“ถ้าเก่งนักก็อย่ากลับมาอีกตลอดชีวิต!” เสียงแม่ตะโกนด่าทอด้วยความโมโหจากปลายสาย
เสิ่นอันหรานเพิ่งเลิกงานพิเศษที่ร้านสะดวกซื้อตอนกลางคืน พอกลับถึงห้องเช่าก็ได้รับสายจากแม่
ในห้องไม่ได้เปิดไฟ แสงจากด้านนอกหน้าต่างส่องเข้ามา เสิ่นอันหรานทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องรับแขก แล้วเงยหน้ามองเพดาน
“พูดสิ เธออยู่ที่นั่นคนเดียวจะทำอะไรได้?” แม่ยังคงพูดไม่หยุด แต่เสิ่นอันหรานกลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
เธอจากเมืองหนานเฉิงบ้านเกิดมาอยู่เมืองหลวงจิงซื่อ เมืองใหญ่ระดับแนวหน้าที่ผู้คนแย่งกันเข้ามาอยู่ ได้กว่าครึ่งปีแล้ว เธอเองก็อยากกลับบ้านไม่ใช่หรือ?
แต่ถ้ากลับไปในสภาพย่ำแย่แบบนี้ จะเป็นเรื่องอะไรได้? ลึก ๆ แล้วเสิ่นอันหรานไม่อยากให้ใครดูถูก
ยิ่งไม่อยากให้ใครเอาไปพูดนินทา
“คุยกับลูกดี ๆ สิ อย่าตะโกน” เสิ่นอันหรานได้ยินเสียงพ่อ ไม่รู้ว่าอาการปวดขาของเขาดีขึ้นบ้างหรือยัง
“ฉันจะพูดอะไรล่ะ ตอนนั้นตอนจะแต่งงานก็เตือนแล้ว แต่ไม่ฟัง ยืนกรานจะแต่ง ตอนนี้เป็นแบบนี้แล้วจะโทษใครได้ ถ้าไม่ใช่โทษตัวเอง!”
เสิ่นอันหรานอยากโต้แย้งอะไรสักอย่าง แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากก็กลืนกลับลงไป
“แม่ หนูมีธุระนิดหน่อย วางสายก่อนนะ” พูดจบก็โยนโทรศัพท์ไปไว้ข้าง ๆ แล้วพยายามเงยหน้าไม่ให้น้ำตาไหล
แต่งงานตอนอายุ 25 หย่าตอนอายุ 30 ช่วงเวลาที่งดงามที่สุดตลอดห้าปีที่ผ่านมา บัดนี้เมื่อมองย้อนกลับไปกลับเหมือนเรื่องตลก
ตอนนั้นเธอมีเพียงความกล้าบ้าบิ่นเต็มหัวใจ อยากหนีไปให้พ้น จึงมาอยู่เมืองจิงซื่อที่ไม่คุ้นเคย ไม่มีใครรู้จัก พออายุ 30 แล้ว การหางานก็ชนกำแพงไปเสียทุกทาง ทั้งยังไม่มีทางเลือกมากนัก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเสิ่นอันหราน
ตอนนั้นเกือบสองทุ่มแล้ว คนที่มาเคาะประตูเวลานี้คงเป็นป้าหลี่ เจ้าของห้องเช่า
เสิ่นอันหรานลุกขึ้นใช้มือปาดหน้า แล้วเดินไปตรงโถงทางเข้า เปิดไฟในห้องก่อน
พอเปิดประตูดูก็เป็นเจ้าของห้องจริง ๆ
ป้าหลี่หิ้วถุงผ้าเดินเข้ามาในห้องรับแขก
“กินอะไรมาหรือยัง? ป้าเอาเกี๊ยวมาฝาก” ป้าหลี่เป็นคนใจดี หลังจากย้ายไปอยู่หมู่บ้านจัดสรรแห่งใหม่ที่ห่างออกไปสองถนนกับลูกชายเพื่อช่วยเลี้ยงหลาน ห้องในหมู่บ้านเก่าหลังนี้ก็ปล่อยเช่า
ป้าหลี่วางเกี๊ยวไว้บนโต๊ะกลางห้องรับแขก แล้วหันหลังเดินไปที่ระเบียง
ระเบียงแห่งนี้เรียกได้ว่าเป็นสวนพืชขนาดย่อม มีไม้กระถางหลากหลาย ตั้งแต่ไม้อวบน้ำกระถางเล็ก ๆ ไปจนถึงต้นกวักมรกตขนาดใหญ่และดอกไม้มงคลสารพัดชนิด
เสิ่นอันหรานเดินตามไปที่ระเบียง มองป้าหลี่รดน้ำดอกไม้
ดอกไม้มีมากเกินไป ป้าหลี่ขี้เกียจขนย้ายไปมา เลยเลี้ยงไว้ที่นี่เสียเลย
เสิ่นอันหรานไม่รู้จักวิธีเลี้ยงดอกไม้ ตอนเพิ่งย้ายเข้ามาก็ไม่มีอารมณ์จะดูแล หลายครั้งใบไม้เหี่ยวเฉา จึงโดนบ่นอยู่ไม่น้อย
พอเวลาผ่านไป เธอก็ค่อย ๆ เรียนรู้เคล็ดลับจากป้าหลี่ ทั้งควรรดน้ำเมื่อไร รดมากแค่ไหน เมื่อไรต้องพรวนดินและพรวนอย่างไร ล้วนมีรายละเอียดให้เรียนรู้
เมื่อเห็นดอกไม้ที่รักของตัวเองเติบโตงอกงามดี ป้าหลี่ก็วางใจ หันหลังกลับไปนั่งที่โซฟาในห้องรับแขก
“อันหราน ป้ามีเพื่อนที่เต้นรำออกกำลังกายด้วยกันอยู่คนหนึ่ง เพื่อนบ้านฝั่งตรงข้ามห้องของเขาทำธุรกิจเล็ก ๆ ของตัวเองอยู่ เธออยากลองพิจารณาดูไหม?”
