【จุดฝากสมอง จุดเช็กอิน จุดรับทรัพย์รับสวย】
【ยังคงเป็นนิยายสะใจแบบไม่ต้องใช้สมอง สะใจก็พอ เน้นอ่านเพลินกินข้าวอร่อย พระเอกแกร่ง นางเอกยิ่งแกร่ง นางเอกข่มทุกคนรอบด้าน สาว ๆ วางใจโดดลงหลุมกันได้เลย】
“ลูกอกตัญญู ยกงานให้น้องสาวเธอ แล้วไสหัวไปสมัครลงชนบท ถ้าช้า ฉันจะถลกหนังแก!”
“ได้ยินไหม? ยังนอนแกล้งตายอยู่บนพื้นอีก? ก็แค่ฟาดเธอไปทีเดียวเอง ไม่ต่างจากแม่ใจดำทุนนิยมของเธอเลย เอาแต่สุขสบาย ลุกขึ้นมา ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!”
เสียงผู้ชายแหบกร้านแทงทะลุแก้วหู สติอันเลือนรางของไป๋หลีพลันแจ่มชัดขึ้นชั่วขณะ
เดี๋ยวนะ! ถลกหนัง? ฉันเนี่ยนะ?
แค่ฉันไม่ถลกหนังคนอื่นก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังมีใครกล้ามาถลกหนังฉันอีก?
ล้อเล่นระดับนานาชาติอะไรกันเนี่ย?
เธอลืมตาขึ้น ทว่าสายตายังพร่ามัวอยู่บ้าง
เสียงด่าทอของชายคนนั้นกระหน่ำลงมาอีกระลอก “ถ้ายังไม่ตายก็ลุกขึ้นมาให้ฉัน! น้องสาวเธอยังเด็ก ลงชนบทไม่ได้ ในฐานะพี่สาว เธอก็ไปแทนซะ ส่วนงานของเธอก็ยกให้น้องสาว!”
“ฉันนี่ทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้มีลูกสาวเห็นแก่ตัวใจร้ายอย่างเธอ ทำไมไม่หัดเอาอย่างน้องสาวบ้าง เชื่อฟังหน่อย เลี้ยงเธอสู้เลี้ยงหมาสักตัวยังไม่ได้!”
แววตาของไป๋หลีค่อย ๆ แจ่มใสขึ้น เมื่อเห็นชายตรงหน้าสวมชุดแบบเลนิน พ่นน้ำลายด่าฉอด ๆ เธอก็ถึงกับอึ้ง
พระเจ้า เธอกำลังเล่นเกมอยู่ไม่ใช่เหรอ? นี่มันพาเธอมาที่ไหนกันเนี่ย?
เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องแคบมืดสลัว พื้นดินสีเหลืองเป็นหลุมเป็นบ่อ โต๊ะไม้กลมมีสีแดงหลุดลอกไปหลายจุด ขาโต๊ะไม่ค่อยมั่นคง จึงตอกตะปูขึ้นสนิมไว้หลายตัว ผนังมีรอยร้าวอยู่หลายเส้น บางจุดยังเอาหนังสือพิมพ์มาปิดทับไว้
กลิ่นอายยุคสมัยชัดเจนเกินไปแล้วไหม?
