ปี 1983 โรงเรียนฝึกตำรวจหวงจู๋เคิงแห่งฮ่องกง
“ไอ้เวร!”
“ไอ้โง่!”
พานจื้อเหิงนั่งอยู่บนเตียง พลางก่นด่าตัวเองเสียงเบา
พูดให้ถูกคือกำลังด่าตัวตนเดิมของตัวเอง เขาเพิ่งข้ามเวลามาจากปี 2026 และเพิ่งรับความทรงจำของร่างนี้มา
พานจื้อเหิงเป็นบุตรชายคนรองของพานจวินเหิง ประมุขตระกูลพานรุ่นที่สี่ เขามีพี่ชายคนหนึ่งชื่อพานจื้ออ๋าง
ตระกูลพานเป็นตระกูลเศรษฐีเก่าแก่ของฮ่องกง
ตระกูลพานเริ่มสร้างเนื้อสร้างตัวในฮ่องกงตั้งแต่ 130 ปีก่อน เป็นตระกูลมหาเศรษฐีของฮ่องกง ทุกวันนี้คนหนุ่มสาวส่วนใหญ่รู้จักแค่สี่ตระกูลอสังหาริมทรัพย์ใหญ่ แต่สำหรับตระกูลเก่าแก่อย่างตระกูลพาน เกรงว่าคงมีแต่คนแก่ที่รู้ว่าตระกูลพานเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของฮ่องกงมาโดยตลอด!
นี่แหละคือเหตุผลที่พานจื้อเหิงด่าตัวตนเดิมของตัวเอง
ได้เกิดมาบนกองเงินกองทอง เป็นลูกคนรวยทั้งที คนตั้งมากมายอิจฉาแทบตาย ทำไมถึงได้โง่บรมขนาดนี้ มาสมัครเข้าโรงเรียนตำรวจทำไม?
นางแบบสาวไม่เร้าใจ หรือปาร์ตี้บนเรือยอชต์ไม่สนุก?
เป็นคุณชายบ้านรวยทั้งที ช่วยมีจรรยาบรรณในอาชีพหน่อยได้ไหม ทำสิ่งที่ตัวเองควรทำสิ!
เอาเถอะ ต่อให้มีใจรับใช้ประชาชน ด้วยวุฒิการศึกษาของเจ้าของร่างเดิม ก็สมัครเป็นสารวัตรได้โดยตรงอยู่แล้ว จะมาเป็นตำรวจชั้นผู้น้อยทำไม?
เพื่อประชดคนที่บ้านหรือไง?
เพื่อพิสูจน์ตัวเอง?
ให้ตายสิ โง่ชะมัด!
พานจื้อเหิงเกาหัวอย่างกลัดกลุ้ม ตั้งใจจะไปบอกครูฝึกว่าตัวเองอยากลาออก
ชาติที่แล้วก็เป็นมนุษย์เงินเดือนใช้แรงงาน ชาตินี้ฉันเป็นถึงคุณชายมหาเศรษฐีระดับท็อป เรื่องที่ควรทำก็คือควงนางแบบสาวกับดาราไม่ใช่หรือไง
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว
“ติ๊ง ระบบความยุติธรรมเปิดใช้งานชั่วคราว โฮสต์สามารถใช้ค่าความยุติธรรมแลกสิ่งต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงค่าสถานะ เงิน ทักษะ และอื่น ๆ สิทธิ์ในการตีความค่าความยุติธรรมขั้นสุดท้ายเป็นของระบบ”
