คุณพี่หวังรีบมองไปที่โต้วเสี่ยวโต้ว กลัวว่าเธอจะกลัวจนมีปมในใจ รีบถามด้วยความเป็นห่วง "โต้วเป่า คิดอะไรอยู่หรือเปล่า?"
"เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจจะสลบคนนะ วางใจเถอะ ฉันจะไม่ตีเธอแบบนั้นแน่นอน"
โต้วเสี่ยวโต้ว...
ไม่ต้องปลอบแบบนี้ก็ได้
ช่างภาพสาวก็ขำกลั้นไม่อยู่
แต่พอเห็นสีหน้าโต้วเสี่ยวโต้วกลับมาปกติก็รู้ว่าเธอไม่ได้ตกใจ
คิดดูก็ถูก เป็นลูกของคุณโต้ว ความสามารถในการรับมือกับเรื่องต่างๆ ย่อมดีกว่าเด็กทั่วไป
แต่เธอก็ยังเตือนคุณพี่หวัง "คุณควรเตรียมวิดีโอเป็นหลักฐานไว้ก่อนดีกว่า ไม่อย่างนั้นถ้าตระกูลฉีเอาไปใส่ร้ายคุณในโลกออนไลน์ เรื่องมันจะยุ่งยาก"
เพราะกระแสสังคมเป็นดาบสองคม รักษาชีวิตคนได้ก็ทำลายคนได้
คุณพี่หวังพยักหน้า "ฉันรู้"
"เธอพาโต้วเป่าไปล้างหน้าเถอะ ฉันไปจัดการ"
เธอใส่ผ้ากันเปื้อนเดินออกไปอย่างรีบเร่ง ทิ้งจานสกปรกไว้เต็มโต๊ะ
"อย่าลืมล้างชามด้วยล่ะ"
ช่างภาพสาว...
รู้สึกว่าเธอไม่ได้ไปทำธุระจริงๆ แต่หนีไม่ต้องล้างจานมากกว่า
เธอจำใจเอาจานชามไปใส่เครื่องล้างจาน
เช็ดโต๊ะจนสะอาด แล้วก็พาโต้วเสี่ยวโต้วไปล้างหน้าแปรงฟัน
เสร็จแล้วรู้สึกปวดเอว
คุณพี่หวังพูดอย่างรังเกียจ "เด็กๆ จะมีเอวอะไร ฉันว่าเธอผอมไปมากกว่า!"
"ถ้ากินจนได้หุ่นแบบฉัน รับรองไม่ปวดเอวแน่!"
ช่างภาพสาวมองเอวอ้วนกลมของคุณพี่หวัง คิดในใจว่า เอวหายไปแล้ว จะปวดเอวได้ยังไง ลำไส้ปวดมากกว่า