ปฏิทินที่แขวนอยู่ข้างหน้าต่างพิมพ์วันที่ 28 กรกฎาคม 1975 ไว้อย่างชัดเจน
ในฐานะสาวกนิยายมาหลายปี แถมยังเป็นสมาชิกวีไอพีของแอปมะเขือเทศ ถ้ายังไม่รู้ว่าตัวเองทะลุมิติมาแล้วก็คงเสียชาติเกิดจริง ๆ
ยังดี ๆ นิยายเรื่องไหนที่นางเอกชื่อและนามสกุลเดียวกับเธอ เธอท่องได้ทั้งเล่ม
ขอเช็กหน่อยว่าเป็นเรื่องไหน
สามวินาทีต่อมา เธออยากพูดแค่ว่า ช็อกตั้งแต่เปิดเรื่อง แถมยังอยากเล่นไพ่โป๊กเกอร์ด้วย
นี่มันผิดเรื่องหรือเปล่า? จะทะลุเข้าเรื่องไหนก็ได้แท้ ๆ ดันทะลุเข้ามาในนิยายที่รูมเมตขี้อิจฉาคนนั้นเขียน
ไป๋หลีในโลกเดิมเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลผู้ฝึกวิชายุทธ์โบราณ แถมยังเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลก พ่อรัก แม่เอ็นดู ปู่ย่าตายายทั้งสองฝั่งทะนุถนอมราวกับผักกาดขาวล้ำค่า
ทรัพย์สินมีนับไม่ถ้วน บัตรดำไม่จำกัดวงเงิน บ้านพักมีอยู่ทั่วทุกมุมโลก
อยากได้เงินก็แค่ดีดนิ้ว
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เธออยากลองใช้ชีวิตด้วยตัวเอง เลยบริจาคตึกให้มหาวิทยาลัยไปสองหลัง ส่วนนักศึกษายากจนรุ่นเดียวกัน เธอก็ให้ทุนทั้งหมด
แต่ย่อมมีคนอยู่หนึ่งสองคนที่สมองไม่ค่อยปกติ
อย่างซ่งเจาเต๋อ รูมเมตของเธอที่เป็นหนึ่งในคนได้รับทุน
พอได้เงินมากเข้า ก็อิ่มจนพุงกาง
เดิมทีไป๋หลีเห็นเธอมาจากหมู่บ้านห่างไกล พอรู้ว่าครอบครัวเดิมไม่ดี พ่อก็ชอบพนัน แม่ก็ขี้ขลาด แถมชีวิตยังแตกสลายอีก
ถ้าไป๋หลีไม่ช่วยเธอ แล้วใครจะช่วย?
เพราะอยากดูแลความอ่อนไหวและความรู้สึกด้อยค่าของเธอ ไป๋หลีจึงไม่เคยยื่นเงินให้ตรง ๆ
ไม่ก็ขอให้ช่วยลงไปรับอาหารเดลิเวอรีหรือพัสดุ ไม่ก็ชวนไปเดินชอปปิง
ทำไปทำมา ความอยากได้อยากมีก็เพิ่มขึ้น
ให้ตายสิ ลับหลังกลับนินทาเธอกับคนอื่นเป็นกลุ่มเลยเหรอ?
หาว่าเธอใช้เงินเป็นการดูถูก เอาพวกเธอมาใช้เหมือนคนรับใช้กับพี่เลี้ยง เป็นการไม่ให้เกียรติ
คุณพระ บ้านไหนกันที่ให้คนรับใช้ลงไปเอาอาหารเดลิเวอรีแล้วซื้อโทรศัพท์แอปเปิลรุ่น 17 รุ่นท็อปสเปกสุดให้?
บ้านไหนกันที่ให้กระเป๋าหลุยส์วิตตองกับชาแนลเป็นของขวัญวันเกิดพี่เลี้ยง? กินอาหารมิชลินก็ยังซื้อกลับมาเผื่อพวกเธอ ใช้ครีมเฮเลนา รูบินสไตน์กับลาแมร์ได้ตามใจ
แค่ช่วยถือกระเป๋าตอนออกไปข้างนอก ยังได้ค่าลำบากหลายหมื่นหยวน!
ขนาดนี้แล้วยังยุให้คนทั้งห้องต่อต้านเธออีก สมองมีปัญหาหรือไง
พอเห็นว่าทุกคนไม่คล้อยตาม แถมยังประจบเอาใจไป๋หลีเหมือนเดิม เธอก็เดือดจนหน้าแดง
ถึงกับเยาะเย้ยว่าไป๋หลีเป็นคุณหนูไร้สมองที่มีแต่เงิน แค่เกิดมาดีก็เท่านั้น เอาแต่ใช้เงินฟาดหัวคนอื่น
ไป๋หลีจะทนได้หรือ? เธอหยุดให้ทุนทันที แล้วตามทวงของแบรนด์เนมราคาแพงที่เคยให้ไปคืน
บังคับให้ซ่งเจาเต๋อทำงานวันละแปดอย่างเพื่อใช้หนี้เงินกู้เพื่อการศึกษาของตัวเอง
อีกฝ่ายไม่พอใจ จึงเขียนนิยายเหน็บแนมเธอขึ้นมา โชคดีที่รูมเมตอีกคนไถเจอในโลกออนไลน์แล้วส่งมาให้เธออ่าน
ไป๋หลีเป็นนักอ่านนิยายตัวยง จะมีอะไรที่เธอไม่อ่านบ้างล่ะ
นิยายเรื่องนั้นชื่อ 《ทะลุมิติยุคเก่า: ชีวิตระดับท็อปของสาวเสน่ห์แรง》 แท็กมีอะไรบ้างน่ะหรือ? หนึ่งหญิงหลายชาย นางเอกสายแกร่ง นิยายสะใจ ไม่เป็นแม่พระ ผู้ชายแย่งชิงกัน สาวเสน่ห์แรงที่ใคร ๆ ก็หลงรัก
ไป๋หลีอ่านแล้วขำพรืด ผู้ชายไม่กี่คนเองใช่ไหมล่ะ!
