“ข้า...” สืออู้ชิงแทบร้องไห้แต่ไร้น้ำตา “อาหลวน ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าไม่รู้ว่าท่านอยู่ข้างหลัง”
ฉีหลวนไม่สนใจนาง เพียงใช้ดวงตาหงส์ลึกล้ำจับจ้องอย่างยากหยั่งถึง
บรรยากาศค่อย ๆ ตึงเครียด สืออู้ชิงเริ่มลนลานอยู่บ้าง ไม่มั้ง ไม่มั้ง วันนี้ฉันจะไม่รอดแล้วเหรอ?
อุตส่าห์คิดว่า ต่อให้ฉีหลวนโกรธ ก็คงไม่ฆ่าฉันเสียหน่อย! ยังไงเขาก็ดูเหมือนจะรู้สึกดี ๆ กับฉันนี่นา!
แต่ผลกลับเป็นว่า—ฉันดันตบหน้าเขาไปเต็ม ๆ!
คนอารมณ์ดีแค่ไหนก็คงทนไม่ไหวหรอก!
ยิ่งเขายังเป็นท่านอ๋องผู้กุมอำนาจสูงส่งด้วย!
“ท่าน...ท่านโกรธหรือ?” สืออู้ชิงลุกขึ้นอย่างกระวนกระวาย “ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ!”
ฉีหลวนเหลือบมองผ้าเช็ดหน้าที่นางกำไว้แน่น ก่อนเอ่ยอย่างไม่แสดงความเห็น “นอกจากเรื่องนี้แล้ว ไม่มีเรื่องอื่นที่อยากพูดกับข้าอีกหรือ?”
มาแล้ว!
มาแล้ว!
สืออู้ชิงกลืนน้ำลาย ดวงตาเคลื่อนหลบไปอย่างห้ามไม่อยู่ “อาหลวน มีอะไรหรือ? ท่านอยากฟังอะไร?”