“เมื่อจบจากโรงเรียนตำรวจและได้รับถ้วยรางวัลเซ็กฟู ระบบจะเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ มิฉะนั้นระบบจะถอนตัวโดยอัตโนมัติ”
ถ้วยรางวัลเซ็กฟู: ได้รับการยกย่องในโรงเรียนตำรวจว่าเป็น “หัวกะทิในหมู่หัวกะทิ” แต่ละรุ่นมีเพียง 1 คน คัดเลือกผู้ได้รางวัลนกหวีดเงินที่เป็นอันดับหนึ่งจากนักเรียนทั้งหมดในรุ่น และเมื่อสำเร็จการศึกษาจะได้รับนกหวีดเงินพร้อมกัน
กล่าวคือ เงื่อนไขเบื้องต้นของการได้ถ้วยรางวัลเซ็กฟู คือการได้รางวัลนกหวีดเงิน หรือที่เรียกกันว่าหัวกะทิเงิน
มุมปากของพานจื้อเหิงกระตุก ขณะที่เท้าซึ่งกำลังก้าวไปข้างหน้าชะงักลง
ระบบงั้นเหรอ
เขารู้ความสามารถของตัวเองดี ก่อนข้ามเวลามาเขาก็เป็นแค่คนธรรมดา ไม่มีความสามารถอะไรเป็นพิเศษ นอกจากเคยดูหนังฮ่องกงยุค 80-90 อยู่บ้าง เขาก็แทบไม่รู้เรื่องฮ่องกงในยุค 80 เลย
เพราะงั้นเรื่องหุ้นตัวไหนจะพุ่ง เขาไม่รู้สักอย่าง ถ้าไม่มีระบบ เขายอมกลับไปเป็นคุณชายบ้านรวยเสียยังดีกว่า
แค่ไม่ไปลงทุนทำธุรกิจ ทรัพย์สินของที่บ้านก็พอให้เขาใช้ชีวิตสุขสบายไปทั้งชาติแล้ว
แต่ตอนนี้ถ้ามีระบบ ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิม
นี่แหละคือความมั่นใจที่ทำให้เขาผงาดในยุคนี้ได้
ในฐานะคนธรรมดา ใครบ้างไม่เคยฝันว่าจะกลายเป็นบุคคลผู้มีอิทธิพลต่อยุคสมัย
คนเรามีชีวิตอยู่ก็เพื่อความร่ำรวย สาวงาม และชื่อเสียงที่จารึกไว้ในประวัติศาสตร์ไม่ใช่หรือ!
ตอนนี้เขาไม่ขาดเงิน สาวงามก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่ชื่อเสียงที่จะจารึกไว้ในประวัติศาสตร์นี่สิ!!!
พานจื้อเหิงยอมรับว่าตัวเองหวั่นไหวแล้ว
“ให้ตาย ฉันนี่มันก็โง่จริง ๆ!” พานจื้อเหิงกัดฟันแล้วหันกลับ ไม่เดินไปที่ห้องทำงานของครูฝึกอีก
“เฮ้ย อาเหิง ไปฝึกได้แล้ว ยังยืนบื้ออยู่ตรงนี้ทำไม?” ชายหนุ่มจมูกโด่ง ผมดกหนาคนหนึ่งเดินมากับชายหนุ่มอีกสองคนในชุดนักเรียน เรียกทักพานจื้อเหิง
พานจื้อเหิงหันไปมอง นั่นเพื่อนร่วมชั้นของเขาเอง หืม?
หน้าตาคุ้น ๆ แฮะ
“พี่หลง?”
