ตอนที่ 14 “คุณก็แค่อยากแกล้งฉัน” อายุสิบเจ็ดปี เสิ่นจืออี้ยังเป็นคุณหนูใหญ่เพียงคนเดียวของตระกูลเสิ่น พ่อแม่ทะนุถนอมเธอราวกับไข่ในหิน แม้จะไม่ได้มีเพื่อนสนิทมากมาย แต่ก็พบปะกันอยู่เสมอ พูดคุยสัพเพเหระ ไปเดินเล่นและเที่ยวด้วยกัน
ต่อมาเสิ่นเจินกลับมา ตระกูลเสิ่นประกาศต่อหน้าทุกคนถึงความเข้าใจผิดเรื่องคุณหนูตัวจริงตัวปลอม แม้เธอยังคงเป็นคุณหนูตระกูลเสิ่น แต่ความหมายกลับเปลี่ยนไปแล้ว
เพื่อน ๆ ที่เคยคบหากันต่างพากันไปสนิทสนมกับเสิ่นเจิน เสิ่นจืออี้ไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่อะไรนัก ตอนนั้นเสิ่นเจินแสดงท่าทีออกมา จนเธอเองก็คิดว่าพวกเธอสองคนจะกลายเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันได้
เสิ่นจืออี้รู้จักฟางหลีมาตั้งแต่ประถม เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาสิบปี สิ่งที่ฟางหลีต่างจากคนอื่นก็คือ เธอเล่นด้วยกับเสิ่นจืออี้เพียงคนเดียว
หลังจากถูกพ่อแม่ของตระกูลเสิ่นเมินเฉยครั้งหนึ่ง เสิ่นจืออี้ก็ระบายความทุกข์ให้ฟางหลีฟัง ร้องไห้จนดวงตาแดงก่ำ “หลีหลี ฉันดีใจจริง ๆ ที่เธอเลือกฉันอย่างไม่ลังเล เธอจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน”
ฟางหลีไม่ได้อ่อนหวานอะไรนัก เธอหัวเราะอย่างไม่คิดมาก “งั้นก็จำไว้ให้ดีนะ ถ้าฉันเห็นเธอมีเพื่อนสนิทคนใหม่ ฉันจะ...”
“จะอะไร?”
“ฉันจะไปบอกเขาว่าเสิ่นจืออี้เป็นยัยขี้แย อารมณ์ร้าย คบกับเธอแล้วมีแต่ลำบาก!”
เสิ่นจืออี้หัวเราะทั้งน้ำตา รีบแก้ต่างให้ตัวเอง “ไม่ใช่สักหน่อย ฟางหลี เธอนี่ใส่ร้ายฉันชัด ๆ”
“ดีขึ้นหรือยัง?” ฟางหลีช่วยเช็ดน้ำตาหยดสุดท้ายให้เธอ ก่อนเอ่ยอย่างจริงจัง “ไม่ว่าจะเจออะไร อยากร้องไห้ก็ร้อง อยากหัวเราะก็หัวเราะ จะไปสนใจอะไรนักหนา เป็นตัวเองสำคัญที่สุด”