ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องพักห้องหนึ่งบนชั้นห้า มีหญิงสาวสองคนยืนอยู่ริมหน้าต่าง
เมื่อไม่มีใบไม้กิ่งไม้มาบดบัง ทัศนวิสัยจึงเปิดโล่ง มองเห็นทั่วทั้งเขตพักผ่อนได้อย่างชัดเจน
ทั้งสองอายุราวยี่สิบต้น ๆ คนหนึ่งตัวเล็ก สูงประมาณ 160 เซนติเมตร ใบหน้ากลม ดูร่าเริง ดวงตาเป็นประกายมีชีวิตชีวา ส่วนอีกคนรูปร่างสูงโปร่ง สูงเกือบ 170 เซนติเมตร ใบหน้างดงามสะดุดตา โครงหน้าประณีตเย็นชา รูปร่างสง่างามเพรียวบาง ทว่าบุคลิกเย็นเยียบห่างเหิน แผ่กลิ่นอายเย็นชาจนใครเห็นก็ไม่กล้าเข้าใกล้
ทั้งคู่มองรถบรรทุกหนักที่แล่นอยู่ไม่ไกล แล้วมองเหล่าซอมบี้ที่ไล่ตามมาจากระยะไกล พวกมันยังไม่ทันเข้าใกล้ก็ล้มลงอย่างไร้สาเหตุ หญิงสาวผู้ร่าเริงเบิกตากว้างด้วยความตะลึง อดไม่ได้ที่จะดึงแขนเสื้อหญิงสาวผู้มีท่าทีเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความทึ่ง “พี่เสิ่นซี ดูเร็ว! พลังพิเศษของคนคนนั้นคืออะไรกันแน่? เก่งเกินไปแล้ว ซอมบี้พวกนั้นยังไม่ทันเข้าใกล้รถ ก็ถูกบางอย่างที่มองไม่เห็นสังหารแล้ว แถมแก่นคริสตัลยังลอยออกมาจากกะโหลกของพวกมัน แล้วลอยกลับเข้าไปในรถด้วย!”
แววตาของเสิ่นซีสงบนิ่ง จับจ้องรถบรรทุกคันนั้น ดวงตาเย็นชาวูบไหวเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบ “น่าจะเป็นพลังพิเศษพลังจิตเคลื่อนย้ายวัตถุ ควบคุมอาวุธจากระยะไกลเพื่อสังหารเป้าหมายได้ ไม่ต้องเข้าไปประชิด แถมยังใช้พลังจิตแยกแก่นคริสตัลออกจากร่างซอมบี้ แล้วเรียกกลับเข้ามือได้เอง”
หญิงสาวผู้ร่าเริงตาเป็นประกาย พลางพูดอย่างตื่นเต้น “ฉันรู้แล้ว! ทิศทางที่รถเขามุ่งหน้าไปคือจุดตั้งแคมป์ริมแม่น้ำ! เมื่อไม่กี่วันก่อนที่นั่นเพิ่งจัดงานแสดงรถบ้าน มีรถบ้านใหม่เอี่ยมมาเข้าร่วมตั้งสิบกว่าคัน! พี่เสิ่นซี รถบ้านดัดแปลงสั่งทำของพี่ก็อยู่ที่นั่นด้วย! เขาต้องคิดจะไปเปลี่ยนรถบ้านแน่ ๆ!”