ภายในถ้ำบำเพ็ญเพียร หมอกวิญญาณรวมตัวหนาแน่นไม่จางหาย หยวนเหิงนั่งขัดสมาธิ แสงวิญญาณสีทองรอบกายดุจเส้นไหมบางละเอียด ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณ คอยชำระล้างซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หากกล่าวว่าการบำเพ็ญในขั้นลมปราณเป็นเพียงการนำพลังวิญญาณเข้าสู่ร่างกาย เช่นนั้นขั้นสร้างฐานก็คือการหลอมรวมพลังปราณทั่วร่างให้กลายเป็นแท่นมรรคา นับแต่นั้นจึงหลุดพ้นจากกายปุถุชน เข้าเหยียบย่างบนเส้นทางแห่งมรรคาอย่างแท้จริง
หยวนเหิงไม่รู้สึกประหม่าแม้แต่น้อย
ขัดเกลากระบี่มานานสิบสามปี หากแม้แต่ด่านนี้ยังข้ามไปไม่ได้ ก็เท่ากับทำให้พรสวรรค์ของตนและความทุ่มเทของเยี่ยนฮุยสูญเปล่า
เมื่อปิดด่านบำเพ็ญเพียร วันคืนย่อมล่วงเลยไปโดยไม่รู้ตัว
หยวนเหิงรู้สึกเพียงว่าพลังวิญญาณในร่างหมุนเวียนรวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ดุจสายน้ำนับหมื่นไหลลงสู่มหาสมุทร พากันทะลักเข้าสู่ตันเถียน
แสงสีทองยิ่งเจิดจ้า โอบคลุมร่างของนางไว้ท่ามกลางประกายระยิบระยับ
ส่วนลึกในตันเถียน พลังปราณนับหมื่นสายพลุ่งพล่าน ปะทะกัน และหลอมรวมจนมั่นคง ในที่สุดเสียง «ตูม» ก็ดังกึกก้อง ก่อนทุกอย่างจะกลับคืนสู่ความเงียบสงบ
ผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ หยวนเหิงจึงลืมตาขึ้น
ภายในตันเถียน แท่นมรรคาสีทองแห่งหนึ่งลอยนิ่งอยู่ ไร้ตำหนิทั่วทั้งแท่น แสงสว่างเก็บซ่อนอยู่ภายใน
สำเร็จขั้นสร้างฐานแล้ว
ตอนหยวนเหิงออกมา แสงตะวันกำลังงดงามพอดี
เยี่ยนฮุยยืนอยู่หน้าประตู พอเห็นนางออกมา เขาก็ไม่ได้เอ่ยปาก เพียงใช้ญาณกวาดสำรวจร่างนางครู่หนึ่ง จากนั้นมุมปากก็ยกขึ้นน้อย ๆ
«เร็วกว่าที่ข้าคาดไว้สามเดือน» เขากล่าว
หยวนเหิงเดินไปหยุดตรงหน้าเขา แล้วเงยหน้าขึ้น
พลังปราณที่เพิ่งทะลวงขั้นยังเก็บซ่อนไม่มิด ประกายคมของรากวิญญาณธาตุทองส่องสว่างดุจอาทิตย์อุทัย ทำให้นางเปล่งประกายไปทั้งร่าง «ท่านอาจารย์ประเมินข้าต่ำไป»
«ไม่ใช่» เยี่ยนฮุยมองนาง น้ำเสียงหนักแน่นไม่ลังเล «ข้าไม่เคยประเมินเจ้าต่ำไป»