ฉงโหลวกินไปสองสามคำ ก็หยุดลงทันที
เขาเงยหน้าขึ้น ใช้กรงเล็บดันบ่างครึ่งตัวที่ฉีกออกมาไปทางซูเจียวเจียว
นั่นคือส่วนที่นุ่มที่สุดของบ่าง
ซูเจียวเจียวตะลึงไปครู่หนึ่ง รีบส่ายหัวปฏิเสธ
"โอ้ว~"
เจ้าต่างหากที่ต้องกิน กินเลย ข้าให้เจ้า
ฉงโหลวไม่สนใจการปฏิเสธของนาง
เขาก้มหน้าลง ใช้หน้าผากดันบ่างครึ่งตัวนั้น แล้วผลักไปทางซูเจียวเจียวอีกครั้ง
ดวงตาสีทองจ้องมองนางในระยะประชิด เต็มไปด้วยความไม่ยอมให้ปฏิเสธ
ความหมายชัดเจนมาก:
เจ้าล่ามา เจ้าก็ต้องได้ส่วนแบ่ง
ซูเจียวเจียวมองดูดวงตาคู่นั้น จู่ ๆ ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เสือดาวตัวนี้ดีกับนางเสียเหลือเกิน
ถึงปกติจะดุร้ายแทบกัดกินนาง เวลาฝึกก็ไม่ยอมผ่อนปรนเลยสักนิด แต่ยามเช่นนี้ เขามักจะเก็บสิ่งที่ดีที่สุดไว้ให้นางเสมอ
นางก้มหน้าลง กัดเนื้อสันในที่นุ่มลื่นนั้นคำหนึ่ง
อร่อยจริง ๆ
อร่อยกว่าเนื้อทุกอย่างที่นางเคยกินมาก่อน
ฉงโหลวเห็นนางเริ่มกิน ก็ก้มหน้าลง จัดการกับส่วนที่เหลือต่อไป
ซูเจียวเจียวเพิ่งจะกลืนเนื้อคำสุดท้ายลงคอ ยังไม่ทันตั้งตัว หัวปุกปุยก็ยื่นเข้ามาใกล้
เขาโน้มตัวเข้าหาซูเจียวเจียว ยื่นลิ้นอันมหึมาออกมา เริ่มเลียแก้มของนาง ค่อย ๆ เช็ดคราบเลือดที่เปื้อนบนใบหน้านางออกไปทีละน้อย
นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่ฉงโหลวอาสาเลียขนให้นางอีกครั้ง
และยังเป็นตอนที่นางตัวสกปรกโสโครก ดูน่าอนาถที่สุดอีกด้วย
ซูเจียวเจียวรู้สึกว่า ความเหนื่อยยากทั้งหมดที่ผ่านมานั้นคุ้มค่าแล้วจริง ๆ