คุณพี่หวังยืนขึ้นสูงกว่าเธอเสียอีก พุงอันทรงพลังยื่นไปข้างหน้า จนฉีอิ่งอิ้งเซถอยหลังไปเล็กน้อย
"ก็น่ะกันนายไว้ จะทำไม?"
"ชื่อเสียงนายในวงการห่วยแตกขนาดนั้น ไม่กันนายแล้วจะกันใคร?"
ฉีอิ่งอิ้งชะงักไป
เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าเธอจะพูดตรงขนาดนี้
"นาย!"
ปกติคนในวงการแม้จะรู้ว่าชื่อเสียงเธอไม่ดี แต่ก็ยังเกรงใจกันบ้าง ต้องพูดจาดีๆ ด้วย ไม่มีใครพูดจาหยาบคายขนาดนี้
คุณพี่หวังนี่หยิ่งยโสเพราะอาศัยอำนาจนายตัวเองจริงๆ
เธอยกมือขึ้นฟาดไป "นายท่านของแกใจดีไม่สอนคนใช้ ข้าเองจะสั่งสอนแกเอง"
พูดจบก็ฟาดฝ่ามือไปพร้อมสายลม
แต่ไม่เกิดกับหน้าคุณพี่หวังอย่างที่คิด กลับถูกคุณพี่หวังตบกระเด็นไปกองกับพื้น
"แก!"
ฉีอิ่งอิ้งสีหน้าไม่อยากเชื่อ
"แกกล้าตีข้า?"
คุณพี่หวังเช็ดมืออย่างรังเกียจ "ตีแกแล้วยังไง? ที่นี่เป็นอาณาเขตของข้า อยากตีก็ตี แกจะทำไม?"
ฉีอิ่งอิ้ง..."แก!"
ทั้งชีวิตเธอไม่เคยถูกใครรังแกมาก่อน
ตั้งแต่เด็กจนโตมีแต่เธอรังแกคนอื่น ไหนเลยจะมาถูกคนอื่นข่มเหงแบบนี้
ฉีอิ่งอิ้งโมโหสุดขีด พุ่งเข้าไป "ข้าจะตีแกให้ตาย!"
คนแบบเธอพอคลุ้มคลั่งขึ้นมาก็ไม่คิดหน้าคิดหลัง
ดึงปิ่นทองที่ปักอยู่บนหัวออกมา แล้วแทงไปที่คอของคุณพี่หวัง
คิดว่าคุณพี่หวังอ้วนท้วนคงหลบไม่ทัน
แต่ใครจะรู้ว่าเธอยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็ถูกเตะกระเด็นออกไปอย่างแรงอีกครั้ง
"ปัง!" เสียงดัง ร่างเธอชนกำแพงจนลุกไม่ขึ้น
หลัวหย่งหนีถึงกับตกตะลึง