“เสียงในห้องนั้น… พระชายารัชทายาทช่าง…”
“น่าสงสารองค์รัชทายาทยิ่งนัก ไม่รู้ว่าจะทรงทนไหวหรือไม่!”
เหล่าสาวใช้ในเรือนหอพากันซุบซิบถึงเสียงที่ดังมาจากด้านใน
ภายในห้องหอ เสิ่นหว่านหนิงถูกผลักจนล้มคว่ำ ศีรษะกระแทกเข้ากับขอบเตียง ภาพตรงหน้ามืดวูบ แล้วนางก็ไม่รับรู้อะไรอีก
“เสิ่นหว่านหนิง!” เซียวเหยี่ยนสีหน้ามืดครึ้ม แววตาเต็มไปด้วยความอับอายและเดือดดาล “นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว เจ้ายังกล้าทำกับข้า… อยากตายนักหรือ?”
เสิ่นหว่านหนิงได้ยินเสียงนี้ จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น นางรู้สึกราวกับร่างกายจะแหลกเป็นเสี่ยง เอวไม่ใช่ของตนอีกต่อไป ขาก็ปวดเมื่อยเสียจนทนแทบไม่ไหว
ทว่าน้ำเสียงเย็นชาที่ดังข้างหูทำให้นางตะลึง บนเตียงของนางมีบุรุษได้อย่างไร? นางเบิกตากว้าง มองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบกาย
นางไม่ได้กำลังส่งอาหารอยู่หรือ?
ไม่สิ นางจำได้ว่าควรถือหลักฐานมุ่งหน้าไปยังบริษัทแล้ว นางรีบลุกขึ้นนั่ง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือสถานที่แห่งนี้… กับความรู้สึกของร่างกายนี้…
นางมองซ้ายมองขวาอย่างเหม่อลอย พบว่าข้าวของในห้องล้วนมีกลิ่นอายโบราณ ทั้งยังประดับประดาด้วยสีมงคล มองอย่างไรก็เหมือนห้องหอในยุคโบราณ
นางก้มมองร่างกายตน เสื้อผ้าถูกถอดออกจนหมด แล้วสิ่งที่สวมอยู่นี่คือ… เอี๊ยม?
มุมปากของเสิ่นหว่านหนิงกระตุก ภาพเหตุการณ์ช่วงหนึ่งผุดขึ้นมาในสมองทีละฉาก
บริษัทที่นางตรากตรำสร้างขึ้นมา สุดท้ายกลับถูกคนในครอบครัววางแผนเล่นงาน จนไม่เหลืออะไรติดตัว นางเพิ่งหาหลักฐานพบ กำลังมุ่งหน้าไปยังบริษัท คาดไม่ถึงว่ารถจะเบรกขัดข้อง…!
นางอุตส่าห์เป็นคนเก่งที่พยายามฝ่าฟันในยุคปัจจุบัน มีทรัพย์สินมากมาย ท้ายที่สุดกลับถูกคนในครอบครัวคิดร้าย จบชีวิตลงอย่างอนาถจากอุบัติเหตุ
ขณะที่กำลังจมอยู่ในห้วงความคิด ก็รู้สึกหนาวขึ้นมาเล็กน้อย นางก้มมองบุรุษที่นอนอยู่ข้างกาย เสื้อผ้าของเขาถูกฉีกจน…
สายตาไล่ไปตามผิวเนื้อขาวผ่อง… รูปร่างเช่นนี้…
เสิ่นหว่านหนิงมองไล่จากกล้ามเนื้ออกที่แข็งแรงขึ้นไป จนสบกับดวงตาเย็นชาคู่นั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกหนาวจับใจ
นางขยับปาก คิดจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าสมองกลับมีความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของตนทะลักเข้ามา
นางชะงักงันไปทันที ตายอย่างอนาถก็แล้ว ยังทะลุมิติมาอยู่ในร่างตัวประกอบหญิงที่ชื่อแซ่เดียวกับตนอีก
เสิ่นหว่านหนิงเป็นบุตรสาวสายตรงแห่งจวนเสนาบดี มารดาล้มป่วยเสียชีวิตตั้งแต่นางยังเยาว์วัย บิดาเป็นบุรุษสารเลว หลังมารดาตายเพียงวันเดียวก็รับอนุหลิ่วเข้าจวน ทั้งยังพาบุตรสาวที่อายุน้อยกว่านางเพียงหนึ่งปีมาด้วย