อีกฝ่ายทำหน้างง “พี่หลงอะไร ฉันเจียจวี๋ต่างหาก”
“ชื่อเจี่ยเฉิงหลงหรือไง?” พานจื้อเหิงถามต่อ
“นายเป็นอะไรของนายเนี่ย?” เฉินเจียจวี๋มองพานจื้อเหิงอย่างเอือมระอา สงสัยว่าอีกฝ่ายสติหลุดไปแล้ว
“ให้ส่งไปโรงพยาบาลจิงซานไหม?” เฉินเจียจวี๋ถามด้วยท่าทีเหมือนเป็นห่วง
“เอ่อ ไม่ต้องหรอก ข้าหมายถึงต่อไปเจ้าจะกลายเป็นมังกร เก่งกาจเหมือนมังกรต่างหาก!” พานจื้อเหิงพูดส่งเดชเพื่อไม่ให้เฉินเจียจวี๋ส่งเขาเข้าโรงพยาบาลจิตเวช
“ถ้าพูดแบบนั้น ข้าก็เชื่อสิ อาเหิงนี่ตาถึงจริง ๆ!” เฉินเจียจวี๋ยิ้มหน้าบาน
“โห เจียจวี๋ อาเหิงชมแค่คำเดียว ถึงกับยิ้มดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ?” ชายหนุ่มที่ยืนข้าง ๆ แซว
พานจื้อเหิงหันไปมอง อาศัยความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เขาจำทั้งสองคนได้อย่างรวดเร็ว พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเขาเหมือนกัน
คนหนึ่งชื่อขว่องจื้อลี่ อีกคนชื่อสวีหย่งจี
“ปกติอาเหิงไม่ค่อยชมใคร ข้าเป็นคนแรกที่เขาชม จะเหมือนกันได้ยังไง?” เฉินเจียจวี๋ยืดอกพูด
“เออ ๆ รู้แล้วว่าเจ้าเก่ง” สวีหย่งจีพูดอย่างจนใจ
ผลการฝึกของเฉินเจียจวี๋ดีที่สุดในหมู่พวกเขาจริง ๆ
ขว่องจื้อลี่ตบไหล่พานจื้อเหิง “รีบเก็บของเถอะ ครูฝึกเร่งให้ไปเข้าแถวแล้ว วันนี้ฝึกใช้อาวุธปืน อย่ามาสายล่ะ”
พอเห็นหน้าตาทั้งสามคนและรู้ชื่อแล้ว เขาก็พอเดาออกว่าพวกนั้นเป็นใคร
ยังไงพวกเขาก็เป็นคนที่มีเอกลักษณ์จนยากจะลืมนี่นา
หลักสูตรฝึกของโรงเรียนฝึกตำรวจหวงจู๋เคิงแห่งฮ่องกงประกอบด้วยกฎหมาย ขั้นตอนงานตำรวจ การฝึกสมรรถภาพร่างกาย ยุทธวิธี การใช้อาวุธปืน และเนื้อหาอื่น ๆ
เกณฑ์คัดเลือกเกียรตินิยมเมื่อสำเร็จการศึกษาก็ผูกโยงกับหลักสูตรฝึกอย่างใกล้ชิด
ถ้าพานจื้อเหิงอยากได้ถ้วยรางวัลเซ็กฟู เขาย่อมต้องโดดเด่นขึ้นมาจากนักเรียนทั้งหมดในรุ่นนี้ให้ได้
แสงแดดยิ่งแผดจ้า ลานฝึกมีนักเรียนยืนเข้าแถวกันเต็มไปหมด พานจื้อเหิงเดินตามเฉินเจียจวี๋และคนอื่น ๆ ไปยืนท้ายแถว ถอดเสื้อเครื่องแบบท่อนบน เผยให้เห็นกล้ามเนื้อได้รูปสมส่วน
นี่เป็นผลจากการที่เจ้าของร่างเดิมจ้างเทรนเนอร์ส่วนตัวมาฝึกให้เป็นประจำหลายปี ผิวของเขาเป็นสีแทนสุขภาพดีจาง ๆ ไม่ได้คล้ำแดดเหมือนนักเรียนคนอื่น
เมื่อก่อนตอนออกกำลังกายที่บ้าน เขามีทั้งเทรนเนอร์เฉพาะตัวและห้องออกกำลังกายส่วนตัว!
