เธอเสียเงินไปตั้งมากมาย จ้างปรมาจารย์ด้านยาพิษมานับไม่ถ้วน ใช้เวลากว่าสิบปี กว่าจะปรุงยาสลบที่ภาคภูมิใจชิ้นนี้ออกมาได้อย่างยากลำบาก
แต่พอมาเจอเย่เซิ่งกลับไม่มีค่าอะไรเลย แถมยังให้เธอเติมกลิ่นส้มอีก? บอกว่าจะช่วยให้อากาศสดชื่น แถมยังช่วยกระตุ้นความอยากอาหาร?
คิดว่านี่เป็นน้ำหอมปรับอากาศหรือไงกัน?
“ทำ...ทำไม?”
ฟานหงฮวาถือผ้าขนหนูปิดใบหน้าที่โชกไปด้วยเลือด จ้องเย่เซิ่งพลางหอบหายใจแรง
ถึงขั้นเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเอง
เย่เซิ่งหัวเราะเยาะอย่างไม่ใส่ใจ
“ยังจะถามว่าทำไมอีก? ตอนฉันอายุห้าขวบ ยาพิษที่ปรุงเองยังร้ายกว่าของเธออีก”
“ตอนฉันเล่นกับยาพิษ เธอยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าอยู่ในเป้ากางเกงของใคร”
“ยังคิดจะเอาของแบบนี้มาเล่นงานฉันอีกหรือ?”
เย่เซิ่งสูดหายใจลึก ร่างกายสั่นสะเทือน พลังวิญญาณมหาศาลพลันแผ่กระจายออกมา
แผ่ปกคลุมทั่วทั้งห้องส่วนตัวในพริบตา
ไอพิษทั้งหมดภายในห้องตกอยู่ใต้การควบคุมของเย่เซิ่งอย่างสมบูรณ์
เย่เซิ่งยกนิ้วขึ้นสะบัดเบา ๆ
ต้นข้อศอกแดงเข้มข้นพลันแผ่กระจายออกมาตามความคิดของเย่เซิ่ง
เหล่าทหารติดอาวุธครบมือที่สวมหน้ากากกันแก๊สพิษอยู่ในห้อง ต่างรู้สึกถึงพลังที่มองไม่เห็นสายหนึ่งห่อหุ้มร่างเอาไว้
ทันใดนั้น สายตาก็มืดดำ ร่างกายอ่อนยวบ
ตุบ! ตุบ!
ต้นข้อศอกแดงซึมผ่านหน้ากากกันแก๊สพิษเข้าไป จัดการพวกเขาจนล้มลงทั้งหมด ร่างอ่อนปวกเปียกราวกับโคลน
เพียงชั่วพริบตา กองกำลังติดอาวุธที่มีอาวุธร้ายแรงก็ถูกจัดการจนหมด โดยไม่มีใครต้องลงมือสังหาร