「ถ้าอย่างนั้นเราไปคุยกันที่ศาลากันเถิด」สืออู้ชิงเองก็ไม่อยากซักถามให้มากความแล้ว เรื่องเร่งด่วนในยามนี้คือจะปิดปากหงหมิงอย่างไร
หงหมิงมองตามคำพูดของสืออู้ชิงไปยังศาลากลางทะเลสาบ
ศาลาทรงสี่มุมตั้งอยู่กลางทะเลสาบเล็ก รอบด้านเป็นผืนน้ำใสสะอาดและปลาสวยงามที่เลี้ยงไว้ มองอย่างไรก็...ไม่เหมือนสถานที่สำหรับหารือเรื่องสำคัญเลยสักนิด
กลับเหมือน...สถานที่ที่ชายหญิงมาพบปะเกี้ยวพาราสีกันเสียมากกว่า
「...」เขายิ่งรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลาย
หากเมื่อครู่นี้พระชายาแตะต้องตัวเขาจริง แขนข้างนั้นคงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว!
ท่านอ๋องมีเหตุผลน่าหวาดหวั่นในทุกเรื่อง มีเพียงกับสตรีผู้นี้เท่านั้นที่ตามใจนางอย่างไร้ขอบเขตและโปรดปรานอย่างไร้เหตุผล
ยามนี้...หากเขาไปยังสถานที่เช่นนั้นกับนางเพื่อพูดคุย「ลับ ๆ」...
แผ่นหลังของหงหมิงเย็นวาบ เขาไม่อยากหันกลับไปดูว่าท่านอ๋องกำลังทอดพระเนตรเขาด้วยสายตาชวนขนลุกหรือไม่
「พระชายา...」หงหมิงยกมือขึ้น ชี้ปลอกกระบี่ไปยังที่แห่งหนึ่ง 「ข้าน้อยเห็นว่าที่ตรงนั้นเหมาะแก่การหารือยิ่งกว่า」
「หืม?」สืออู้ชิงมองตามไปอย่างงุนงง จากนั้นก็เห็น...ลานโล่งกว้างที่แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาเต็ม ๆ