แม้เย่โม่จะนั่งพูดคุยหยอกล้อกับทุกคน แต่พลังจิตเคลื่อนย้ายวัตถุก็แผ่กว้างออกไปตลอดเวลา ครอบคลุมทั่วทั้งบริเวณที่พักตากอากาศอย่างมั่นคง ทุกความเคลื่อนไหวภายในรัศมี 100 เมตรล้วนอยู่ในการรับรู้ของเขา
ทุกคนพูดคุยหัวเราะกันพลางกินดื่มไปได้ครึ่งหนึ่ง บรรยากาศผ่อนคลายและกลมกลืน
เย่โม่ยกมือจิบเบียร์ ก่อนเอ่ยขึ้นทำลายบรรยากาศสนทนา «มีเรื่องจะบอกพวกเธอสองคน พรุ่งนี้พวกเราวางแผนจะกลับเข้าเขตเมือง»
พอสิ้นเสียง บรรยากาศรอบโต๊ะก็ชะงักลงทันที
นิ้วมือที่กำลังคีบเนื้อเสียบไม้ของเสิ่นซีหยุดชะงัก ดวงตาฉายแววตะลึงอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนเสี่ยวหร่านที่นั่งข้าง ๆ ยิ่งมีสีหน้าไม่เข้าใจ เธอเบิกตากว้าง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ «พี่เย่ ทำไมต้องกลับเข้าเขตเมืองด้วยคะ?»
«ในเขตเมืองมีซอมบี้นับไม่ถ้วนเลยนะคะ! พวกเราอยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว ทำไมยังต้องกลับไปอีก?»
ในสายตาของเธอ รีสอร์ตแห่งนี้เป็นดั่งดินแดนสุขสงบที่หาได้ยากในวันสิ้นโลก ห่างไกลจากซอมบี้มากมายในเขตเมือง การอยู่ที่นี่ปลอดภัยกว่ากลับเข้าเมืองตั้งมาก
เสิ่นซีไม่ได้พูดอะไร เพียงมองเย่โม่ไม่วางตา ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย
เย่โม่ไม่ได้อธิบาย เพียงมองทั้งสองด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
หลิ่วชิงซวี่ที่อยู่ข้างกายเห็นดังนั้น จึงเอ่ยขึ้นเสียงเบา น้ำเสียงอ่อนโยน «เสี่ยวหร่าน เธอไม่ใช่ผู้มีพลังพิเศษ อาจไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงมากนัก แต่เสิ่นซี เธอน่าจะสัมผัสได้»
«วันสิ้นโลกอุบัติขึ้นมาไม่นานก็จริง แต่ซอมบี้กำลังวิวัฒนาการอย่างเงียบ ๆ ทุกวัน»
เสิ่นซีได้ยินดังนั้น รูม่านตาหดแคบลงเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าอย่างจริงจัง
หลิ่วชิงซวี่กล่าวต่อ «ซอมบี้กำลังวิวัฒนาการ ถ้าอยากมีชีวิตรอดในวันสิ้นโลกต่อไป เราก็ต้องแข็งแกร่งขึ้นไม่หยุด»