นับแต่นั้นมา เรื่องของเจ้าของร่างเดิมล้วนอยู่ในความดูแลของอนุหลิ่ว หลังอนุหลิ่วเข้าจวนก็เอาอกเอาใจเจ้าของร่างเดิมเป็นอย่างยิ่ง เจ้าของร่างเดิมยังเชื่อฟังนาง คิดว่าอนุภรรยาผู้นี้ดีกับตน แต่หารู้ไม่ว่านั่นคือการตามใจจนเสียคน
อนุหลิ่วเลี้ยงดูเจ้าของร่างเดิมจนกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ แม้แต่อักษรตัวใหญ่สักตัวยังอ่านไม่ออก นิสัยก็เอาแต่ใจและวางอำนาจ
ทว่า นับแต่เจ้าของร่างเดิมถือกำเนิด จวนเสนาบดีกับจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ยก็มีสัญญาหมั้นหมายต่อกันแล้ว
บิดาของเจ้าของร่างเดิมกลับกล่าวกับนางว่า “หว่านเอ๋อร์ บิดาสงสารเจ้า ไม่อยากให้เจ้าแต่งเข้าตำหนักบูรพาไปเป็นพระชายาของรัชทายาทพิการ แต่หากเจ้าไม่เข้าตำหนักบูรพา บิดาก็เกรงว่าจะคุ้มครองเจ้าไม่ได้ วางใจเถิด บิดาจะหาโอกาสช่วยให้เจ้าหย่าขาดจากเขา”
เจ้าของร่างเดิมคิดว่าบิดาทำไปเพื่อปกป้องนาง จึงตอบตกลงแต่งกับรัชทายาททันที
วันนี้เป็นวันแต่งงานของนางกับรัชทายาทพอดี
เสิ่นหว่านหนิงอดทอดถอนใจไม่ได้ เจ้าของร่างเดิมช่างโง่เขลาจนเกินเยียวยาจริง ๆ!
ขณะที่นางส่ายหน้าอย่างปลงตก เสียงของบุรุษที่เจือความอับอายก็ดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง
“เสิ่นหว่านหนิง หากเจ้ายังกล้าล่วงเกินอีก ข้าจะสังหารเจ้าแน่!”
เสิ่นหว่านหนิงกะพริบตา ดึงสติกลับมา แล้วมองบุรุษบนเตียง
เพียงมองแวบเดียว ดวงตาของนางก็เป็นประกาย รัชทายาทผู้นี้หน้าตาหล่อเหลากว่านายแบบชายชั้นยอดในหอเริงรมย์เสียอีก!
นางจำได้ว่านี่คือหนังสือเล่มหนึ่งที่เคยอ่าน ตอนท้ายอ่านแล้วแทบโมโหจนร้องไห้ ด่าทอว่าเจ้าของร่างเดิมโง่เขลาเกินขอบเขต อีกทั้งยังด่าฮ่องเต้ว่าใจมืดบอด
รัชทายาทผู้น่าสงสารถูกคนวางแผนเล่นงานจนขาทั้งสองข้างพิการ ทั้งยังถูกวางยาพิษ สุดท้ายยังถูกกล่าวหาว่าเลี้ยงกองกำลังลับคิดก่อกบฏ จึงถูกตัดสินเนรเทศ และตายระหว่างทาง
เจ้าของร่างเดิมนี่ทำให้นางพูดไม่ออกจริง ๆ คืนวิวาห์เห็นอีกฝ่ายรูปงาม แม้รู้ว่าเขาพิการก็ไม่สนใจ เห็นรูปงามแล้วเกิดใจปรารถนา จึงใช้กำลังกับเขา
เสิ่นหว่านหนิงยิ้มให้เขา “องค์รัชทายาท วันนี้เป็นวันมงคลที่เราเข้าพิธีสมรส คืนเข้าหอเช่นนี้ หากคนข้างนอกไม่ได้ยินเสียงอะไร พรุ่งนี้ผู้คนคงกล่าวหาว่าพระองค์… มีใจรักบุรุษเป็นแน่”
สีหน้าของเซียวเหยี่ยนพลันมืดครึ้มลง
เสิ่นหว่านหนิงยื่นมือออกไปอย่างประจบ “ข้าช่วยพระองค์สวมเสื้อผ้า”
นางยังฉวยโอกาสลูบคลำเขาไปทีหนึ่ง
สัมผัสเช่นนี้… มิน่าเล่า แม้ถูกใช้กำลังยังดุดันถึงเพียงนั้น!
