ข้อความสุดท้ายส่งมาตอนแปดโมงกว่า ตอนนี้ผ่านมาสามชั่วโมงกว่าแล้ว
เธอยิ้มน้อย ๆ ก่อนเริ่มพิมพ์
เหยา：【#น้ำลายไหล# ว้าว! ดูน่าอร่อยไปหมดเลย ฉันอยากลองชิมทุกอย่างสักคำจัง~~】
ข้อความเพิ่งส่งออกไปไม่ถึงสองวินาที อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาทันที ราวกับจ้องโทรศัพท์รอข้อความจากเธออยู่ตลอด
เฉิง：【ที่รัก ในที่สุดคุณก็ยอมตอบผมแล้ว】
เหยา：【ที่รัก ฉันเรียนมาตลอดทั้งเช้า พอเลิกเรียนก็รีบตอบคุณทันทีเลย】
เฉิง：【คุณเรียนสาขาอะไรเหรอ? เช้าวันจันทร์มีเรียนตั้งหลายคาบเลยหรือ?】
นิ้วที่กำลังพิมพ์ของเธอชะงักไปครู่หนึ่ง ลังเลอยู่เล็กน้อย
เหยา：【สาขาน่าเบื่อน่ะ อย่าถามเลย ฉันไม่อยากพูด】
เหตุผลหนึ่งที่ไม่บอกเขา ก็เพราะไม่อยากเปิดเผยเรื่องส่วนตัวมากเกินไป
อีกเหตุผลคือสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง สาขานี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอชอบ แถมยังน่าเบื่อมากจริง ๆ
ช่วงเวลาที่หาได้ยากนี้เป็นช่วงที่เธอได้เป็นตัวเอง เธอไม่อยากคุยเรื่องสาขานั้นแม้แต่คำเดียว
เฉิง：【ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก จะหาเหตุผลมาอธิบายตั้งมากมายทำไม? ถ้าไม่ชอบ แล้วตอนเลือกสาขาทำไมถึงเลือกมันล่ะ?】
เหยา：【ฉันไม่ได้เลือกเองสักหน่อย แค่ทำตามที่เขาจัดการไว้】
เหยา：【#จนใจ#】
เฉิง：【ไม่เชื่อ】
เฉิง：【นิสัยอย่างคุณ ดูไม่เหมือนเด็กดีที่จะยอมทำตามที่พ่อแม่จัดการให้หรอก】
สือเค่อเจินจ้องข้อความนั้น รอยยิ้มขื่นขมที่แฝงแววเยาะตัวเองผุดขึ้นบนใบหน้า
เหยา：【ฮ่า ๆ】
เธอไม่อยากอธิบาย
เฉิง：【ใกล้เวลาอาหารกลางวันแล้วใช่ไหม? อาหารในโรงอาหารมหาวิทยาลัยคุณอร่อยหรือเปล่า?】
เหยา：【พูดได้แค่ว่ากินได้】
เกาเฉิงแตะโทรศัพท์สองสามครั้ง ทว่าข้อความที่เห็นตอนกำลังจ่ายเงินทำให้นิ้วชะงักไป
โอนเงินให้เซี่ยงเหยา (**เจิน**)
ดูท่าเธอจะไม่ได้ใช้ชื่อจริงจริง ๆ ด้วย
เขาแตะจ่าย แล้วกดยืนยันด้วยลายนิ้วมือ
เฉิง：【โอนเงิน: 10,000 หยวน】
เฉิง：【อย่าฝืนท้องตัวเองเลย ถ้าไม่ชอบก็ออกไปกินข้างนอกนะ สามีเลี้ยงเอง】
เธอมองยอดเงินโอนแล้วกะพริบตาปริบ ๆ
เธอไม่เคยโอนเงินให้ใครมาก่อน จึงไม่รู้ว่าการโอนเงินจะเปิดเผยอักษรตัวสุดท้ายในชื่อของตัวเอง
เธอแค่คิดว่าเงินหนึ่งหมื่นหยวน สำหรับนักศึกษาทั่วไปแล้วคงพอเป็นค่าครองชีพได้ประมาณสามเดือน
ดูท่าเฉิงจะเป็นลูกคนรวยสินะ?