เฉินเจียจวี๋ขึ้นชื่อเรื่องสมรรถภาพร่างกายและการต่อสู้ ขว่องจื้อลี่มีความรู้ด้านกฎหมายและทักษะการคิดวิเคราะห์เป็นเลิศ ส่วนสวีหย่งจียิงปืนได้แม่นยำจนติดอันดับต้น ๆ เสมอ
แค่คิดก็รู้แล้วว่าการจะโดดเด่นเหนือหัวกะทิเหล่านี้และคว้าถ้วยรางวัลเซ็กฟูมาครองนั้นยากแค่ไหน
เมื่อการฝึกช่วงเช้าเสร็จสิ้น พวกเขาก็เข้าแถวเดินไปโรงอาหาร
ตอนนั้นเอง เสียงระบบก็ดังขึ้น
【ทำภารกิจฝึกในโรงเรียนตำรวจสำเร็จ ค่าความยุติธรรม +10】
พานจื้อเหิงชะงักไป เกือบเสียแถว รีบปรับฝีเท้าให้เข้าที่ แล้วถามระบบไปพลางเดิน
“แค่ฝึกก็เพิ่มค่าความยุติธรรมได้ด้วยเหรอ?”
【การกระทำทุกอย่างของโฮสต์ที่เกี่ยวข้องกับงานตำรวจ และเป็นการเตรียมตัวเพื่อผดุงความยุติธรรมในอนาคต จะได้รับค่าความยุติธรรมเล็กน้อย ส่วนการทำภารกิจสำคัญ ปราบปรามอาชญากรรม ช่วยเหลือผู้อื่น และการกระทำอื่น ๆ จะได้รับค่าความยุติธรรมจำนวนมาก】
ระบบอธิบายเช่นนั้น
พานจื้อเหิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดีมาก!
แบบนี้ค่อยมีแรงฮึดหน่อย
เขามองค่าสถานะของตัวเอง
พละกำลัง: 7 (15)
จิตใจ: 5 (15)
ความอึด: 7 (15)
ความว่องไว: 7 (15)
15 แต้มคือขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์
ส่วนคนทั่วไปมักมีประมาณ 5 แต้ม
ค่าสถานะของเขาสมดุลได้ขนาดนี้ ต้องขอบคุณเทรนเนอร์ที่จัดโปรแกรมฝึกอย่างแม่นยำตามหลักวิทยาศาสตร์
ทั้งพละกำลัง ความอึด และความว่องไวล้วนได้รับการฝึกมาเป็นอย่างดี นี่แหละผลจากการจัดโปรแกรมฝึกอย่างเป็นระบบ
แต่พลังจิตมีแค่ 5 แต้ม เท่ากับคนทั่วไป สาเหตุคงเป็นเพราะเจ้าของร่างเดิมถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ ไม่เคยผ่านความกดดันอะไรเลย
ส่วนการเพิ่มค่าสถานะ 1 แต้มต้องใช้ 100 แต้ม
ด้วยค่าสถานะระดับนี้ ในโรงเรียนตำรวจถือว่าไม่มีทางเหนือกว่าคนอื่นมากพอ และยิ่งไม่มีทางโดดเด่นจากหัวกะทิมากมาย รวมถึงเฉินเจียจวี๋ เพื่อคว้าถ้วยรางวัลเซ็กฟูได้
แต่ตอนนี้เขาไม่กลัวเลยสักนิด
เพราะเขามีระบบ!
เขาคิดว่าความสามารถที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของระบบไม่ใช่การเพิ่มแต้ม แต่เป็นการแปลงค่าสถานะของเขาเป็นตัวเลขและตรึงมันไว้
ใคร ๆ ก็รู้ว่าหากหยุดออกกำลังกาย กล้ามเนื้อก็จะฝ่อลง แถมน้ำหนักอาจเพิ่มขึ้นอย่างมาก
ทั้งพละกำลัง ความอึด ความว่องไว ไปจนถึงพลังจิตก็จะลดลง
แต่เมื่อระบบช่วยตรึงค่าสถานะไว้แล้ว ต่อให้ต่อไปเขาไม่ฝึกอีกเลย แต้มค่าสถานะก็จะไม่ลดลง
ร่างกายของเขาจะคงสภาพดีที่สุดไปตลอด!