ปกติเธอไม่ค่อยอ่านอะไรที่เชย แต่เชยขนาดนี้ทั้งที เธอก็ต้องลองชิมดูสักหน่อย
ใครใช้ให้เธอเป็นสาวบ้านนอกที่ชอบอ่านนิยายแนวนี้ล่ะ!
เธอกดเปิดนิยายอย่างกระตือรือร้น
นางเอกชื่อและนามสกุลเดียวกับเธอ แม่แท้ ๆ เป็นคุณหนูตระกูลนายทุนในเซี่ยงไฮ้ บรรพบุรุษร่ำรวยมาตั้งแต่ยุคสาธารณรัฐจีน
ช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น ยังส่งเสบียงให้แนวหน้าไม่น้อย หลังรัฐบาลกวาดล้างนายทุนอย่างเข้มงวด ก็ยกทรัพย์สินกว่าครึ่งให้รัฐ ได้รับสถานะนายทุนฝ่ายแดง และมีตำแหน่งงานในโรงงานอาหารสองตำแหน่ง
ตำแหน่งหนึ่งเป็นของตัวเอง อีกตำแหน่งเก็บไว้ให้ลูกสาว
น่าเสียดายที่เรื่องดี ๆ อยู่ได้ไม่นาน ตอนนางเอกอายุห้าขวบ ครอบครัวฝั่งแม่ถูกแจ้งความว่ามีความเกี่ยวข้องกับต่างประเทศ ทางบ้านฝั่งแม่กลัวจะทำให้แม่ของเธอเดือดร้อน จึงรีบลงประกาศตัดขาดความสัมพันธ์ทันที
ทุกคนถูกส่งไปใช้แรงงานในชนบท และตายในฟาร์มแรงงาน
แม่ของนางเอกกลัดกลุ้มจนสุขภาพทรุดโทรมลงทุกวัน จึงยกตำแหน่งงานให้พ่อสารเลว พอเธออายุแปดขวบ แม่ก็จากไป
นี่แหละ ไม่ถึงครึ่งเดือนด้วยซ้ำ พ่อสารเลวก็อ้างว่าไม่มีใครดูแลเธอ แล้วรีบพาผู้หญิงคนใหม่เข้าบ้าน แถมพ่วงลูกติดมาด้วยหนึ่งคน
นางเอกจึงกลายเป็นเด็กน่าสงสารที่มีแม่เลี้ยงก็เหมือนไม่มีพ่อ แม่เลี้ยงเป็นคนปากหวานแต่ใจร้าย ต่อหน้าคนนอกไม่กล้าทารุณเธอ แสร้งทำเป็นแม่เลี้ยงแสนดี
แต่ลับหลังเธอได้กินแต่ของเหลือจากน้องสาวต่างแม่ สวมเสื้อผ้าที่น้องสาวไม่เอา แม้แต่ห้องก็ยังถูกยกให้คนอื่น เธอต้องไปเบียดอยู่ในคอกหมา
ถ้าไม่เชื่อฟัง พ่อสารเลวก็ใช้ไม้ตี ส่วนแม่เลี้ยงคอยบงการจิตใจ จนนางเอกกลายเป็นคนขี้กลัวและด้อยค่า
ฐานะในบ้านของเธอยังสู้หมาไม่ได้ คนอื่นนั่ง ส่วนเธอต้องคุกเข่า
เพื่อยึดตำแหน่งงานของเธอ พวกนั้นจึงสมัครให้เธอลงชนบท พอเธอไม่ยอม พ่อสารเลวก็ซ้อมจนปางตาย
ตอนนั้นเอง จ้าวฮ่าวหรานก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ราวกับแสงสว่างที่ส่องเข้ามา
เธอคิดว่าได้พบทางรอดแล้ว ที่แท้กลับเป็นแผนที่แม่เลี้ยงกับน้องสาวต่างแม่วางไว้
จ้าวฮ่าวหรานหลอกเธอขึ้นเตียงจนตั้งท้อง เธอไม่มีทางเลือกนอกจากแต่งงานกับเขา ไม่ได้สินสอดแม้แต่สักเฟินเดียว แถมยังถูกยกตำแหน่งงานให้ซ่งเจินจู
