เย่โม่ก้มมองหญิงสาวตรงหน้า เห็นได้ชัดว่าตลอดครึ่งวันที่ผ่านมา เธอเป็นห่วงเขาจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
หัวใจเขาอุ่นวาบขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องกังวล เชื่อฝีมือแฟนของคุณสิ”
“ก็แค่จัดการซอมบี้ที่ขวางทางไม่กี่ตัว แล้วแวะไปขนเสบียงที่ห้างมานิดหน่อย เสียเวลาไปพักหนึ่งเท่านั้น”
พอได้ยินคำว่า “แฟนของคุณ” แก้มของหลิ่วชิงซวี่ก็แดงระเรื่อขึ้นทันที ปลายหูแดงจัดจนแทบโปร่งแสง น้ำเสียงของเธออ่อนลง
“ฉันไม่ได้ไม่เชื่อคุณ”
“แค่ข้างนอกมีซอมบี้เยอะขนาดนั้น แถมคุณหายไปนาน เลยกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน”
เย่โม่มองท่าทางของเธอแล้วรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาอีกครั้ง จึงเล่าเรื่องสถานที่ที่ไปวันนี้ให้ฟังคร่าว ๆ
เริ่มจากเข้าไปในเยว่เจียงซินหยวน แล้วไปกวาดเสบียงที่ห้างต้าห run ระหว่างทางแทบไม่ได้หยุดพัก จัดการซอมบี้กลายพันธุ์ขั้นสองหลายตัวที่มีลักษณะแตกต่างกัน และรวบรวมของใช้จำเป็นมาได้ไม่น้อย
พอฟังจบ ไหล่ของหลิ่วชิงซวี่ก็คลายลง
เย่โม่ปิดประตูบานใหญ่หนักอึ้งดังโครม ก่อนทั้งสองจะกลับเข้าไปในวิลล่าด้วยกัน
เมื่อเดินเข้าห้องนั่งเล่น เสิ่นซีกับเสี่ยวหร่านที่นั่งอยู่บนโซฟาได้ยินเสียง ก็รีบลุกขึ้นจากโซฟา สีหน้าฉายแววยินดี
“พี่เย่ กลับมาแล้ว!”
“ไม่เจออันตรายใช่ไหม?”
เสียงทั้งสองประสานกัน บรรยากาศในบ้านพลันคึกคักขึ้น
เย่โม่พยักหน้าให้ทั้งคู่
“ทุกอย่างราบรื่น ไม่มีปัญหา”
หลิ่วชิงซวี่ขยับเข้ามาครึ่งก้าว
“ออกไปตั้งนาน คงเหนื่อยแล้ว นั่งพักก่อนนะ ฉันไปทำอาหาร”
เย่โม่กดท้องตัวเอง ท้องไส้ว่างเปล่าจนแทบทนไม่ไหว
“ได้ พอดีหิวแล้ว พวกคุณกินกันหรือยัง?”
“พวกเรายังไม่ได้กินเลย รอคุณกลับมาตลอด!”
หลิ่วชิงซวี่หันเข้าไปในครัว ส่วนเสี่ยวหร่านก็วิ่งตามไปช่วย
ในห้องนั่งเล่นเหลือเพียงเย่โม่กับเสิ่นซี