นี่ต่างหากคือความสามารถที่แข็งแกร่งที่สุดของระบบ
หลังฝึกครบหนึ่งสัปดาห์ พานจื้อเหิงก็ปรับตัวเข้ากับชีวิตในโรงเรียนตำรวจได้อย่างรวดเร็ว
ก่อนข้ามเวลามา เขาเองก็เคยเข้ารับราชการทหาร ผ่านการฝึกทหารใหม่เป็นเวลา 3 เดือนมาแล้ว เมื่อเทียบกับช่วงฝึกทหารใหม่ 3 เดือน ความเข้มงวดของโรงเรียนตำรวจยังน้อยกว่ามาก
อย่างน้อยที่สุด วันอาทิตย์นักเรียนโรงเรียนตำรวจก็ได้หยุดกลับบ้าน!
พานจื้อเหิงเปลี่ยนไปสวมเสื้อผ้าเนื้อดีที่ออกแบบมาเฉพาะตัว ดูแตกต่างจากเสื้อผ้าธรรมดาของคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด
“อาเหิง สุดสัปดาห์นี้นายจะกลับบ้านเหรอ?” เฉินเจียจวี๋มองพานจื้อเหิงที่เก็บของเรียบร้อยแล้ว ถามด้วยน้ำเสียงเจือความสงสัย
เมื่อก่อนวันหยุดสุดสัปดาห์พานจื้อเหิงมักจะอยู่ที่โรงเรียนตำรวจ
ขว่องจื้อลี่กับสวีหย่งจีก็มองมาอย่างอยากรู้
“ข้าคิดว่าจะไปทำงานอาสาสมัคร ช่วยเหลือสังคม ทำความดีน่ะ” พานจื้อเหิงหันไปบอกเฉินเจียจวี๋กับคนอื่น ๆ
“นี่แน่ะ!” ทั้งสามคนชูนิ้วกลางให้เขาพร้อมกัน
แต่ดูจากท่าทางของพานจื้อเหิงแล้ว เขาไม่ได้ล้อเล่น ขว่องจื้อลี่จึงถามอย่างสงสัย “เอาจริงเหรอ?”
“แน่นอน อาลี่ พวกเราเป็นคนหนุ่มสาวหัวกะทิของฮ่องกง จะเอาเวลาไปทิ้งกับเรื่องเหลวไหลเหมือนพวกเด็กเหลือขอไม่ได้ วันหยุดก็ต้องไปทำงานอาสาสมัครที่มีประโยชน์สิ!” พานจื้อเหิงตบอกพูด
แน่นอนว่าจะไปทำงานอาสาสมัครก็เรื่องหนึ่ง เป้าหมายหลักคือเก็บค่าความยุติธรรมต่างหาก
ภารกิจฝึกหนึ่งสัปดาห์เพิ่มค่าความยุติธรรมได้แค่ 60 แต้ม เขาต้องออกไปลงมือเองเพื่อเก็บแต้มให้มากกว่านี้ ถึงจะมีโอกาสได้ถ้วยรางวัลเซ็กฟู!
“งั้นนายหมายความว่านายเป็นไข่เหรอ?!” เฉินเจียจวี๋เผลอโต้กลับไปคำหนึ่ง
ขว่องจื้อลี่กับสวีหย่งจีได้ยินแล้วก็หัวเราะลั่น พานจื้อเหิงอยากลงมือสั่งสอนเขา แต่ก็อดกลั้นไว้ ตอนนี้เขายังสู้ไอ้เจียจวี๋นี่ไม่ได้!
พานจื้อเหิงเหลือบมองเฉินเจียจวี๋ ไอ้หมอนี่หน้าตาซื่อ ๆ แต่ร้ายไม่เบา รอฉันโตอีกหน่อยก่อนเถอะ แล้วจะสั่งสอนให้ดู
“เอาเถอะ ไหน ๆ นายก็จะออกไปทั้งที หลังกลับบ้านไปหาแม่แล้ว ฉันจะตามไปทำงานอาสาสมัครด้วย” เฉินเจียจวี๋พูด
เขาเป็นคนหนุ่มที่รักฮ่องกง จึงยินดีไปทำงานอาสาสมัครกับพานจื้อเหิงอยู่แล้ว แน่นอนว่าเขาไม่ใช่ไข่!”,