กลางวันเขาใช้ให้เธอดูแลแม่ที่เป็นอัมพาตอยู่ที่บ้าน กลางคืนก็ล่ามเธอไว้บนเตียง ก่อนจะเฆี่ยนตีและด่าทออย่างไม่ยั้ง
ไป๋หลีตั้งท้องอยู่แท้ ๆ แต่กลับถูกทรมานจนตกเลือดอย่างหนัก สุดท้ายตายทั้งแม่ทั้งลูก
จ้าวฮ่าวหรานยังหาว่าเธอเป็นลางร้าย รับเงินไป 800 หยวน แล้วเอาอัฐิของเธอไปทำพิธีแต่งงานให้คนตายกับหญิงสาวในชนบทหลายคน แม้ตายไปแล้วยังไม่สงบสุข
ส่วนน้องสาวต่างแม่เป็นผู้ทำภารกิจทะลุมิติ มีระบบชิงโชคชะตา
ยิ่งนางเอกใช้ชีวิตแย่เท่าไร เธอก็ยิ่งได้ดีเท่านั้น
ต่อมาเธอไม่เพียงแต่งงานกับลูกชายของผู้บัญชาการกองพลในเขตทหาร แต่ยังใช้สินเดิมของแม่แท้ ๆ ของนางเอกซื้อเครื่องจักรและอุปกรณ์ให้กองทัพอีกด้วย
สามีเลื่อนขั้นสูงขึ้นทีละก้าว เธอคลอดลูกสามคนในคราวเดียว กลายเป็นแก้วตาดวงใจของครอบครัวสามี
หลังการปฏิรูป เธอก็นำกิจการของตระกูลไป๋ลงใต้ทะเลค้าขาย กลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศ
ผู้ชายสารพัดแบบแย่งกันหึงหวงเธอ ปีหนึ่งเธอคลอดลูกหนึ่งคน จนได้ลูกเป็นทีมฟุตบอล
ชีวิตรุ่งโรจน์สุด ๆ
อ่านจบแล้วไป๋หลีหัวเราะด้วยความโมโห พ่อจ๋า พี่ชาย นี่คนเขียนเขียนออกมาได้จริง ๆ เหรอ?
ที่แท้สาวเสน่ห์แรงคือซ่งเจินจู ส่วนไป๋หลีเป็นตัวประกอบที่ถูกแย่งชีวิตระดับท็อปไปงั้นเหรอ
บางครั้งเธอก็สงสัยว่าตัวเองรอดจากโรคระบาดปี 2020 มาได้จริง ๆ หรือเปล่า
ทำไมถึงมืดมนได้ขนาดนี้?
นี่มันนิยายสะใจสายฟ้าฟาดอะไรกัน เพี้ยนไปหมดแล้ว
ฮึ ＜(｀^´)＞ เดี๋ยวจะทำให้เธอลองชิมรสชาติของการถูกนายทุนวางแผนเล่นงานดูบ้าง
นิยายเพิ่งถูกถอดออกจากเว็บ เธอก็ดีใจเปิดเกมทิมิเล่นตาหนึ่ง พอถูกล้างทีม ภาพตรงหน้าก็มืดวูบ
แล้วเธอก็ทะลุมิติมาอย่างสวยงาม
ไม่เลว นี่แหละปี 2026
ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก ลมแรงสายหนึ่งก็พุ่งเข้าหาเธอ พร้อมเสียงตวาดของผู้ชาย “ฉันว่าเธอคงคิดว่าตัวเองใหญ่คับฟ้าแล้วสินะ คอยดูเถอะ ฉันจะตีอีเด็กเหลือขอนี่ให้ตาย!”
จะตีเธอเหรอ? รนหาที่ตายชัด ๆ แววตาของไป๋หลีเย็นเยียบ เธอคว้าข้อมือซ่งเจี้ยนกั๋วไว้ แล้วเตะเข้าที่ท้องน้อยของเขาเต็มแรง
เสียง “ปัง” ดังขึ้น ร่างใหญ่โตลอยไปไกลสามเมตร กระแทกผนังแล้วร่วงลงมา
หน้าผากเขากระแทกจนเป็นแผลโหว่ เลือดไหลทะลักออกมา เปื้อนเต็มใบหน้า