เดิมทีลั่วชิงเหยาเป็นบุคลากรผู้มีความสามารถรอบด้านและเชี่ยวชาญงานพิเศษ อีกทั้งยังเป็นนักฆ่าชื่อดังที่ติดสามอันดับแรกในบัญชีจัดอันดับนักฆ่า
ไม่ว่าจะเป็นการแพทย์ ยาพิษ ปืน หรือคอมพิวเตอร์ เธอล้วนเชี่ยวชาญทุกด้าน
ระหว่างปฏิบัติภารกิจลอบสังหารครั้งหนึ่ง เธอถูกคู่หูหักหลังจนเสียชีวิต
หลังตาย เธอก็มาเกิดใหม่ในช่วงปลายทศวรรษ 1950
ที่นี่เธอมีทั้งพ่อแม่ พี่ชาย และน้องชาย
เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน เป็นเด็กสาวที่มีความสุขคนหนึ่ง
ยุคนี้ยังยากจนมาก แต่เธอมีทั้งความรักจากครอบครัวและบ้านที่แสนอบอุ่น
เธอเติบโตขึ้นมาอย่างเรียบง่าย
ตอนอายุ 15 ปี เธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และสูญเสียความทรงจำตลอด 15 ปีที่ผ่านมา
จากอุบัติเหตุครั้งนั้น ตับของเธอได้รับบาดเจ็บภายในอย่างรุนแรง ต้องพึ่งยาเพื่อประคองอาการมาโดยตลอด จนทำให้ร่างกายอ้วนขึ้น
ตอนนี้เธอเป็นสาวอ้วน สูง 160 เซนติเมตร หนักราว 80–85 กิโลกรัม
ฟู่เป่ยหานถูกเธอวางยาแล้วบังคับให้มีอะไรด้วย
ก็เพราะลูกพี่ลูกน้องที่อายุน้อยกว่าเธอหนึ่งวันอย่างลั่วชิงอวี่ แย่งคู่หมั้นของเธอไป
พอมีโอกาส เธอจึงแย่งคู่หมั้นของลั่วชิงฮวา ลูกพี่ลูกน้องผู้พี่อย่างฟู่เป่ยหานคืนบ้าง—ใครใช้ให้ลั่วชิงอวี่เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของลั่วชิงฮวาล่ะ?
ชาตินี้ลั่วชิงเหยามีคู่หมั้นชื่อหยางเจียน
เขาเป็นทหารเหมือนกัน ตอนนี้ดำรงตำแหน่งนายทหารระดับรองผู้บังคับกองร้อย
ลั่วชิงเหยาชอบเขามาก
แต่หยางเจียนกลับถูกลั่วชิงอวี่ ลูกพี่ลูกน้องของเธอหว่านเสน่ห์ใส่ จนถึงขั้นถอนหมั้นกับเธอ
แม่ของลั่วชิงเหยาชื่อหลิวลี่อิน
เพราะเคยช่วยชีวิตแม่ของหยางเจียนไว้ ก่อนหยางเจียนเข้ากองทัพ หลิวลี่อินกับแม่ของเขาจึงหมั้นหมายให้ทั้งคู่
ลั่วชิงอวี่ ลูกพี่ลูกน้องของเธอเป็นทหารหญิง และเรียนที่โรงเรียนอนามัยของกองทัพ
หลังเรียนจบ เธอถูกส่งไปประจำหน่วยพยาบาลของกองทัพเดียวกับหยางเจียน
ลั่วชิงฮวา ลูกพี่ลูกน้องผู้พี่เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของลั่วชิงอวี่ อายุมากกว่าลั่วชิงเหยาหนึ่งปีครึ่ง และเป็นนักเต้นอยู่คณะศิลปะการแสดงของเมือง
ฟู่เป่ยหานเป็นคนจากเมืองหลวง ส่วนรายละเอียดเกี่ยวกับครอบครัวของเขา เธอไม่รู้ชัดนัก
ลั่วชิงเหยาเคยได้ยินเพียงว่า ตาของลั่วชิงฮวากับปู่ของฟู่เป่ยหานเคยผ่านความเป็นความตายร่วมกัน ทั้งสองครอบครัวจึงหมั้นหมายให้เด็ก ๆ ตั้งแต่พวกเขายังเล็ก
แต่ลั่วชิงฮวาทุ่มเทให้กับการเต้นรำเพียงอย่างเดียว บอกว่าจะไม่แต่งงานก่อนอายุ 30 ปี งานหมั้นนี้จึงถูกเลื่อนเรื่อยมาจนถึงตอนนี้
หลายเดือนก่อน พ่อแม่ของหยางเจียนมาที่บ้านตระกูลลั่วเพื่อถอนหมั้น และยินดีชดเชยให้ครอบครัวลั่ว 5,000 หยวน
ชาตินี้ลั่วชิงเหยาเติบโตมาท่ามกลางการเอาอกเอาใจ จึงเป็นคนหยิ่งทระนง
หลายคนรู้กันดีว่าเธอมีคู่หมั้นเป็นนายทหารอนาคตไกล
เธอทนให้ใครทรยศไม่ได้
ผู้ชายที่เปลี่ยนใจไปแล้ว เธอไม่เอาก็ได้
แต่ยิ่งไม่มีทางรับเงินจากตระกูลหยาง
เธอแค้น!
