“เธอปลุกพลังพิเศษอะไรขึ้นมา?”
หลิ่วชิงซวี่พยักหน้าเบา ๆ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มบาง ดวงตาและคิ้วอ่อนโยนกระจ่างใส เธอเอ่ยเสียงเบาว่า “อื้ม เป็นพลังธาตุไม้”
“ธาตุไม้?”
เย่โม่เลิกคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความประหลาดใจอยู่หลายส่วน ตามความเข้าใจทั่วไป พลังธาตุไม้มักเน้นการสนับสนุน พลังโจมตีค่อนข้างอ่อน จึงไม่นับว่าเป็นพลังพิเศษสายต่อสู้
เขาถามต่อทันทีด้วยความสงสัย “แล้วมันทำอะไรได้บ้าง?”
หลิ่วชิงซวี่ได้ยินแล้วก็ยิ้มอย่างซุกซน ก่อนแกล้งอุบไว้เล็กน้อย “รีบร้อนไปทำไม ดูด้วยตาตัวเองเดี๋ยวก็รู้”
พูดจบ เธอก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่วมั่นคง หลังผ่านการชำระล้างร่างกายด้วยแก่นคริสตัล รูปร่างของเธอผึ่งผายขึ้น ท่วงท่ากระฉับกระเฉง เดินเหินอย่างสง่างาม
เธอค่อย ๆ เดินไปที่หน้าต่าง เงยหน้ามองแนวต้นไม้ริมทางในหมู่บ้านจัดสรรด้านล่างที่ถูกทิ้งร้างมานาน
นับแต่วันสิ้นโลกมาถึง ก็ไม่มีใครดูแลพื้นที่ทั้งหมู่บ้านจัดสรรอีกเลย แปลงดอกไม้ด้านล่างเต็มไปด้วยวัชพืช รกรุงรังและแห้งแล้ง พุ่มไม้เตี้ย ๆ มีทั้งกิ่งแห้งและใบเขียวปะปนกัน นอนแน่นิ่งไร้ชีวิตอยู่ในมุมซากปรักหักพัง
หลิ่วชิงซวี่ยื่นมือขวา ข้อมือขาวผอมเพรียวยื่นออกไปนอกหน้าต่าง ฝ่ามือคว่ำลงเล็กน้อย จิตใจค่อย ๆ รวมเป็นหนึ่ง
ชั่วพริบตาต่อมา แสงสีเขียวมรกตจาง ๆ ก็เอ่อล้นออกมาจากฝ่ามืออย่างเงียบงัน ละเอียดอ่อนนุ่มนวลราวกับลมยามค่ำในปลายฤดูใบไม้ผลิ ลอยลงสู่พุ่มไม้ด้านล่างโดยไร้เสียง
ปาฏิหาริย์ที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพลันปรากฏขึ้น
ใบไม้และกิ่งก้านที่เคยเหลืองกรอบเหี่ยวเฉากลับเปี่ยมชีวิตขึ้นทันที ลำต้นแห้งผอมฟื้นคืนความอวบแน่นและตั้งตรง ใบไม้แห้งหม่นทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีเขียวสดฉ่ำน้ำ พุ่มไม้ทั้งผืนเติบโตอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วเหลือเชื่อ กิ่งก้านบิดพันและแผ่ขยาย เพียงไม่กี่วินาทีก็สูงจากพุ่มเตี้ยระดับเอวกลายเป็นสูงกว่าคนหนึ่งช่วงตัว ใบไม้ดกหนาซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ไหวเอนตามลม ดูนุ่มนวลแต่แฝงความเหนียวแน่นตึงมือ ซ่อนพลังที่ไม่อาจดูแคลนไว้ภายใน