เสิ่นหว่านหนิงรู้ตัวว่าสมองเต็มไปด้วยความคิดลามก จึงอดตำหนิตนเองในใจไม่ได้ ช่างไร้ยางอายเสียจริง ถึงกับคิดต่ำช้ากับคนพิการเช่นนี้
สายตาของเซียวเหยี่ยนจับจ้องเสิ่นหว่านหนิง สตรีผู้นี้ช่างไร้ยางอายจริง ๆ ถึงกับ…
เสิ่นหว่านหนิงมองเซียวเหยี่ยน ในหัวมีแต่เรื่องที่รัชทายาทถูกปลดแล้วเนรเทศ รัชทายาทเป็นพระโอรสของฮองเฮาองค์ก่อน หลังให้กำเนิดรัชทายาท ฮองเฮาองค์ก่อนก็สิ้นพระชนม์ การริบทรัพย์และเนรเทศครานี้ไม่ได้มีเพียงรัชทายาทเท่านั้น
นางจำได้ชัดเจนว่าเจ้าของร่างเดิมตายระหว่างทางเนรเทศ
กว่าจะทะลุมิติมามีชีวิตใหม่ได้ นางไม่อยากตายอีก
น่าเสียดายเพียงใบหน้านี้ของรัชทายาท ทั้งรูปร่างนี้…
การทะลุมิตินี่ช่าง… เหตุใดนางถึงเพิ่งข้ามภพมาตอนเข้าหอ? ความอึดทนของเขานางยังไม่ได้สัมผัสเลยสักนิด บัดนี้กลับรู้สึกเพียงปวดเมื่อยไปทั้งตัว!
แต่เรื่องเร่งด่วนในยามนี้คือออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เพื่อหลบเลี่ยงชะตาที่ต้องตายระหว่างทางเนรเทศ
คิดได้ดังนั้น นางก็ยื่นมือยันร่างเซียวเหยี่ยน
สีหน้าของเซียวเหยี่ยนมืดครึ้มลงทันที สตรีผู้นี้จะทำอะไรอีก…
“เสิ่นหว่านหนิง! พอได้แล้ว!”
เสิ่นหว่านหนิงยันอกเขา คลานไปทางด้านนอกแล้วลงจากเตียง “ลาก่อนเจ้าค่ะ!”
เมื่อนางคิดทบทวนอีกครั้ง เขาจะตายก็ช่างเถิด รักษาชีวิตตนเองไว้สำคัญกว่า
แต่ทันทีที่ลงจากเตียง นางก็หยิบเสื้อผ้ามาสวมอย่างลวก ๆ เพิ่งเปิดประตูห้อง ลูกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งหวีดหวิวเข้ามาหานาง นางไหวตัวทัน รีบปิดประตูลง
จู่ ๆ นางก็นึกขึ้นได้ว่าอนุหลิ่วผู้แสนดีของบิดาเจ้าของร่างเดิมส่งคนไปซุ่มเฝ้าอยู่ในที่ลับ ขอเพียงนางก้าวออกไป รับรองว่าถูกสังหารแน่
อีกทั้งที่นี่คือยุคโบราณ นางไม่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ ต่อให้หนีไปได้จริง จะมีชีวิตรอดหรือไม่ก็ยังเป็นปัญหา
สู้รั้งอยู่ข้างกายเซียวเหยี่ยนยังดีกว่า อย่างไรเสียมีชีวิตอยู่ต่อให้ลำบากก็ยังดีกว่าตาย รักษาชีวิตน้อย ๆ นี้ไว้ก่อน
จู่ ๆ สติของนางก็ถูกดึงเข้าไปในโลกว่างเปล่า เบื้องหน้ามีคฤหาสน์ อาคารพาณิชย์ขนาดใหญ่ โรงหมอ และผืนดินสีดำ
นางยังเห็นบ่อน้ำแห่งหนึ่ง หรือว่านี่จะเป็นน้ำพุวิญญาณในนิยาย?
ที่นี่จะเรียกว่าแดนสวรรค์อันสงบสุขก็ไม่เกินจริง
เสิ่นหว่านหนิงยืนพึมพำอยู่กับที่ ทั้งยังหัวเราะคิกคัก
ที่แท้พลังพิเศษในนิยายก็มีอยู่จริง!
นางตื่นเต้นพุ่งไปยังริมบ่อน้ำ แต่กลับถูกแรงผลักกระเด็นออกมา จนล้มก้นจ้ำเบ้า นางยื่นมือไปคลึงก้น แล้วเงยหน้ามองปากบ่อ กลับเห็นตัวเลขชุดหนึ่งปรากฏอยู่บนนั้น ตัวเลขยังเปลี่ยนแปลงไม่หยุด นี่คือ…
การนับถอยหลังหรือ?
เสิ่นหว่านหนิงมองอย่างฉงนอยู่นาน ก่อนจะหันไปมองคฤหาสน์ที่อยู่ข้างกาย นางลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปใกล้คฤหาสน์ เมื่อครู่เพียงแตะบ่อน้ำก็ถูกผลักกระเด็น คราวนี้นางจึงค่อย ๆ ยื่นมือออกไปสัมผัสอย่างระมัดระวัง
กลับพบว่านางสัมผัสมันไม่ได้เลย รอบนอกของคฤหาสน์คล้ายมีม่านคุ้มกันชั้นหนึ่งกั้นอยู่ จึงไม่อาจเข้าไปยังส่วนในได้