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เสิ่นอันหรานได้ยินป้าหลี่พูดแบบนี้ เธอจึงไม่ได้แปลกใจนัก
ไม่นานหลังจากเช่าห้อง ป้าหลี่ก็ถามเสิ่นอันหรานว่าอยู่คนเดียวได้อย่างไร เสิ่นอันหรานจึงเล่าให้ฟังคร่าว ๆ ว่าตัวเองหย่าแล้ว
หลังจากนั้นไม่นาน ป้าหลี่ก็เริ่มแนะนำผู้ชายให้เสิ่นอันหราน แต่ละคนฟังดูมีคุณสมบัติไม่เลว
เสิ่นอันหรานรู้ว่าป้าหลี่หวังดี จึงรีบพูดจาเกลี้ยกล่อมอย่างนุ่มนวลว่าเพิ่งมาอยู่ที่นี่ ขอให้ตั้งหลักได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน
เรื่องนี้ค่อย ๆ เงียบไป วันนี้ทำไมถึงพูดขึ้นมาอีกแล้ว?
“ป้าหลี่นี่นะ คอยคิดถึงแต่เรื่องของหนู ขอบคุณนะคะ” เสิ่นอันหรานรู้ว่าอะไรดีอะไรไม่ดี และในใจก็เห็นป้าหลี่เป็นความอบอุ่นเดียวในเมืองที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้จริง ๆ
“ป้าหลี่ ตอนนี้หนูอยากหาเงินอย่างเดียว ไม่อยากคิดเรื่องอื่น ป้าก็รู้สถานการณ์ของหนู หนูไม่อยากเป็นภาระให้ใครด้วย” เสิ่นอันหรานลุกขึ้นไปรินน้ำอุ่นให้ป้าหลี่หนึ่งแก้ว
“พูดอะไรแบบนั้นล่ะ เด็กเอ๊ย อย่ามัวแต่จมอยู่กับอดีตสิ คิดถึงวันข้างหน้าให้มาก ๆ”
โทรศัพท์ของป้าหลี่ดังขึ้น เธอไม่ได้รับสาย แต่กลับล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะกลาง
“นี่เบอร์ติดต่อของคนนั้น ว่างเมื่อไรก็อย่าลืมติดต่อไปล่ะ!”
“คิดเสียว่าได้รู้จักเพื่อนเพิ่ม เพื่อนมากขึ้นอีกคน ก็มีทางเลือกมากขึ้นอีกทาง!”
พูดจบเธอก็เดินฉับ ๆ ออกจากห้องไป
เกี๊ยวในกล่องเก็บความร้อนยังอุ่นอยู่ เสิ่นอันหรานหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบกินไปสองสามลูก แต่ไม่ได้คิดจะโทรไปหาเขา
นอกหน้าต่างมีแสงไฟระยิบระยับ ไม่รู้ว่าที่ใดจึงจะเป็นบ้านที่กลับไปได้
ช่วงเวลาเร่งด่วนตอนเช้า เธอต้องรอรถไฟใต้ดินผ่านไปหลายขบวนกว่าจะเบียดขึ้นได้ กว่าจะรีบเร่งมาถึงบริษัทก็เก้าโมงพอดี
บริษัทเป็นกิจการขนาดกลางและขนาดย่อม ทำงานด้านการดำเนินงานและประชาสัมพันธ์ผลิตภัณฑ์ เสิ่นอันหรานรับผิดชอบหลัก ๆ ในการเผยแพร่บทความผ่านบัญชีสาธารณะออนไลน์และเขียนเนื้อหาสำหรับสื่อสังคมออนไลน์
เป็นสายงานใหม่เอี่ยม ช่วงแรกทุกอย่างยุ่งเหยิงไปหมด ต้องเรียนรู้ทุกเรื่อง
ตอนนี้เธอเริ่มเขียนบทความลงบัญชีสาธารณะออนไลน์ได้คล่องขึ้นทีละน้อยแล้ว
ตอนเที่ยงเธอนั่งกินข้าวที่ห่อมาจากบ้านตั้งแต่เช้าตรงโต๊ะทำงาน เพื่อนร่วมงานไม่อยู่แถวนั้นโดยรอบจึงเงียบสงัด
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เสิ่นอันหรานลังเลอยู่นาน ไม่กล้ารับสาย กลัวว่าจะเป็นอดีตสามีจากหนานเฉิง