เธอกดคืนเงิน
เหยา：【ขอบคุณนะที่รัก แต่ไม่ต้องหรอก อยากกินอะไรฉันซื้อเองได้】
เฉิง：【ไม่ต้องเกรงใจสามีหรอก ภรรยาใช้เงินสามีเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว】
เธอยิ้มอีกครั้ง
ไม่ใช่เพราะซาบซึ้งใจ แต่เป็นความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
เหยา：【ไม่ต้องจริง ๆ ฉันขี้เกียจออกไปกินข้างนอกแล้ว ไม่คุยแล้วนะ ฉันจะไปกินข้าวที่โรงอาหาร เมื่อเช้าตื่นเช้าเกินไป กินเสร็จอยากกลับมานอนต่อสักหน่อย ตอนบ่ายยังมีเรียน】
เฉิง：【ก็ได้ ตอนกินข้าวถ่ายรูปส่งมาให้สามีดูหน่อยนะว่าคุณกินอะไร】
เหยา：【ไว้ค่อยว่ากันนะ บ๊ายบาย จุ๊บ ๆ】
เฉิง：【จุ๊บ ๆ】
สือเค่อเจินออกจากพื้นที่ส่วนตัว แล้วสลับระบบโทรศัพท์กลับไปยังพื้นที่หลัก
จากนั้นเธอติดกระดุมสองเม็ดบนสุดของเสื้อให้เรียบร้อย ลุกขึ้นมองกระจกแต่งหน้าที่วางอยู่บนโต๊ะ จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ก่อนจึงเปิดม่านโต๊ะออก
สือเค่อเจินที่ปรากฏตัวต่อหน้าเพื่อนร่วมห้องอีกครั้ง กลับมาเป็นหญิงสาวสำรวมและเคร่งครัดคนเดิม
เธอไม่ได้ชวนเพื่อนร่วมห้องไปด้วย แต่เดินออกจากหอพักไปคนเดียว
เพื่อนร่วมห้องต่างคุ้นชินกับนิสัยชอบไปไหนมาไหนคนเดียวของเธอแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจ
เมื่อเห็นเธอปิดประตู ไฉเจียชิงก็ลดเสียงพูดว่า “เธอไม่เคยยิ้มเลยหรือเปล่า?”
เด็กสาวอีกสองคนยักไหล่ ไม่ได้ตอบอะไร
……
อาหารในโรงอาหารมหาวิทยาลัยจิงไม่ค่อยถูกปากเธอจริง ๆ
แต่ตั้งแต่เด็ก เธอก็บังคับตัวเองไม่ให้เลือกกิน
ไม่ว่าจะอยู่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าหรือบ้านสือ การเลือกกินล้วนเป็นพฤติกรรมไม่รู้จักโต และคำว่าไม่รู้จักโตนั้นเป็นข้อกล่าวหาที่เธอแบกรับไม่ไหว
เพราะอย่างนั้น ในช่วงที่อยู่มหาวิทยาลัย เธอจึงแทบจะกินอาหารที่โรงอาหารตลอด
เธอตักอาหารใส่จาน ยกถาดไปนั่งตรงมุมเงียบ ๆ
เมื่อนึกถึงคำขอของเฉิงเมื่อครู่ เธอก็ลังเลอยู่พักหนึ่ง ในโรงอาหารมีคนเดินขวักไขว่ไปมา เธอไม่ค่อยอยากหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาใช้ในที่แบบนี้ เพราะไม่ค่อยเข้ากับภาพลักษณ์ที่เธอสร้างไว้ต่อหน้าคนอื่น
แต่สุดท้ายเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ถ่ายรูปถาดอาหารอย่างรวดเร็ว แล้วจึงเริ่มกิน
ระหว่างกิน เธอนั่งหลังตรง ค่อย ๆ ตักอาหารเข้าปากทีละน้อย ท่วงท่าสง่างาม
ตะเกียบไม่กระทบขอบชาม เคี้ยวไม่ส่งเสียง ช้อนไม่ขูดก้นจาน ไม่ต่างจากเวลาที่อยู่ต่อหน้าแม่สือ
ไม่ว่าจะกินอาหารที่ไหน เธอก็รักษามารยาทบนโต๊ะอาหารเช่นนี้เสมอ
ส่วนนักศึกษารอบข้าง บ้างก็คุยไปกินไป บ้างเล่นโทรศัพท์พลางหัวเราะ บ้างเหยียดขาออกไปบนทางเดิน…
ผ่อนคลาย สบาย ๆ เปี่ยมด้วยพลังของวัยเยาว์
“วางท่าตลอดเวลาแบบนี้ไม่เหนื่อยหรือไง?”
“นั่นสิ เสแสร้งเก่งจริง แค่มองก็เหนื่อยแทนแล้ว”
เสียงกระซิบกระซาบดังมาจากไม่ไกล สือเค่อเจินได้ยินและรู้ว่าพวกนั้นกำลังพูดถึงเธอ แต่เธอกลับทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร ยังคงกินข้าวของตัวเองอย่างเงียบ ๆ
พวกนั้นพูดถูก เธอเสแสร้งเก่งจริง ๆ
ต่อหน้าคนอื่น เธอมักแสร้งทำตัวเป็นกุลสตรีผู้สง่างามแบบนี้ ไม่เคยทำผิดพลาด ไม่เคยเสียอาการ
เหนื่อยไหม?
