เย่โม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าจอ แถบสัญญาณบนแถบสถานะติด ๆ ดับ ๆ เดี๋ยวแรงเดี๋ยวอ่อน
หลังวันสิ้นโลกมาถึง สถานีฐานจำนวนมากเสียหาย ทั้งยังไม่มีทางจัดคนไปซ่อมแซม สัญญาณเครือข่ายจึงไม่เสถียรอย่างยิ่ง
เขาเปิดแพลตฟอร์มที่ใช้เป็นประจำ วงกลมโหลดหน้าเว็บหมุนค้างซ้ำไปซ้ำมา กว่าจะฝืนรีเฟรชจนหน้าแรกปรากฏก็ผ่านไปครึ่งนาทีเต็ม
มนุษย์กว่า 80 เปอร์เซ็นต์กลายพันธุ์กลายเป็นซอมบี้ แพลตฟอร์มออนไลน์ที่ครั้งหนึ่งมีผู้ใช้งานนับร้อยล้านและข้อมูลหลั่งไหลไม่ขาดสาย บัดนี้ไม่เหลือความคึกคักเช่นวันวาน เงียบเหงาลงไปไม่รู้เท่าไร
ปลายนิ้วของเย่โม่ไถหน้าจอช้า ๆ บนแพลตฟอร์มไม่มีข่าวบันเทิง ไม่มีเรื่องราวชีวิตประจำวัน ไม่มีมุกตลก
กระแสความสนใจและความเคลื่อนไหวทั้งหมดล้วนมาจากผู้รอดชีวิตที่กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดจากทางตัน
คลิปสั้นและโพสต์ข้อความทีละชิ้นเผยให้เห็นภาพชีวิตอันโหดร้ายหลังวันสิ้นโลกมาเยือนอย่างครบถ้วน
คลิปที่ถ่ายแอบ ๆ จากมุมต่าง ๆ บันทึกภาพนรกบนดินภายนอกเอาไว้
บางคลิปเผยให้เห็นฝูงซอมบี้ไล่ล่าผู้คนที่วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งบนถนน คนธรรมดาหนีสุดชีวิต แต่ท้ายที่สุดก็หมดแรงจนถูกซอมบี้ล้มทับ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลอดหน้าจอออกมาจนชวนให้ขวัญผวา
มีคนหลบอยู่ในอาคารพักอาศัยสูง ถ่ายแอบลงไปเห็นถนนทั้งสายด้านล่างกลายเป็นแหล่งรวมซอมบี้ ไม่มีคนสัญจรหลงเหลือ มีเพียงซอมบี้เดินโซเซเร่ร่อนไปมา
บางคลิปถ่ายผ่านช่องแง้มของตู้เสื้อผ้า บ้านที่เคยอบอุ่นกลับพังเละเทะไปหมดแล้ว คนในครอบครัวกลายพันธุ์เป็นซอมบี้ เดินวนไปมาอยู่ในห้องนั่งเล่นพร้อมส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ...
ช่องแสดงความคิดเห็นเต็มไปด้วยความสิ้นหวังที่ผู้คนต่างเข้าใจซึ่งกันและกัน:
“อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก การทรมานจิตใจแบบนี้เจ็บปวดกว่าความตายเสียอีก”
“บ้านฉันก็เหมือนกัน ฉันหลบอยู่ในห้องใต้หลังคา ได้ยินเสียงคำรามของคนในครอบครัวจากชั้นล่าง”