เธอต้องแก้แค้น
เมื่อไม่กี่วันก่อน ฟู่เป่ยหานบังเอิญมาปฏิบัติภารกิจลับ จึงแอบเข้ามาพักในบ้านตระกูลลั่ว
—ลั่วชิงอวี่แย่งคู่หมั้นของเธอไป เธอก็จะแย่งคู่หมั้นของลูกพี่ลูกน้องผู้พี่คืนบ้าง!
—ยังไงพวกเธอก็เป็นพี่น้องแท้ ๆ กันอยู่แล้ว
เธอจึงวางแผนแย่งว่าที่พี่เขยของลูกพี่ลูกน้อง...และทำสำเร็จด้วย!
หลี่เซียงเหมยเป็นทั้งเพื่อนบ้าน เพื่อนร่วมงาน และคู่แข่งของลั่วชิงเหยา
โรงงานตรวจสอบคุณภาพกำลังจะเลื่อนตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มย่อย พวกเธอสองคนต่างก็มีคุณสมบัติที่จะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง
หลี่เซียงเหมยจึงจับตาเธอ เพราะต้องการตำแหน่งนี้
วันนี้ในที่สุดหลี่เซียงเหมยก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งแอบเข้าไปในบ้านตระกูลลั่วตอนกลางคืน จึงรีบไปเรียกคนมาจับชู้...
วุ่นวายจริง!
แต่ทำได้ดีมาก!
สมกับเป็นเธอจริง ๆ!
ถึงจะความจำเสื่อม นิสัยที่กินได้ทุกอย่างแต่ไม่ยอมเสียเปรียบก็ยังเหมือนเดิม!
ลั่วชิงเหยาแอบกดไลก์ให้ตัวเอง...
พอเงยหน้าขึ้นสบดวงตาที่มีน้ำตาคลอของแม่ ความรู้สึกอบอุ่นจากการถูกรักก็เอ่อท้นขึ้นมาในใจ!
ชาตินี้ดีจริง ๆ!
ลั่วชิงเหยารู้สึกโชคดีเหลือเกิน
ชาตินี้เธอมีทั้งพ่อแม่และพี่ชายที่รักเธอ แล้วยังมีน้องชายที่เชื่อฟัง ชีวิตช่างสมบูรณ์แบบ!
คนเราก็เป็นแบบนี้แหละ ขาดสิ่งไหนก็ยิ่งถวิลหาสิ่งนั้น
ชาติก่อนลั่วชิงเหยาไม่มีครอบครัว เธอจึงโหยหาความรักในครอบครัวมากเป็นพิเศษ
“แม่ หนูไม่เป็นไร ทำให้แม่เป็นห่วงแล้ว”
ลูกสาวหกล้มครั้งนี้แล้วรู้ความขึ้นมาหรือ?
หลิวลี่อินนิ่งอึ้งไปนิดหนึ่ง!
หลังลูกสาวประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนอายุ 15 ปี เธอยังฉลาดเหมือนเดิม เพียงแต่กลายเป็นคนขี้เกียจ เอาแต่ใจ แถมอารมณ์ร้ายขึ้น
แถมยังสูญเสียความทรงจำอีกด้วย
“เหยาเหยา ลูก...จำเรื่องก่อนหน้านี้ได้แล้วหรือ?”
คำว่า “แม่” หลุดจากปากลั่วชิงเหยาโดยไม่ทันคิด
แต่ตอนนี้พอเห็นใบหน้าตื่นเต้นของหลิวลี่อิน เธอก็พบว่าตัวเองชอบคำสองคำนี้มาก!
เธอโผเข้าไปกอดหลิวลี่อินแล้วพยักหน้า “แม่ ใช่ค่ะ”
“หนูจำได้แล้ว จำได้ทุกอย่างแล้ว!”
“ฮือ ๆ ๆ...เหยาเหยาของแม่ เหยาเหยาของแม่...ดีเหลือเกิน ดีจริง ๆ!”
หลิวลี่อินร้องไห้จนพูดไม่ออก...
หลายวันมานี้เธอเอาแต่เสียใจ
เสียใจที่ไม่ได้พาลูกสาวกลับบ้านเดิม จนทำให้ลูกทำเรื่องผิดพลาดเช่นนี้
แต่ตอนนี้...นี่เรียกว่าร้ายกลายเป็นดีหรือเปล่า?
ดีจริง ๆ!