จริง ๆ ก็ไม่เท่าไร
เพราะเธอทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่เต็มสิบปีแล้ว
นานเข้า ทุกอย่างก็กลายเป็นความเคยชินเหมือนการหายใจ จึงไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยอะไรอีก
……
กลับถึงหอพัก เธอก็ดึงม่านโต๊ะปิด
สือเค่อเจินอัปโหลดรูปที่เพิ่งถ่ายในโรงอาหารลงบัญชีรอง จากนั้นสลับเข้าไปยังพื้นที่ส่วนตัว แล้วส่งรูปให้เฉิง
เหยา：【#รูปภาพ#】
เหยา：【ของที่คุณอยากดู ฉันจัดให้แล้วนะ】
อีกฝ่ายตอบกลับมาทันที
เฉิง：【โรงอาหารมหาวิทยาลัยกว่างเฉิงของคุณมีหมูเปรี้ยวหวานทอดแบบตะวันออกเฉียงเหนือด้วยเหรอ?】
ก่อนหน้านี้เฉิงเคยถามว่าเธออยู่เมืองไหน เธอโกหกเขาว่ากำลังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ที่กว่างเฉิง
เหยา：【เหมือนในบรรดาพ่อครัวของโรงอาหารเราจะมีคนมาจากภาคตะวันออกเฉียงเหนืออยู่บ้าง บางครั้งก็ทำอาหารขึ้นชื่อของที่นั่น】
เฉิง：【ทำได้ต้นตำรับไหม?】
เหยา：【ฉันก็ไม่เคยไปภาคตะวันออกเฉียงเหนือเหมือนกัน ไม่รู้ว่าต้นตำรับหรือเปล่า】
เฉิง：【งั้นปิดเทอมฤดูร้อนพาไปเที่ยวภาคตะวันออกเฉียงเหนือสักสองสามวันนะ จะพาไปกินอาหารต้นตำรับของที่นั่น】
หมอนี่คิดจะหลอกให้เธอไปเจอตัวจริงอีกแล้ว
เหยา：【ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ได้พิถีพิถันเรื่องกินขนาดนั้น จะต้นตำรับหรือไม่ก็ไม่เป็นไร ขอแค่กินได้ก็พอ】
เฉิง：【ที่รัก ผมอยากฟังเสียงคุณ ส่งข้อความเสียงได้ไหม?】
เธอเคยบอกเขาว่าก่อนส่งข้อความเสียงต้องถามเธอก่อน เพราะอย่างนั้นทุกครั้งเขาจึงจะถามก่อนเสมอ
เหยา：【อยู่ในหอพัก ไม่สะดวก】
เฉิง：【ในชีวิตจริงคุณคงมีแฟนแล้วใช่ไหม?】
สือเค่อเจินมองข้อความนั้น รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง นิ้วชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพิมพ์ต่อ
เหยา：【ฉันไม่มีแฟน】
เฉิง：【แล้วส่งข้อความเสียงจะไม่สะดวกตรงไหน? ถ้าเพื่อนร่วมห้องถามก็บอกไปว่าคุยกับแฟนสิ】
เหยา：【ไม่ได้หรอก เพื่อนร่วมห้องรู้กันหมดว่าฉันโสด ถ้ารู้ว่าฉันคบกันทางออนไลน์ พวกเธอต้องแนะนำให้ฉันดาวน์โหลดแอปป้องกันมิจฉาชีพแน่】
เฉิง：【……】
เหยา：【มิจฉาชีพในอินเทอร์เน็ตเยอะจะตาย โดนหลอกก็เป็นเรื่องปกติ】
เฉิง：【……】
เหยา：【จริง ๆ คุณก็ควรดาวน์โหลดแอปป้องกันมิจฉาชีพเหมือนกันนะ เผื่อฉันเป็นมิจฉาชีพขึ้นมาล่ะ!】
อีกฝ่ายเงียบไปพักหนึ่ง แล้วก็…
เฉิง：【โอนเงิน 100,000 หยวน】หมายเหตุ: ให้โดยสมัครใจ
เฉิง：【หลอกเลย พอไหม? ถ้าไม่พอก็หลอกเพิ่มอีก】
เฉิง：【โอนเงิน 100,000 หยวน】หมายเหตุ: ให้โดยสมัครใจ
เฉิง：【รีบมาหลอกผมเลย!!! รับรองไม่แจ้งตำรวจ สามีเต็มใจให้คุณหลอกเอง!】
เธอจ้องยอดเงินโอนสองรายการบนหน้าจอแล้วพูดไม่ออก กดคืนเงินติดกันสองครั้ง
เหยา：【……】
เหยา：【ไม่คุยแล้วนะ จะนอนละ ไม่งั้นตอนบ่ายไปเรียนคงไม่มีแรง】
เฉิง：【ก็ได้ ตอนที่คุณสะดวกค่อยส่งข้อความเสียงมานะ ผมอยากฟังเสียงคุณ】
เหยา：【อื้อ ที่รัก ราตรีสวัสดิ์ตอนกลางวันนะ #จุ๊บ#】
เฉิง：【#จุ๊บ#】
……