เกือบอาเจียนเอาอวัยวะภายในออกมาหมดแล้ว
เย่เซิ่งสีหน้าไร้อารมณ์ ทว่าในดวงตากลับปะทุด้วยเจตนาสังหารและโทสะอันบ้าคลั่ง
เขาพุ่งวูบไปมาท่ามกลางเหล่านักฆ่า สังหารพวกมันอย่างมีประสิทธิภาพ
ไม่อืดอาดแม้แต่น้อย
ถ้าหมัดเดียวฆ่าได้ ก็ไม่จำเป็นต้องออกหมัดที่สอง
ไม่ต้องใช้ทักษะหรือกระบวนท่าใด ๆ
ล้วนเป็นพลังล้วน ๆ อันบริสุทธิ์ที่สุด
รวดเร็วถึงขีดสุด!
เด็ดขาดถึงขีดสุด!
ดุดันถึงขีดสุด!
หลังเสียงร้องโหยหวนสั้น ๆ เสียงเอะอะ และเสียงปืนดังระงม
ทุกอย่างก็พลันตกอยู่ในความเงียบงัน
นักฆ่าถือปืนสิบกว่าคนนอนเกลื่อนพื้น บ้างคอบิดกลับไปหนึ่งร้อยแปดสิบองศา บ้างก็ไม่เหลืออะไรตั้งแต่คอขึ้นไป
ยังมีบางคนที่ร่างกายแข็งแรงกว่าคนอื่น กำลังกระตุกอยู่บนพื้นอย่างไร้เสียง
ดูท่าอีกไม่นานก็คงได้ตามพวกที่ตายไปก่อนหน้า
เย่เซิ่งสวมรองเท้าแตะเดินไปหาหัวหน้าหน่วยลอบสังหาร ซึ่งยังมีส้อมปักคาอยู่บนหน้าผาก
เขาคลำค้นตามตัวอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะพบโทรศัพท์แบบใช้แล้วทิ้งเครื่องหนึ่ง
ข้างในมีข้อความนิรนามเพียงข้อความเดียว ซึ่งเพิ่งส่งมาได้ไม่นาน
แต่พอเห็นเนื้อความกับน้ำเสียง เย่เซิ่งก็เดาได้ทันทีว่าเป็น ‘คนคุ้นเคยเก่าแก่’ ของเขา หลิวเจิ้นกั๋ว
“เงินห้าสิบล้านดอลลาร์เข้าบัญชีแล้ว วันนี้ฉันต้องการให้ไอ้ขอทานนั่นตาย!”
เย่เซิ่งหัวเราะลั่น
“แค่ห้าสิบล้านเองหรือ? ต่ำไปหน่อยนะ”
“ทางตระกูลไช่ที่อยู่ฝั่งตะวันตกยังเสนอราคาสูงถึงห้าหมื่นล้านดอลลาร์ แต่ก็ยังซื้อหัวฉันไม่ได้ ช่างเป็นพวกไม่เคยเห็นโลกจริง ๆ”