หวังเที่ยจู้เห็นว่าสหายจางพูดถูกต้องแล้ว สามีภรรยาครุ่นคิดอยู่ครึ่งค่อนคืน ถึงจะตกผลึกออกมาเป็นวิธีหนึ่งได้
วันรุ่งขึ้น
หวังฉีไม่เข้าใจความตื่นเต้นของพ่อแม่ แค่กำลังกินไข่ต้มสุกสองฟองที่ปอกเปลือกเกลี้ยง
เมื่อเห็นสายตาอิจฉาของพี่ชายพี่สาวในบ้านที่มองมายังไข่ในชามของเธอ เธอก็ยิ่งกินอร่อยขึ้น ไม่มีทีท่าจะแบ่งให้ใครเลยแม้แต่น้อย
พ่อแม่บอกว่า เธอเด็กกว่า ไข่เลยให้เธอกินทั้งหมด
ส่วนพวกเขา สายตาของเธอกวาดผ่านพี่ชายพี่สาวที่ไม่ใช่พ่อแม่แค่แวบเดียว จะได้กินหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องกังวล
จางเยี่ยนจึบอกลาเปาจื่ออย่างอาลัยอาวรณ์ เธอต้องไปทำงาน ต้องหาเงินมาเลี้ยงดูเปาจื่อ
หวังฉีโบกมือ ทุกคนในบ้านต้องไปโรงเรียน เธอก็ออกไปหาเพื่อนเล่น
ขาสั้นป้อมขยับพาไปยังประตูใหญ่ของเขตบ้าน โบกมือทักทายยายแก่และป้าน้าทั้งหลายที่อยู่หน้าประตูอย่างร่าเริง
เหล่าศูนย์กลางข่าวซุบซิบ หลังจากที่เธอจากไปแล้ว ก็วิพากษ์วิจารณ์กันยกใหญ่
"อืม เด็กตระกูลหวังนี่ช่างเรียบร้อยน่าเอ็นดูจริง ๆ" เจอพวกหล่อนก็รู้จักทุกคน แถมยังทักทายเรียกคนได้อย่างเปิดเผยไม่เคอะเขิน และไม่พลาดอีกด้วย
"ใช่ เหล่าเที่ยจู้กับภรรยารักใคร่เธอ ฉันว่าก็สมควรแล้วนะ ใครบ้างจะไม่ชอบเด็กที่รู้จักเอาใจใส่" อย่างเช่นระยะนี้หล่อนก็เริ่มชอบหลานสาวที่รู้ใจ
"เหอะ ๆ หล่อนเป็นเด็กผู้หญิง ยังไงก็ต้องแต่งออกไป ฉันว่าสองสามีภรรยาเที่ยจู้สมองผิดปกติ ไม่รักเด็กชาย ไปรักเด็กหญิง ภายภาคหน้าคงได้ร้องไห้กันล่ะ"