คุณพี่หวังดูดเส้นก๋วยเตี๋ยวหอยลายเสร็จ ยังไม่ลืมที่จะแกล้งชวนโต้วเสี่ยวโต้วให้กินอีกสองคำ
"หนูไม่ลองชิมหน่อยเหรอ? กินหมดแล้วก็หมดนะ"
โต้วเสี่ยวโต้วส่ายหน้าอย่างหนักแน่นว่ากินไม่ไหว
กินอิ่มแล้วก็เตรียมกินผลไม้
คุณพี่หวังถามว่าจะกินแบบไหน "เชอร์รี อะโวคาโด ลิ้นจี่ น้อยหน่า หนูอยากกินแบบไหน?"
โต้วเสี่ยวโต้วชี้ไปที่ทุเรียน "กินอันนั้น!"
คุณพี่หวังประหลาดใจ "หนูกินทุเรียนได้เหรอ?"
ไม่รังเกียจกลิ่นเหรอ?
ปกติเด็กเล็กได้กลิ่นทุเรียนครั้งแรกต้องแหวะไม่ใช่เหรอ?
แต่ดูท่าทางคุณหนูแล้วไม่เหมือนคนไม่เคยกินเลย
ช่างกล้องสาวถึงเพิ่งนึกได้ "เธอกินบนเครื่องบินมาแล้ว"
ตอนนั้นยังอยากเอากลับมาฝากคุณพี่หวังชิมด้วยซ้ำ
แต่ตอนผ่านด่านตรวจไม่ให้เอาเข้า เลยต้องกินให้หมดตรงนั้น
คุณพี่หวัง...
ก็อย่างงี้สิ
คิดว่าเธอจะได้กลิ่นทุเรียนแล้วไม่กินด้วยซ้ำ
ผลปรากฏว่าเปิดมาสองลูก เธอคนเดียวกินไปสามพู
คุณพี่หวังกลัวเธอจะแน่นท้อง เลยรีบกินส่วนที่เหลือเอง
กลิ่นทุเรียนรุนแรงกว่าก๋วยเตี๋ยวหอยลายมาก ทั้งบ้านเต็มไปด้วยกลิ่นทุเรียน
ตอนโต้วเนี่ยเฉินกลับมาถึงบ้าน
เกือบอ้วกเพราะกลิ่น
เขาบีบจมูก "พวกเธอกินขี้ในบ้านเหรอ?"
ทำไมถึงได้เหม็นขนาดนี้?
แม้แต่ไท่หวงยังเหมือนได้กลิ่นที่คุ้นเคย รีบขุดดินบนพื้นอย่างบ้าคลั่ง ราวกับอยากจะฝังอะไรสักอย่าง
คุณพี่หวังทำหน้าตื่นกลัว "เด็กอยากกินก๋วยเตี๋ยวหอยลาย เลยสั่งให้หนึ่งชาม"
ช่างกล้องสาวก็รีบพูด "หนูน้อยอยากกินทุเรียน เลยเปิดให้"