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอแค่ลูกสาวจำทุกอย่างได้ ลูกสาวที่ทั้งว่าง่ายและเก่งกาจของเธอก็กลับมาแล้ว—คุ้มค่าแล้ว!
เห็นแม่ร้องไห้หนักขนาดนั้น ลั่วชิงเหยาก็รู้สึกปวดใจ
เธอเอาแก้มแนบแก้มแม่ แล้วพูดเบา ๆ ว่า “แม่ อย่าร้องไห้เลยนะคะ ร้ายกลายเป็นดี แบบนี้ก็ดีแล้วค่ะ”
“อย่าร้องเลยค่ะ พอเห็นแม่ร้องไห้ หนูก็เสียใจ”
“เหยาเหยา แม่ไม่ได้เสียใจหรอก แม่แค่ดีใจและโล่งใจ”
ไม่อยากให้ลูกสาวเสียใจ หลิวลี่อินจึงรีบหยุดร้องไห้
ขณะที่เธอกำลังเช็ดน้ำตา ประตูก็ดัง “ปัง” ขึ้นมา ก่อนจะมีคนหลายคนบุกเข้ามาตรงทางเข้า...
“เมียลูกชายคนโต ยัยตัวซวยนั่นฟื้นหรือยัง? ตายไปแล้วหรือเปล่า?”
คนที่เดินนำหน้าเป็นหญิงชราอายุเกิน 70 ปี
ผมขาวโพลนทั้งศีรษะ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย หยาบกร้านราวกับเปลือกไม้เก่า
ลูกตาในดวงตาเรียวสามเหลี่ยมขุ่นเหลือง สายตาที่มองออกมาเต็มไปด้วยความจู้จี้และอำมหิต ราวกับพร้อมจะยิงลูกธนูทำร้ายคนได้ทุกเมื่อ
ตัวไม่สูง แต่เสียงดังมาก
ลั่วชิงเหยารู้ว่าหญิงชราคนนี้คือย่าเลี้ยงของเธอในโลกนี้ หวังชุ่ยเหมย...
เดิมทีหวังชุ่ยเหมยเป็นหญิงม่าย ใช้ชีวิตด้วยการเลี้ยงลูกชายกับลูกสาวมาสองคน
ต่อมาเธอหมายตาลั่วเซิงไฉ ชายหม้ายที่เสียภรรยาไป ทั้งคู่ต่างก็มีใจให้กันจึงลงเอยด้วยกันอย่างรวดเร็ว
พ่อแท้ ๆ ของพี่น้องลั่วชิงอวี่ก็คือลูกชายที่เธอพามาด้วย เป็นลูกติดที่อายุน้อยกว่าพ่อของลั่วชิงเหยาเพียงหนึ่งปี
ย่าเลี้ยงจะชอบลูกสาวของลูกเลี้ยงหรือ?
ฝันไปเถอะ!
ลั่วชิงเหยารู้อยู่แล้วว่า เพราะเธอโดดเด่น ย่าเลี้ยงคนนี้จึงเกลียดเธอมาตลอด
ตอนนี้พอได้ยินเสียงอันชั่วร้ายของอีกฝ่าย ใบหน้าของลั่วชิงเหยาก็เย็นชาขึ้นมา!
“ยายแก่ใกล้ลงโลง รอให้กระดูกยายสั่นจนดังกรุ๊งกริ๊งเมื่อไร ฉันก็ยังมีชีวิตอยู่ดีแน่!”
“นังเด็กเวร แกพูดอะไร?”
ลั่วชิงเหยาไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครรังแกง่าย ๆ เหมือนกัน
เธอสวนกลับทันทีอย่างไม่เกรงใจ “ยายแก่ปากร้าย ฉันจะพูดอะไรก็เรื่องของฉัน! มาที่นี่ทำไม?”
“ที่นี่ไม่ต้อนรับยาย ไสหัวออกไป!”
“แก...แก...”
ยายลั่วถูกลั่วชิงเหยาทำให้โกรธจนริมฝีปากสั่นระริก
เธอชี้หน้าด่าลูกสะใภ้คนโต “หลิวลี่อิน ดูลูกสาวดี ๆ ที่เธอสั่งสอนมาสิ”
“ไม่เคารพแม้แต่ผู้ใหญ่ เด็กเวรแบบนี้จะมีใครเอา?”
“วันนี้ฉันไม่พูดมากแล้ว เรื่องแต่งงานกับตระกูลฟู่ พวกแกห้ามรับปากเด็ดขาด!”
ที่แท้ก็มาหาเรื่องนี้นี่เอง!
ดูท่าฟู่เป่ยหานคงพูดเรื่องนี้กับลั่วชิงฮวาแล้ว!
ลั่วชิงเหยารู้ว่าตัวเองหลังความจำเสื่อมอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก...ก็ดีเลย ตอนนี้เธอก็ไม่คิดจะใจเย็นเกินไปเหมือนกัน