง ๆ】
เซี่ยซวี่คิดตรงกับข้อความบนหน้าจอ จึงผลักเขาออกไป พร้อมขึ้นเสียงใส่เล็กน้อยว่า “เมื่อกี้คุณบอกว่าฉันนิสัยไม่ดีเหรอ?”