ร่างของเขาถูกแรงเฉื่อยมหาศาลเหวี่ยงกระเด็นไปไกลสามถึงห้าเมตร ศีรษะอยู่ล่างเท้าอยู่บน ก่อนจะหัวทิ่มลงพื้น
ดวงตาขวาเละเป็นเลือดเนื้อ จากเบ้าตามีเลือดสดและของเหลวสีเทาขาวพุ่งออกมาไม่น้อย
ยอดฝีมือผู้นั้นกุมดวงตาของตัวเองไว้แน่น บิดตัวอย่างบ้าคลั่งราวกับหนอนที่ถูกโยนลงบนแผ่นเหล็กร้อนแดง
ยอดฝีมือคนอื่น ๆ รอบข้างหยุดนิ่งอยู่กับที่ทันที สีหน้าตื่นตระหนก จ้องมองสหายที่นอนอยู่บนพื้นพร้อมลูกตาซึ่งถูกแทงจนแตกด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ
ทั้งห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันอย่างถึงที่สุด
พวกเขาเป็นทหารรับจ้างที่โลดแล่นอยู่ในสมรภูมิต่างประเทศมานาน ทุกคนล้วนเป็นคนเหี้ยมโหดที่ผ่านการนองเลือดมานับไม่ถ้วน
เปลือกเมล็ดแตงโมแค่ชิ้นเดียวก็แทงลูกตาแตกได้งั้นหรือ?
ทหารรับจ้างยอดฝีมือที่เหลือสบตากัน ความห้าวหาญและสัญชาตญาณสังหารในใจถูกปลุกขึ้นอย่างเต็มที่
ยังกล้าทำให้พี่น้องของพวกเขาพิการอีกงั้นหรือ?
ถ้าไม่ทรมานเย่เซิ่งจนตาย พวกเขาก็ขอสาบานว่าจะไม่ขอเป็นคนอีกต่อไป
ทหารรับจ้างพวกนี้ทำตัวอยู่เหนือกฎหมาย ละเมิดกฎหมายระหว่างประเทศอย่างเปิดเผย ส่วนเรื่องทรมานเชลยศึกนั้น พวกเขาถนัดเป็นพิเศษ
“ตายซะ!”
ทหารรับจ้างคนหนึ่งชักมีดสั้นทหารที่วาววับด้วยแสงเย็นเยียบออกจากเอวทันที
เขากำมีดกลับด้านแล้วพุ่งเข้าใส่ลำคอของเย่เซิ่งอย่างอำมหิตและรวดเร็ว
ยอดฝีมืออีกหลายคนก็ไม่ยอมน้อยหน้า ต่างพุ่งโจมตีจุดตายของเย่เซิ่ง
เย่เซิ่งส่ายหน้าอย่างจนใจ รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย
“นี่ไม่รู้จักจำกันเลยหรือไง”
มือทั้งสองข้างดีดเปลือกเมล็ดแตงโมออกไปคนละชิ้น
ร่างของเขาวูบไหว
แล้วก็หายไปจากเก้าอี้ราวกับอากาศ