“เสี่ยวเหิง?” เขายืนนิ่งอยู่กับที่ น้ำเสียงเจือความประหม่าเล็กน้อย
หยวนเหิงยิ้ม “อืม เหมือนฉันจะได้ยินนะ?”
ที่จริงเธอไม่ได้ยิน ประตูหนาขนาดนั้น แถมยังเก็บเสียงได้ดี
แต่เธอรู้จักโจวเหยี่ยนดี
เขาชอบ “ปกป้อง” เธอมาแต่ไหนแต่ไร ไม่อยากให้เธอรับรู้เรื่องสกปรกในโรงเรียน
แต่จะไม่รู้ได้อย่างไร
ก่อนหน้านี้เธอก็ปล่อยให้เขาทำตามใจ แถมยังรักษาบทบาทที่วางไว้ ทุกคนแสดงละครด้วยกัน เธอรู้สึกว่าน่าสนุกดี
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
เธอต้อง “เปลี่ยนแปลง”
เพื่อปูทางให้คำพูดเชือดเฉือนที่อีกไม่นานจะหลุดจากปากเธอ
จะให้จู่ ๆ เปลี่ยนจากน้องสาวแสนอ่อนโยนเป็นตัวร้ายใจอำมหิตในคืนเดียวก็คงไม่ได้
“พี่ชายดูจะหวังให้ฉันใช้ชีวิตอยู่ในเทพนิยายตลอดเลยนะ” หยวนเหิงถอนหายใจเบา ๆ “แต่โรงเรียนก็เป็นสังคมขนาดย่อมไม่ใช่หรือคะ ตอนนี้พี่ปกป้องฉันได้ แล้วต่อไปล่ะ?”
ต่อไปก็ได้ โจวเหยี่ยนอยากพูด ต่อไปแน่นอนว่าก็ได้ ตลอดชีวิตก็ยังได้
“แล้วเธอไม่ถือเหรอ?” เขาดึงเรื่องกลับเข้าประเด็น สิ่งที่เขาสนใจมากกว่าคือเรื่องนี้ “เรื่องที่ฉันลงมือ”
หยวนเหิงส่ายหน้า
โจวเหยี่ยนนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ความกังวลในใจพลันคลายลง
เขารู้อยู่แล้ว
เมื่อเทียบกับพวกที่สมควรถูกสั่งสอน พี่ชายยังสำคัญกว่าในใจหยวนเหิง
ทันใดนั้น ประตูห้องพักกลางวันก็ถูกเคาะ
โจวเหยี่ยนยังไม่ทันคลายคิ้ว ก็ขมวดเข้าหากันอีกครั้ง
ใครกันกล้ามารบกวนพวกเขา?
หยวนเหิงพูดว่า “เชิญค่ะ” ประตูก็เปิดออก หลินหลานถิงยืนอยู่ตรงทางเข้า
เขาถือหนังสือเล่มหนึ่งไว้ในมือ สายตาจับอยู่ที่หยวนเหิง
“อาเหิง ฉันเอาหนังสือมาคืน” หลินหลานถิงเดินเข้ามา ก่อนจะพยักหน้าให้โจวเหยี่ยน “อาเหยี่ยนก็อยู่ด้วยนี่”
เขาส่งหนังสือให้หยวนเหิง “ช่วงวันหยุดเป็นยังไงบ้าง?”
“ดีเลย” หยวนเหิงรับมาเปิดดู เป็นรวมบทกวีที่เธอให้เขายืมไปเมื่อเทอมก่อน
“ดีแล้ว” หลินหลานถิงพยักหน้า เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ “จริงสิ วันเสาร์นี้หอศิลป์ฮ่องกงมีนิทรรศการใหม่ ธีมอิมเพรสชันนิสม์ ฉันเดาว่าเธอน่าจะชอบ ไปดูด้วยกันไหม?”