ตอนที่มาถึงเมืองจิงซื่อ เธอเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ มีเพียงพ่อแม่และเพื่อนสนิทเท่านั้นที่รู้เบอร์ใหม่
โทรศัพท์ดังอยู่นานจนตัดสายไปเอง ไม่นานก็มีข้อความเข้ามา
“สวัสดีครับ ผมลู่เฉิงอวี่ ป้าหลี่เป็นคนแนะนำมา คุณสะดวกเมื่อไรครับ? เรามาเจอกันสักครั้งเถอะ”
เสิ่นอันหรานนึกถึงกระดาษแผ่นนั้นบนโต๊ะกลาง ชื่อที่เขียนไว้บนกระดาษเหมือนจะเป็นลู่เฉิงอวี่
เสิ่นอันหรานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ไปหลายคำแล้วก็ลบ ไม่รู้จะหาข้ออ้างที่เหมาะสมอะไรมาใช้ปฏิเสธดี
บังเอิญเหลือเกิน ตอนนั้นป้าหลี่ส่งข้อความเสียงมาทางเวยซิ่นว่า “อันหราน คนที่ป้าแนะนำให้เพิ่งโทรหาเธอ แต่เธอไม่ได้รับ ว่างเมื่อไรก็โทรกลับไปหาเขาหน่อยนะ”
“ฟังป้านะ ไปเจอกันสักครั้งเถอะ ถ้าไม่เหมาะกันจริง ๆ ก็คิดเสียว่าได้รู้จักเพื่อนเพิ่มอีกคน”
เสิ่นอันหรานไม่กล้าปฏิเสธ ราวกับว่าเธอไม่เคยเก่งเรื่องปฏิเสธใคร กลัวจะทำให้น้ำใจของป้าหลี่ต้องเสียเปล่า
เธอตอบกลับทางเวยซิ่นก่อนว่า “ได้ค่ะ ป้าหลี่ ขอบคุณนะคะ”
จากนั้นจึงตอบข้อความนั้นว่า “ขอโทษนะคะ คุณลู่ เมื่อกี้ฉันไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ ถ้าคุณสะดวก วันอาทิตย์นี้ตอนเที่ยงได้ไหมคะ?”
อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็วว่า “ได้ครับ ถึงตอนนั้นผมจะส่งเวลาและสถานที่ที่แน่นอนให้คุณล่วงหน้า”
เสิ่นอันหรานตอบว่า “ได้ค่ะ”
ป้าหลี่อุตส่าห์หวังดีแนะนำมา เธอคิดว่าจะไปเจออีกฝ่ายสักครั้งแล้วพูดให้ชัดเจน ถึงตอนนั้นค่อยบอกป้าหลี่ว่าทั้งสองคนรู้สึกว่าไม่เหมาะกัน
เวลานี้ลู่เฉิงอวี่นั่งอยู่ในห้องทำงาน หลังตอบข้อความเสร็จก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองกลุ่มอาคารย่านธุรกิจใจกลางเมืองด้านนอก พลางนึกถึงคำพูดของพี่หลิน เพื่อนบ้านที่เคยพูดกับเขา
“เสี่ยวลู่ เธอดูสิ อยู่คนเดียว ทั้งทำงานทั้งเลี้ยงลูก งานก็ยุ่งขนาดนั้น เพื่อเด็กแล้วก็ควรหาใครสักคนนะ”
ลู่เนี่ยนอายุยังไม่ถึงสามขวบ ปกติเวลาลู่เฉิงอวี่ไปทำงาน เขาจะส่งลูกไปสถานรับเลี้ยงเด็ก บางครั้งถ้าต้องทำงานล่วงเวลา ก็ฝากเพื่อนบ้านฝั่งตรงข้ามช่วยดูแล
วันนั้นหลังเลิกงาน ลู่เฉิงอวี่กลับบ้านไปรับลูกจากห้องฝั่งตรงข้าม พี่หลินเพื่อนบ้านจึงเล่าให้ฟังว่า เพื่อนที่เต้นรำออกกำลังกายด้วยกันมีผู้เช่าคนหนึ่งที่หย่าร้างและอยู่คนเดียวเหมือนกัน
จริง ๆ แล้วลู่เฉิงอวี่ไม่ได้กระตือรือร้นกับเรื่องพวกนี้นัก อย่างไรเสียบริษัทที่เพิ่งเริ่มทำกับเพื่อนก็เพิ่งตั้งไข่ได้ไม่นาน อย่างน้อยคงต้องรอให้กิจการมั่นคงก่อนแล้วค่อยคิดเรื่องนี้
แต่พอคิดถึงลู่เนี่ยน อีกทั้งพี่หลินเพื่อนบ้านก็คอยช่วยเลี้ยงลูกอยู่บ่อย ๆ เขาจึงไม่สะดวกปฏิเสธ เลยตอบตกลงไป